2. Bölüm: vaelira'nın büyü patlaması

---

Orman o geceden sonra Vaelira’ya yabancı gelmedi.
Ama güvenli de değildi.

Elfler artık onu bağlamıyordu.
Yine de tek başına bırakılmıyordu.
Bakışlar değişmişti.
Eskisi gibi sert değil, temkinliydi.

Vaelira bunun nedenini biliyordu.
Ama kabullenmek istemiyordu.

Büyü.

O kelime aklına her geldiğinde içi sıkışıyordu.

---

Nyxelle onu her sabah aynı yerde buluyordu.
Bir ağacın köklerine yaslanmış halde.
Elinde küçük taşlar.
Onlarla oynuyor gibi yapıyordu.

Aslında düşünüyordu.

Nyxelle yaklaştığında Vaelira’nın omuzları gevşiyordu.
Bunu fark etti.
Kendine kızdı.

“Bugün kaçmadın,” dedi Nyxelle.

Vaelira gülümsedi.
“Kaçacak yerim yok gibi.”

Nyxelle cevap vermedi.
Ama yanına oturdu.

Aralarında çok az mesafe vardı.
Vaelira bunu fark ettiğinde kalbi hızlandı.
Gözlerini kaçırdı.

Nyxelle de fark etti.
Ama bir şey demedi.

---

O gün orman yine huzursuzdu.

Uzakta bir çığlık yankılandı.
Elfler silahlarına davrandı.
Nyxelle ayağa fırladı.

“Burada kal,” dedi Vaelira’ya.

Vaelira başını salladı.
Ama yalnız kalmak istemediğini fark etti.
Bu düşünce onu korkuttu.

Sonra yer sarsıldı.

Ağaçların arasından bir şey çıktı.
Uzun.
Kemikli.
Gözleri fosforlu gibi parlıyordu.

Vaelira nefesini tuttu.
Hayatında böyle bir yaratık görmemişti.

Elfler geri çekildi.
Fısıltılar yükseldi.

Nyxelle’nin eli titredi.
Silah tutmasına izin verilmediğini o an nefret ederek hatırladı.

Yaratık yaklaştıkça hava ağırlaştı.
Vaelira’nın göğsü yandı.

Ve yine oldu.

---

Bu sefer durduramadı.

İçinden bir şey yükseldi.
Sanki yıllardır kilitli kalmıştı.
Ve biri anahtarı çevirmişti.

Vaelira çığlık atmadı.
Ama elleri açıldı.

Toprak yarıldı.
Kökler yerden fırladı.
Hava patladı.

Yaratık geriye savruldu.

Elfler donakaldı.

Nyxelle Vaelira’ya baktı.
Gözleri korkuyla değil…
hayranlıkla doluydu.

Vaelira dizlerinin üzerine çöktü.
Nefesi kesilmişti.
Saçlarının önünden bir tutam beyazladı.
Bunu hissetti.

“Ben… ben bunu yapmadım,” dedi.
Ama sesi kendine bile inandırıcı gelmedi.

Nyxelle yanına koştu.
Onu tuttu.
Dokunuşu sıcaktı.

“Yalnız değilsin,” dedi.
İlk kez sesi bu kadar netti.

---

O gece kaçtılar.

Elf kampı karışmıştı.
Kimse ne yapacağını bilmiyordu.

Nyxelle Vaelira’nın elinden tuttu.
Koştular.
Dalları aştılar.
Karanlığa daldılar.

Arkalarından sesler geliyordu.
Ama durmadılar.

Bir mağaraya sığındılar.
Nefes nefeseydiler.

Sessizlik çöktüğünde Vaelira güldü.
Sinirli, kontrolsüz bir gülüş.

“Sanırım artık gerçekten istiyorlar beni,” dedi.

Nyxelle ona baktı.
Uzun uzun.

“Evet,” dedi.
“Ve ben buna izin vermeyeceğim.”

Bu söz Vaelira’nın içine işledi.
Kalbi hızlandı.
Yüzü ısındı.

Bakışlarını kaçırdı.

---

Mağaranın içinde eski bir şey vardı.

Bir taş.
Üzerinde oyuklar.
Sanki onu bekliyordu.

Vaelira yaklaşmadan edemedi.
Taş çatladı.

İçinden ince, uzun bir asa çıktı.
Odun gibi değildi.
Canlı gibiydi.

Vaelira elini uzattı.
Dokunduğu an ışık yayıldı.

Asa ona uydu.
Bunu ikisi de anladı.

Nyxelle fısıldadı.
“Bu seni seçti.”

Vaelira yutkundu.
“Ben bunu istemedim.”

Nyxelle yaklaştı.
Aralarındaki mesafe yine yok oldu.

“Bazen seçimler çoktan yapılmıştır,” dedi.

Göz göze geldiler.
Bir saniye fazla.

Vaelira’nın kalbi tekledi.
Nyxelle de geri çekilmedi.

---

Dışarıdan bir kükreme geldi.

Başka yaratıklar vardı.
Daha fazlası.

Kaçmak zorundaydılar.

Nyxelle Vaelira’nın elini tekrar tuttu.
Bu sefer bırakmadı.

Ve ikisi de biliyordu.

Bu artık sadece bir kaçış değildi.
Bu bir yoldu.

Ve bu yol, ikisini birbirine bağlamıştı.