Giriş

Her şeyin başlangıcında, doğumun, yaşamın, ölümün, varlığın, yokluğun, insanın, doğanın, hayvanların, zamanın ötesinde bir anda; ne yer vardı, ne gök, ne ay, ne de güneş. Tüm acuna sonsuz karanlık ve sessizlik hüküm sürerken, gözünün alabildiği her bir nokta uçsuz bucaksız, dipsiz karanlık sularken, suların üstünde kömür kadar kara tüyleriyle, iki yana açılmış görkemli kanatlarıyla süzülen, çift başlı bir kartal belirdi. Namı diğer Kara Han.

Acunun her bir karışında süzülmüş, ancak görkemli kanatlarını dinlendirecek tek bir kara parçası dahi bulamamıştı. Tam pes edip bu arayıştan vazgeçmek üzereyken karanlık suların içinde gümüşi bir ışık belirdi. Ay gibi yüzü, bembeyaz saçları ile adeta ışık saçarak Ak Ana çıka geldi. Masmavi, buz gibi parıldayan gözlerini Kara Han'ın katran karası gözlerine dikti. Tam gözlerinin içine bakarak:

''Yaratmak istiyorsan sen de bir şeyler Kara Han,

Yaratıcı olarak şu kutsal sözü öğren!

De ki hep, 'Yaptım oldu!'

Başka bir şey söyleme!

Hele yaratır iken 'Yaptım olmadı!' deme!''

Ak Ana bu sözleriyle ''Yarat!'' diyerek, ilk yaratılış buyruğunu fısıldadı ve evrenin varoluş döngüsünü başlatarak tüm ışığıyla tekrar karanlık sulara gömüldü.

Kara Han, onun sözlerinden güç alarak yaratmaya başladı. Önce ufak bir kara parçası, sonra gökyüzünün kanatlı bekçilerini, ardından karanlık suların muhafızlarını, balıkları var etti. Ancak uçsuz bucaksız suların üstünde yalnız kalmak istemedi. Suyun en dibinden, yumuşak bir toprak parçası çıkardı ve Erlik'i yarattı. Erlik'e suyun dibine dalmasını ve bir avuç toprak çıkarmasını buyurdu. Erlik istenileni yaptı ve suyun dibine dalarak toprağı getirdi. Teslimiyetle Kara Han'ın önünde eğilerek toprağı teslim etti. Kara Han toprağı suyun yüzeyine saçarak yeryüzünü oluşturmaya başladı.

Ancak Erlik kibir ve kıskançlığı ile su yüzüne çıkardığı topraktan, bir parçayı kendi içinde saklamıştı. Kara Han dünyayı büyüttükçe Erlik'in ağzındaki toprak da büyümeye başladı. Toprak büyüdükçe onu boğmaya, nefessiz bırakmaya başladı. Bunun üzerine Kara Han 'Tükür!' diye buyurunca, Erlik toprağı tükürdü ve bu topraklardan yeryüzündeki dağlar, bataklıklar ve engebeler oluştu. Ve beraberinde yeryüzündeki ilk kötülük tohumları...

Kara Han yeryüzünü yarattıktan sonra, yeryüzünün en bereketli, en yüksek dağına dokuz dallı bir hayat ağacı dikti. Ağaç öyle büyük, öyle kudretliydi ki zamanın başladığı o ilk andan itibaren yaşamın ve varoluşun simgesi oldu. Kara Han her dalın altına bir insan yarattı. Dokuz dal dokuz insan soyu...

İnsanlar bu ağacın meyveleri ile beslenmeye başladı. Ancak Kara Han insanlara ağacın gündoğusundaki dallarında bulunan yemişleri yeme izni verdi. Diğer dört dalın yemişini kesinlikle yasakladı. Her dalın başına ise bekçi olarak bir yılan ile bir köpek koydu.

Kıskançlıktan yanıp kavrulan, gözü dönen Erlik, insanların bu mutlu ve huzurlu yaşamına dayanamadı. Kara Han'ın kudretine darbe vurmak, onu zedelemek istedi. Yılanı kandırarak dört daldaki yasak meyveyi almayı başardı ve insanlara yedirdi. Bunun üzerine insanlığın tüm saflığı bozuldu, tüyleri döküldü ve çırılçıplak kaldılar.

