2.BÖLÜM “MERT”

Sabahın köründe uyandı.
Mahallede hâlâ sessizlik vardı ama içeride bağrış sesleri bitmemişti.
Babası yine sinirlenmişti bir şeye.
Mert duymamaya çalıştı, ama her ses kalbine saplanıyordu.

“Sen adam olmayacaksın Mert!” diye bağırdı babası.
Mert hiçbir şey demedi. Artık alışmıştı.
Her sabah aynı cümle, aynı tonda.
Artık kelimeler bile anlamını yitirmişti.

Mutfağa geçti, dolabı açtı.
Bir parça ekmek, biraz peynir.
Sessizce yedi.
Annesi kapının eşiğinde duruyordu.
“Gitme bugün, baban sinirli…” dedi.
Mert başını kaldırmadan cevapladı:
“Anne, gitmezsem daha beter olur.”

O gün mahalleden son kez çıktı.
Elinde küçük bir çanta, içinde bir çift ayakkabı ve birkaç tişört.
Cep telefonunun ekranında otobüs bileti: “İstanbul – Esenler.”

***

Yolda giderken camdan dışarı baktı.
Yan koltuktaki çocuk müzik dinliyordu; kulaklıktan sızan ses Mert’in içini yaktı.
“Bir gün gideceğim buralardan” diyordu şarkı.
Mert kendi kendine mırıldandı:
“Gidiyorum işte, ama neye gidiyorum bilmiyorum.”

Kafasının içinde babasının sesi yankılandı:
“Sen kimsin lan, üniversite kazanmışsın da adam mı oldun?”
Gözlerini kapattı.
Bu kez sustu. Çünkü bu kez gerçekten gidiyordu.

***

İstanbul’a varınca ilk şoku kalabalık oldu.
Otogardan çıktığında sanki başka bir gezegene inmiş gibiydi.
Arabalar, bağıran insanlar, köprüler…
Kimse kimseye bakmıyordu, herkes bir yere yetişiyordu.

Elindeki adrese baktı: “Küçükkaya Erkek Öğrenci Yurdu.”
Yol sormaya kalktı, kimse ilgilenmedi.
Bir simitçi, “Taksiye bin, kardeşim, yürüyerek gidilmez oraya,” dedi.
Mert başını salladı, “Param yok,” diye mırıldandı.

Sonunda yürüyerek gitti.
Ayakları ağrıyordu ama pes etmedi.
Yurda varınca görevli adam sıkıcı bir sesle konuştu:
“Adın?”
“Mert Demir.”
“İkinci kat, 204 numara. Eşyanı al, sessiz ol. Sabah yoklama var.”

Oda küçüktü.
İki yatak, bir masa, bir dolap.
Diğer yatakta biri uzanıyordu, kulaklığını takmıştı.
Mert içeri girince başını kaldırmadı bile.

“Selam,” dedi Mert.
Çocuk sadece elini kaldırdı.
Mert omuz silkti. “İyiymiş ortam,” diye mırıldandı kendi kendine.

***

Akşam dışarı çıktı.
Yurdun önünde üç çocuk sigara içiyordu.
Birinin sesi yükseldi:
“Yeni misin kardeş?”
Mert başını salladı.
“Ha iyi. Biz de üniversitedeniz. Gel, tanışalım. Ben Kaan.”

Mert önce tereddüt etti ama sonra yanlarına oturdu.
Kaan’ın yanında kısa saçlı biri vardı, adı Can’dı.
Diğeri hiç konuşmadı.

Kaan gülümsedi. “İlk gün zor gelir. Ama merak etme, burası alışınca güzel şehir.”
Mert güldü. “Bana göre değil gibi.”
“Niye?”
“Çünkü burada herkes bir şey olma derdinde, ben sadece kendim kalmak istiyorum.”

Kaan kaşlarını kaldırdı. “O da bir şey aslında.”

O gece çok konuşmadılar.
Ama Mert uzun zamandır ilk kez kendini biraz rahat hissetti.

***

Gece yatağa uzandığında tavana baktı.
Kulağında hâlâ babasının sesi vardı ama artık eskisi kadar acıtmıyordu.
Kendine sessizce söyledi:
“Burası benim savaşım olacak.”

Gözlerini kapadığında dışarıdan bir siren sesi geldi.
İstanbul’un gürültüsü bile onu garip bir şekilde rahatlattı.

Yeni hayat başlamıştı.
Ve Mert bilmiyordu —
çok geçmeden o sessiz, kendi halinde kızla yolları kesişecekti.
O kızın adı Derin’di.

2.BÖLÜM SONU

YORUM VE BEĞENİ YAPMAYI UNUTMAYALIM

SİZLERİ SEVİYORUM
ERENOVELA 💫