Bölüm - 1

Önümde bozkırın uzun ve dik yamaçları, saçlarımda rüzgarın özgürlük gibi fısıldayan o serin esintisi, dört nala sınır boylarını arşınlıyordum. Bir yanımda uçsuz bucaksız kara orman, diğer yanımda güneşin batışıyla kızıla boyanmış gökyüzü bana eşlik ederken gülümsedim.

Rüzgar yüzümü bir bıçak gibi keserken Tulpar'ın boynuna eğildim. Yularını bırakıp iki elimle boynunu okşadım. Ne demek istediğimi anlar gibi mutlulukla kişnedi. Tekrar iplere sıkıca sarıldığımda bacaklarımla ona ufak bir baskı uyguladım. Benim güzel kızım anında bir ok gibi ileri atıldı.

Bu gülümsememi genişletirken ona daha sıkı sarıldım. Benim doğumum ve yaşamım olan, acuna aynı anda göz açtığımız kızımı okşadım.

Beni en iyi anlayan, yoldaşım olan, acımı da kederimi de hisseden, kapkara tüylerinin aksine güneş kadar parlak gözleriyle her daim yanımdaydı Tulpar.

Benim doğumumla beraber hayata gözlerini yumup, uçmağa giden anamdan sonra bana tek teselli olmuştu. Anamın yokluğunu farkedecek yaşa geldiğimde hissettiğim eksikliğin farkında olan Han babam bir gün beni yanına çağırıp Tulpar'ı göstermişti.

"Benim yüreğimin yangını, can özüm. Ananın yokluğunun ağırlığını ne yapsam alamam o minik omuzlarından ama sana bu yükü beraber sırtlayacağın bir yoldaş verebilirim." Dediğinde içime dolan o heyecanı hala anımsayabiliyordum. Tulpar'n o güzel yelelerini her okşadığımda aynı hevesle, aynı huzurla dolup taşıyordum.

Atamın gözlerinin içine bakmıştım o gün. Hem yüreğinde taşıdığı hüznü, hem de bana duyduğu o sevgiye bir kez daha şahitlik etmiştim. İnanamayarak sorduğumda bana kocaman gülümsemişti.

Her daim bir duvar kadar sert olan, er meydanında düşmanlarını korkudan titreten, bir bakışıyla tüm alplarını sıraya dizen Korkut Han, küçük kızına her daim büyük bir sevgi ve gülümsemeyle bakardı.

"Türklüğün şanındandır özüm, her yiğidin bir yoldaşı olur. Sizin yolunuz daha acuna göz açtığınız gün mühürlendi. Her daim bir olasınız." Diyerek beni ahırda Tulpar ile bırakmıştı.

Daha onun gözlerinin içine baktığım an adına karar kılmıştım. Yerin ve göğün kanatlı muhafızı, her daim sağlam, güçlü ve en ulu atın adını almalıydı. Tulpar...

O günleri anımsamamla içimde filizlenen minik sızı ve mutluluğu tekrar kucakladım. Acısı dinmek bilmeyen yarama merhem olmuştu benim güzel kızım. Kapatamasa bile her daim sarmıştı o yarayı.

Daldığım hayallerden uzaklaşıp rüzgarı tekrar göğüslerken gözlerim ufka kaydı. Hızla yükselip büyüyen toz bulutuna karşı bakışlarımı iyice kıstım ve sebebini görmeye çalıştım. Oba tarafından bana doğru gelen atlıyı görünce hızımı azaltmaya başladım ve hafifçe kaşlarım çatıldı.

Olduğum yerde durup beklemeye başladığımda yaklaşan atlının, babamın evlat benimse ağabey yerine koyduğum Boran Alp olduğunu farkedince içime bir rahatlama yayıldı.. Nefes nefese yanımda durduğunda kısa bir an kendini toparlayıp soluklandı. Haline anlam veremesemde bu kadar acele edip bana yetişmeye çalışmasının altında önemli bir neden olduğunun farkındaydım.

"Hayrola Boran ağabey, nedir bu acelenin sebebi?"

Bir süre daha kendini toparlamaya çalışarak cevap vermedi. Ardından bakışları beni bulduğunda aldığım cevap, yüreğimin bir kuş gibi çırpınmasına sebep oldu.

"Boy beyleri obada Bürçe, Han baban tün vaktinde herkesin toyda olmasını buyurmuş."

Çatılan kaşlarım bu sözler ile iyice eğildiğinde durumu anlayamadım. Toy bu vakitte toplanmazdı. Bu kadar vakitsiz toplanmasının altında mutlaka önemli bir şey vardı. Bunu öğrenmek için tekrar Boran ağabeyime döndüm.

"Neden?" diye sorduğumda olumsuz anlamda başını iki yana salladı.

"Bilmiyorum. Ama birkaç gün önce bir gözcü geldi. Getirdiği haber her ne ise sebebi o olabilir."

Başımı eğip düşünmeye başladım. Babamın gözcüleri çok nadir geri dönerdi. Ya tehdit tamamen ortadan kalktığında, ya da sel olup akmaya başladığında.

Tekrar Boran ağabeyi buldu gözlerim. Başımla onu onaylayıp cevap verdim.

"Sağol Boran ağabey. Bakalım sulh mü, cenk mi?" Başıyla onayladı. "Haydi gidelim." Dediğimde hemen atını çevirdi.

Tulpar'ın yularını sıkıca kavrayıp kendime çektim. Hızla obaya doğru ilerlemeye başladık. Vardığımızda her şey normal gözüküyordu. Oba halkı yaklaşan kış için hazırlığa başlamış arı gibi çalışıyordu. Herkes sırdan günlük yaşamındaydı. Görünürde herhangi bir tehdit bizi karşılamamıştı.

Otağa yaklaştığımda Tulpar'ın sırtından atladım. Seyis çocuk hemen onu alıp ahırlara götürürken adımlarımı otağa çevirdim. Boran ağabey ardımda merdivenleri birer ikişer çıktık. Görkemli, kanatlı at sembolünün işlendiği tahta kapının önünde durduğumuzda bekleyen nöbetçi alplara döndüm.

"Han babama onu görmek istediğimi söyleyin." Dedim beklediğimden sert çıkan sesimle. Bir tanesi başıyla onaylayıp hızla içeri girdi ve kısa sürede geri döndü.

"Han'ımız sizi bekliyor Bürçe Bike'm." diyerek kapıyı açık tutmaya devam etti.

Hışımla aralık kapıdan içeriye adımladım. Boran ağabey dışarıda beklemeye devam etti. Babam onu oğul yerine koysada, o bir alp olarak Han'ına saygısızlık etmezdi.

Ana girişe vardığımda henüz kimseler gelmemişti. İki odayı birbirinden ayıran kapıdan geçerek ana salona ulaştığımda, Han babamın postunun boş olduğunu görmemle bakışlarım hızlıca etrafı taradı.

Direklerde asılı olan meşalelerin yaydığı loş ışık görüşümü kısıtlasada ateşin başında, sırtı dönük olan babamı görmemi engelleyemedi. Babamı bildim bileli hep loş ışığı sever, bulunduğu her ortamı az aydınlatırdı. Ateşin başında, ellerini yumruk yapmış, arkasında birleştirmiş, öylece duruyor, yanan ateşi izliyor ve tutuşan odun seslerini dinliyordu.

Geldiğimi belirtmek için hafifçe boğazımı temizlediğimde bana karşı yüzünden eksik etmediği gülümsemesiyle yönünü yüzüme çevirdi.

"Özüm." Diyerek kollarını açtığında hızla ona doğru adımladım ve açılan kolların arasına bıraktım kendimi.

