7. Bölüm: Borghese Bahçeleri

Roma’nın kaosundan uzak, asırlık çınar ağaçlarının gölgelediği Borghese Bahçeleri, o gün her zamankinden daha durgundu. Lorenzo, ilk kez üzerinde o zırh gibi taşıdığı takım elbiselerinden biri olmadan, sadece siyah bir kazak ve kumaş pantolonla Dolores’in yanındaydı. Korumalar, aradaki mesafeyi koruyarak gölgelerden onları takip ediyordu.
Dolores, elinde kamerasıyla bir heykelin önünde durdu. "Burada dur," dedi sakince. "Işık, ağaçların arasından süzülüp tam omuzlarına düşüyor. Sanki... geçmişin yükü orada somutlaşmış gibi."
Lorenzo, normalde birinin ona ne yapacağını söylemesinden nefret ederdi ama Dolores’in sesi, Roma’nın rüzgarı kadar doğal geliyordu. "Geçmişin yükü omuzlardan çok, zihindedir Dolores," dedi, gözlerini uzaklardaki gölete dikerek.
Dolores deklanşöre basmadı. Kamerayı indirdi ve Lorenzo’nun yanına, mermer banka oturdu. "O gümüş mühür yüzüğü... Sadece bir güç simgesi değil, değil mi? Senin için daha fazlası."
Lorenzo derin bir nefes aldı. Bakışları yumuşadı, o sert mafya lideri maskesi Borghese’nin yeşillikleri arasında yavaşça eridi. "Babam bu bahçeleri çok severdi. Bana bu yüzüğü on yaşındayken, tam da bu göletin kenarında verdi. 'Lorenzo,' demişti, 'Bu yüzük sana sadece hükmetmeyi değil, korumayı da öğretmeli. Güç, sevdiklerini koruyamadığın sürece bir yüktür.'"
Dolores sessizce dinliyordu. Lorenzo’nun okyanus mavisi gözlerinde ilk kez gerçek bir hüzün kırıntısı gördü.
"Onu koruyamadım," diye devam etti Lorenzo, sesi bir fısıltı kadar alçaktı. "Bu yüzüğü parmağıma taktığım gün, onun kanı ellerime bulaşmıştı. O günden beri bu şehirde gördüğüm her güzellik, o günkü o karanlığın gölgesinde kalıyor."
Dolores, elini yavaşça Lorenzo’nun elinin üzerine koydu. Dokunuşu tüy kadar hafifti ama Lorenzo için bir deprem etkisi yaratmıştı. "Belki de," dedi Dolores, "Güzellikleri görememenin sebebi, hep vizörün yanlış tarafında durmandır. Sen korumaya o kadar odaklanmışsın ki, yaşaman gereken hayatı kaçırmışsın."
Lorenzo, Dolores’in elini sıkıca kavradı. Aralarındaki bu sessiz itiraf, geceki öpücüktün çok daha derindi. Dolores, kamerasını kaldırdı ve bu kez Lorenzo’ya değil, Lorenzo’nun bahçeye düşen uzun gölgesine odaklandı.
"Gölgen bile buralı Lorenzo. Ama gözlerin hala bir çıkış yolu arıyor."
O gün Borghese Bahçeleri'nde çekilen karelerde Lorenzo'nun yüzü yoktu; sadece ağaçların arasından süzülen ışık ve bir adamın teslimiyetle gevşeyen parmakları vardı. Lorenzo, hayatında ilk kez birine sadece ismini değil, ruhundaki o büyük yaranın yerini de göstermişti.
7. Bölümün Fotoğraf Notu: