3. Bölüm: şovalyeler

---

Orman artık sadece karanlık değildi.
Canlıydı.

Nyxelle bunu iliklerinde hissediyordu.
Ağaçlar fısıldıyor, gölgeler yer değiştiriyordu.
Bu iyiye işaret değildi.

Vaelira asasını iki eliyle tutuyordu.
Parmakları hâlâ titriyordu.
Büyü patlamasından sonra içi boşalmış gibiydi ama aynı zamanda doluydu.
Sanki bir şey uyanmıştı.
Ve geri uyumayacaktı.

“Dur,” dedi Nyxelle.

Vaelira hemen durdu.
Refleks gibi.
Bunu fark ettiğinde yüzü kızardı.

Nyxelle diz çöktü.
Toprağa dokundu.
Kaşları çatıldı.

“Şövalyeler,” dedi.
“Yakınlar.”

Vaelira’nın boğazı kurudu.
“Beni bulacaklar mı?”

Nyxelle başını kaldırdı.
Gözleri karanlıkta parlıyordu.
“Bulmalarına izin vermeyeceğim.”

Bu cümle Vaelira’nın göğsüne oturdu.
Ağır ama sıcak.

---

Şövalyeler Astraevon’un renklerini taşıyordu.
Siyah zırh.
Gümüş armalar.
Sessiz ama acımasız adımlar.

Önde yürüyen adam kılıcını çekti.
“İz burada bitiyor,” dedi.

Bir başkası güldü.
“Bir elf ve bir kız.
Kaçamazlar.”

Ama orman onları dinlemiyordu.

---

Nyxelle Vaelira’yı dar bir patikaya çekti.
Dalları eliyle ayırdı.
Omuz omuza geçtiler.

Bir an için Vaelira Nyxelle’nin nefesini ensesinde hissetti.
Kalbi hızlandı.
Yanlış bir zamanda olduğunu biliyordu.
Ama durduramadı.

“İyi misin?” diye fısıldadı Nyxelle.

Vaelira başını salladı.
“Sen yanımdayken… evet.”

Nyxelle durdu.
Bir saniyeliğine.

Sonra devam ettiler.
Ama Nyxelle’nin kulağının kızardığını Vaelira fark etti.

---

Derinlerde bir ses yükseldi.

Toprak çatladı.
Kökler hareket etti.

Önlerine bir yaratık çıktı.
Yarı geyik, yarı gölge.
Boynuzları dallar gibiydi.
Gözleri eski bir bilgelikle bakıyordu.

Nyxelle nefesini tuttu.
“Koruyucu,” dedi fısıltıyla.
“Bizi sınayacak.”

Yaratık Vaelira’ya baktı.
Asaya.
Saçındaki beyaz tutama.

Sonra yere vurdu.

Şövalyeler bağırdı.
Bir tanesi havaya savruldu.
Diğeri kaçtı.

Orman kararını vermişti.

Vaelira asasını istemsizce kaldırdı.
Işık yayıldı.
Bu sefer kontrolsüz değildi.
Ama tamamen kontrollü de sayılmazdı.

Yaratık başını eğdi.

Nyxelle şaşkınlıkla baktı.
“Orman seni kabul ediyor,” dedi.

Vaelira yutkundu.
“Ben hâlâ kendimi kabul etmiyorum.”

Nyxelle ona yaklaştı.
“Edeceksin,” dedi.
“Ve ben orada olacağım.”

---

O sırada, sarayda.

Büyücü Serathyn gözlerini açtı.
Kristal çatladı.

“Buldu,” dedi.
“Kehanet uyanıyor.”

Kral Maelcor tahtında doğruldu.
“İkisi de mi?”

Serathyn gülümsedi.
“Özellikle birlikteyken.”

Maelcor’un yüzü karardı.
“Onları bana getirin.
Canlı ya da değil.”

---

Gece çöktüğünde Nyxelle ve Vaelira ateş başında oturuyordu.
Yorgun.
Kirli.
Ama hayattaydılar.

Vaelira asasını yere bıraktı.
Nyxelle’nin eline baktı.
Hâlâ tutuyordu.

“Bırakabilirsin,” dedi fısıltıyla.

Nyxelle bırakmadı.
“İstemiyorum.”

Vaelira’nın kalbi bu sefer sakince attı.
Panik yoktu.
Sadece his.

Biraz daha yaklaştı.
Omuzları değdi.

Kimse geri çekilmedi.

Bu artık sadece kader değildi.
Bu bir seçimdi.

Ve seçim çoktan yapılmıştı.