Sıkıca sarıldıktan sonra kendimi ondan ayırıp yüzüne baktım. Oldum olası içimdekileri tutamaz, karşımdaki, atam olsa bile direkt söze girerdim. Yine benliğimden ödün vermeyerek doğrudan aklımdan geçenleri sorarak konuşmanın ortasına atıverdim kendimi.

"Toyu neden topladın baba?"

Açık sözlülüğümü her zaman seven babam anlaşılan bu kez beğenmemişti ki yüzünün şekli değişti.

"Devlet meselesi Bürçe." Diyerek detay vermeden postuna doğru ilerledi.

"Devlet sensin baba ve seninle ilgili her şey benim meselemdir. Toyu neden topladın?"

Sözlerimle burnundan bir nefes verdi. Açık sözlülüğüme yarım ağız gülümsedi. Sözlerini toparlamak ister gibi birkaç saniye durdu ve ardından gözlerimin içine baktı.

"Bizim kutsalımız, mabedimiz, varlığımız, özümüz neresidir bilir misin Bürçe? Türk'ün kalbi nerede atar?" Başımı olumlu anlamda salladım.

"Ötükendir. Doğduğumuz, doyduğumuz, sahip olduğumuz yegane özümüz Ötükendir baba."

Başını salladı babam kısa bir süre, sonra tekrar bakışları beni buldu.

"Gökler kutsalımıza göz dikti Bürçe."

Babamın ettiği her söz, bir ok olup yüreğime saplandı. İçinde çırpınan kuşun kanatlarını delip geçti. Sanki yüreğim atmayı bıraktı. Bir çift el onu çekip çıkardı, kaynar kazanlara bıraktı. Öyle bir yangın düştü içime. Kelimelerimi seçemedim, cümlelerimi toparlayamadım. Tek bir laf çıktı dudaklarımın arasından.

"Antlaşma?"

Yüzüme nasıl bir dehşet yerleşmişti, gözlerime nasıl bir korku çivilenmişti bilmiyordum ama babamında gülüşünün sönmesi, hayra alamet değildi.

"Anlaşılan o ki Böge Han antlaşmayı bozdu, Bürçe kız. Ötüken'i Gök Tengri'ye bırakmayı değil, kendine almayı seçti."

İşittiğim her söz şakaklarıma keskin bir acının saplanmasına sebep oluyor, kulaklarımı uğuldatıyordu. Duyduklarımın ağırlığı başımın dönmesine sebep olunca yalpalayarak dizlerimin üzerine bıraktım kendimi.

Bakışlarımı tekrar babama çevirmeyi başardığımda, gözlerinde yanan ateş içimi yaktı.

"Artık barış yok özüm, Dağ, Gök'e diz çöktürecek."

Babamın kılıç gibi sözlerinde adeta savaş naraları vardı. Sakince söylenmiş bir avuç laftı, ancak altında yatanlar bir Hanlığı yıkıp, baştan kurardı. Acuna diz çöktürürdü. Bundan gayrı Gök Tengri yardımcımız olsun demekten başka bir söz kalmıyordu.

Gök kuralları çiğnemiş, hainlik yapmış, ardımızdan oyun kurmuştu. Kardeşi kardeşe kırdırmaya karar verdilerse, onlara hak olan tek şey dağın pusatıydı.

Bir süre duyduklarımı sindirmeye çalışarak olduğum yerde kaldım. Parçaları zihnimde doğru sıraya koyup izlenebilecek yolların haritasını, zihnime kazıdım. Ne kadar süre geçti bilemediğim anda içeriye giren alp dikkatimi dağıttı ve ona bakmamıza sebep oldu. Diz çöküp selam verdikten sonra doğrudan babama konuştu.

"Hanım boy beyleri geldi. Dışarda bekliyorlar."

Babam bu sözlerle bana döndü.

"Haydi bakalım Bürçe kız gitme vakti."

Ayaklandım ancak kapıya adımlamadım. Aksine babamın yanına iyice yaklaştım.

