1.BÖLÜM “DERİN”

Bu Kitap,tamamen yazarın hayal ürünüdür.
Kitapta yer alan karakterler,olaylar ve mekanlar gerçek kişi veya kurumlarla ilişkilendirilmez;)

Ev sessizdi.
O sessizlik var ya, sanki duvarlar bile “gitme” diyordu.
Ama Derin valizini kapatırken, içinde tuhaf bir kararlılık vardı.
Yıllardır aynı şehir, aynı yüzler, aynı baskılar.
Artık yeterdi.
İstanbul… ismi bile kalbinde çarpıntı yapıyordu.

“Derin, bak çocuğum orada kimse seni tanımaz,” dedi annesi, gözleri nemli.
“İyi olur anne, ben de kimseyi tanımam zaten.”

Bu lafı ederken boğazı düğümlendi ama yüzünü çevirdi, belli etmedi.
Evdeki hava ağırdı; babası mutfakta çay karıştırıyor, ama göz göze gelmiyordu onunla.
Yıllardır aynı:
Kız çocuk susar, baba konuşur.
Derin bunu kırmak istiyordu.
Bu defa o konuşacaktı.

Otogara kadar arabada kimse bir şey demedi.
Radyo çalıyordu, anlamsız şarkılar…
Valiz bagaja girdiğinde, sanki çocukluğu da orada kaldı.

Otobüs kalkarken camdan dışarı baktı.
Kasaba küçülüyordu, içindeki ses büyüyordu.
“Bu sefer kendim için gideceğim.”

***

İstanbul’a sabah karşı ulaştı.
Kocaman şehir, gri binalar, durmayan insanlar…
Elindeki adres: “Yeniköy Kız Öğrenci Yurdu”.
Haritada küçücük bir nokta ama ulaşmak saatini aldı.

Yurda vardığında görevli kadın isteksizce konuştu:
“Adın?”
“Derin.”
“Soyadın?”
“Karaca.”
“Üçüncü kat, 312 numara. İki kişilik oda, diğer kız daha gelmedi.”

Yatak, masa, dolap — hepsi soğuktu.
Ama o an Derin’in içi bir garip oldu.
Bu küçük odada kim bilir neler yaşayacaktı?
Korku, heyecan, umut… hepsi birbirine karıştı.

Telefonuna baktı.
Annesinden mesaj:

“Kendine dikkat et, kızım.”

Cevap yazmadı.
Pencereden dışarı baktı.
Sokakta kahkahalar, korna sesleri, taksiler…
“İstanbul, seninle uğraşmaya geldim,” dedi içinden.

***

Akşam yurtta sesler yükseldi.
Bir grup kız koridorda gülüşüyor, biri bağırıyordu:
“Lan burası ne kalabalık, sanki AVM!”
Derin kapıyı araladı, o anda göz göze geldi biriyle.

Uzun boylu, siyah saçlı, gözleri parlak bir kız — elinde kahve bardağı.
“Sen de yenisin galiba?” dedi.
Derin başını salladı.
“Kızım ben de bugün geldim. Ben Asya,” dedi ve elini uzattı.
“Derin.”
Asya gülümsedi: “Tanıştığımıza memnun oldum, komşu. Bu gece içmeye gidiyoruz, geliyor musun?”

Derin şaşırdı.
“İçmeye mi?”
Asya güldü. “Korkma, rakı masası değil lan, bira işte. Tanışma partisi gibi düşün.”

Derin gülümsedi ama tereddüt etti.
İçinde “gitme” diyen sesi bastırıp,
“Tamam, gelirim,” dedi sonunda.

O an fark etmeden başladı her şey.
Yeni şehir, yeni insanlar, yeni kararlar.
Ve belki de, hayatının en büyük çarpıntısı.

***

İstanbul’un ışıkları gecede titreşirken,
Derin ilk defa özgür hissediyordu.
Ama o da bilmiyordu;
O gecenin sabahı, onu tamamen değiştirecekti.

1.BÖLÜM SONU

UMARIM YENİ KİTABIMI BEĞENMİŞSİNİZDİR

YENİ BÖLÜMDE GÖRÜŞMEK ÜZERE
YORUMLARDA BULUŞALIM 💫