Bu ihanet üzerine öfkelen Kara Han Erlik'i cezalandırmaya karar verdi. Onu gün yüzü görmeyen, ayın ve güneşin asla doğmadığı dokuz kat yerin altındaki karanlıklar diyarına sürgün etti. İnsanları ise affetmedi ancak yerin dokuz kat altınada göndermedi. Verilecek en büyük cezanın, onları kanatları altından uzaklaştırmak olduğuna karar verdi. Her birini hayat ağacının dallarının dibinden alarak dünyanın dört bir yanına dağıttı. O saatten sonra insanların hayatta kalma savaşı başladı.

Zamanla çoğaldılar, diller ürettiler, barınmayı, avlanmayı, beslenmeyi, ateş yakmayı, giyinmeyi öğrendiler ancak doğanın zorluklarıyla başa çıkmayı tek başlarına başaramadılar. Erlik'in yer altından gönderdiği kötü ruhlar onlara musallat olduğunda savunmasız kaldılar ve Tanrıya bağışlanmak için yalvardılar. Yakarışlarını işiten Kara Han, bu cezayı hafifletmeye karar verdi. Hem insanlara yol göstermesi ve onları koruması için, hem de yeryüzü ile gökyüzü arasındaki köprüyü sağlamlaştırsın diye ilk Kam'ı gönderdi ve onları gözetmesi amacıyla Gök oğullarını görevlendirdi.

Bu durumu kendine yenilgi kabul eden Erlik yer altında kendi yandaşlarını, kötü ruhlarını, iblislerini çoğalttı ve kendine yeryüzündekine benzer bir gök katı kurdu. Kendini Kara Han'a denk ilan etti. Yeryüzündeki saf insanların sıkıntı çektiğini, Erlik'in ise gizli göklerde keyif sürdüğünü gören Kara Han'ın en sadık savaşçısı Mangdasire bu durumu kaldıramadı. İsyan ederek Erlik'e savaş açtı.

İkili arasında devasa bir gök savaşı koptu. Mangdasire Erlik'in kurduğu o sahte gökleri ve sarayları kılıçla darmadağın etti. Her bir güzelliği parça parça doğradı. Gökyüzünden kopan o devasa molozlar, kayalar ve gök parçaları yeryüzüne büyük bir gürültü ile düştü. O güne kadar dümdüz ovalar halinde olan yeryüzü, bu gök parçalarının çarpmasıyla sarp dağlara, derin uçurumlara, engin boğazlara ve kayalıklara dönüştü.

Tanrının dört bir yana dağıttığı insanlık, artık bu dağlarda, uçurumlarda, denizlerde, ve ormanlarda yaşamaya başladılar. Kendi boylarını, soylarını, obalarını, Hanlıklarını ve Krallıklarını kurdular.

Yaratılıştan bu yana gelen efsane şudur ki; insanoğlu o günden sonra Kara Han'ı Gök Tengri olarak kabul etti. Onun izinde Mangdasire ile beraber Erlik'e karşı savaştılar. İnsanoğlu ve Gök Oğulları'nın gücüne karşı koyamayan Erlik, tüm kötülüklerini ve iblislerini alarak yerin dokuz kat dibindeki krallığına çekildi.

Erlik'in geri çekilmesiyle beraber Gök Oğulları, Gök Tengri ile beraber, aşağı dünyanın kapılarını tamamen kapattılar ve dünya ile bağını kestiler. İnsanoğluna ise bu savaşın ganimeti olarak, yeryüzünde bolluk, bereket, sağlık ve huzur bahşedildi.

Her kim ki yeryüzünün dengeleri ile oynasın, onlara en ufak bir zarar versin, yaratılana saygısızlık etsin, bu yaptığı kökü yer altından gelen bir kötülük sayıldı. Bu kötülüklerin Erlik'in zayıf düşüp, saklandığı yerde güçlenmesine sebep olduğu anlatıldı.

Söylenen odur ki, kötülükler dünyada varolduğu sürece bu güçten faydalan Erlik, önce cehenneminin dokuz katını aşarak toprağa hastalık aşılar kıtlık, kuraklık, salgın hastalıklar, ölümler, doğal afetler meydana getirir. En sonunda ise hepsinin sonucu olarak yeryüzüne tekrar ayak basar.

Ve kötülük tüm dünyaya yayılır...

🐺

Herkese merhabaaaa 🥹💗 Giriş bölümüyle karşınızdayım…
Öncelikle ana atmosferi yakalayabilmek adına ufak bir efsaneyle başlamak istedim. Umuyorum ki asıl dünyaya adım attığımızda, sizlerde benim gibi karakterleri sever, hikayelerini benimsersiniz.
Desteklerinizi bekliyor şimdiden teşekkür ediyorum iyi okumalarrrrr 🥳❤️‍🔥❤️