"Bağışlayın ancak çıkmak istemiyorum Han'ım."

Babamın kaşları çatılırken, sorgulayarak bakmaya devam etti. Bu bakışlarının karşısında sinip geri çekilmemi bekliyorsa, bu kez istediğini alamayacaktı, Korkut Han.

"İstiyor musun diye sormadım Bürçe, gitme vaktin geldi dedim."

Ondan daha çok çatılan kaşlarımla alnımın acımaya başladığını hissettim. Ama vazgeçmek yoktu. Aynı şiddetle ona bakmaya devam ettim. Korkut Han bazen karşısındaki kızın, onula aynı inadı taşıdığını unutuyordu. Ancak hiç problem değildi, ona bunu hatırlatmak gerekiyorsa hatırlatacaktım.

"Bende gitmeyeceğim dedim Han'ım."

Tek kaşını kaldırarak emin misin dercesine baktığında, aynı hareketle karşılık verdim ona. Yüzüme yayılan sırıtışa engel olamadım. Babamın gerçekten kızmasını istemiyordum, ancak bu hareketim onu kızdırmak yerine keyiflendirmiş gibiydi. Gülümseyerek geriye yaslandığında hala bakışlarıyla bana meydan okuyordu. Yerimi koruyarak bende meydan okumasına karşılık vermeye devam ettim.

Hala kapının önünde bekleyen alp ise bu halimiz karşısında korkuyla geriledi. Yüce Han'ına yaptığım saygısızlık karşısında afalladı. Biz bu keçe duvarların ardında hep böye bir baba kız ilişkisi yaşamamıza rağmen, bir alp buna ilk defa şahitlik ediyordu. Haklıydı.

Babam kıpırdamadan bana bakmaya devam ettiğinde, sessizliği bozması gerekenin ben olduğuma karar verdim ve savunmama devam ettim.

"Han'ım, babam beni büyütürken hep ne derdi bilir misiniz?" Sustum bir süre tepkisini gözlemledim.

"Ne derdi Bürçe Bike?" diye sordu sanki başkasından bahsediyormuşuz gibi.

Boğazımı temizleyerek konuşmama hazırlandım. Yüzüme sahte bir ciddiyet ekleyerek devam ettim.

"Benim güzeller güzeli kızım, sakın aklından çıkarma: sen dağın kızısın, toprağı, havası, suyu sensin. Aşın dağdan, suyun dağdan, kanın dağdan. Yurdun varsa sen varsın, yurdun yoksa nefes almışsın, neyine?"

Sözlerime kısa bir solukla ara verdiğimde, ilk defa babamın gözlerine yaşlar dolduğunu gördüm. O yaşların ardındaysa küçük kızına duyduğu gurur ve sevgi ışıldıyordu. Bunu babamın yenilgisi kabul edip sözlerime devam ettim.

"Şimdi siz söyleyin Han'ım, doğumumdan bugünüme bana aşılanan buyken, bana yurduma pusat olmaktan başka ne düşer?"

Babamın yüzü yumuşamış, az önceki meydan okuyan surat ifadesinin yerine kocaman bir gülümseme yerleşmişti. Onun hem kalbini, hem toyunu fethettiğimin kanıtıydı bu. Başını aşağı yukarı sallayarak düşüncelerimi onayladı.

"Kalabilirsin." Dediğinde sesi kısık çıksada içindeki o heyecan kırıntılarını saklayamamıştı.

Küçük kızının büyüdüğünü ilk kez farkeden babam, hem şaşırmış, hem hüzünlenmiş, hem sevinmişti. Bunu saklamaya çalışsada, insan özüm dediğine farkettirmeden bunu nasıl yapacaktı ki?

Minnetle başımı salladım. Yinede sonrası için babamın gazabına uğrar mıydım kestiremiyordum. Şu an için önemsizdi bu. Yavaş adımlarla babamın karşısından çekildiğimde o da alpa döndü.

"Gelsinler." Dediğinde alp hızlı adımlarla çıktı ve dışarda bekleyen beyleri buyur etti.

Beylerin art arda odaya girmeleriyle odanın havası aniden ağırlaştı. Az önceki tatlı inatlaşmadan, meydan okumadan eser yoktu. Ateş adeta kükrer gibi parladığında kısa bir an bakışlarım oraya kaydı. Sanki her yanışı beylere birer selamdı.

Han babam postuna iyice yerleşip kendini düzelttikten sonra başıyla yanını işaret etti. Koşar adım ilerleyerek yanında yerimi aldığımda bakışlarımı içeri giren beyler ve sevgili amcalarım üzerinde gezdirdim. En son Eltemiş Ayguçı girdiğinde kapılar kapandı.

Hepsi hoşnutsuz bakışlar ve çatık kaşlarla beni süzerken ağır ağır yerlerine yerleştiler. Babamın en yakınına amcam Yaltır ve tam karşısına diğer amcam Tunga oturdu. Ardından ise Baysal Bey, Kunduz Bey, Altay Bey ve Togan Bey yerlerine yerleştiler. Eltemiş Ayguçı da hemen babamın yanındaki masaya yerleşti. O hariç hepsi hoşnutsuz bakışlarını üzerimde gezdirmeye devam etti ancak konuşma cesareti gösteren amcam Yaltır oldu.

"Han'ım sözlerimi bağışlayın ancak Bürçe Bike'nin burada olması ne anlama geliyor?"

Babam sert bakışlarını amcama çevirdi.

"Bürçe Bike dağın kızı Yaltır Bey, sizler kadar onunda toyda bulunma hakkı vardır." Dediğinde amcam başını eğdi.

Kendisi Han olma hayaliyle doğup büyümüş ancak Gök Tengri Kut'unu babama layık görünce bunu kendine yedirememişti. O günden beri de ne babamdan ne benden hazzetmezdi. Ancak Han'a saygısızlık etme cesareti gösteremeyeceğinden, babamın onu atadığı Demir Kazık Boyu'nda beylik yapıyordu. Ve muhtemelen Han'ın ölmesi için hain planlar yaparak, gün sayıyordu.

"Beylerim, yiğitlerim, hoşgeldiniz." Diyerek söze girdi babam.

Tüm beyler, yumruklarını sol göğüslerine bastırarak selam verdiler. Babam da aynı selamı vererek bakışlarını tek tek bütün beylerin üzerinde gezdirdi ve ardından konuşmasına devam etti.

"Her biriniz bugün, bu vakitte toyu neden topladığımı merak edersiniz, bilirim. Gök Hanlığından haber var."

Herkes dikkatle babamı seyrederken söze giren Altay Bey oldu.

"Haber nedir Han'ım? Yine ne isterler?"

"Kutsalımızı isterler Altay Bey."

Amcam Yaltır hiddetle söze karıştı.

"Antlaşmamız var Han'ım, bu ne demek oluyor?"

Babam onları sakinlikle dinleyerek devam etti.

"Gelen haberler gösteriyor ki her şeyi hiçe saymışlar. Tüm beylerini toplayıp hazırlığa başlamışlar."

Babam sözlerini bitirir bitirmez ortama uzun bir sessizlik hakim oldu. Anlaşılan beyler düşünüyor ne yapılması gerektiğini ölçüp tartıyordu. İçlerinden ilk konuşan yaşça en büyük ve en bilge olanları Baysal Bey oldu.

"Yapılması gereken bellidir Han'ım."

Evet, belliydi. Ancak tüm beylerin fikrine ve gücüne ihtiyacımız vardı. Çünkü Gök yalnız değildi. Tüm beylerini toplamış, koca bir orduyla geliyordu.

Sınıra en yakın olan Karakaya Boyu beyi Togan Bey söze girdi.

"Baysal Bey, zamanında atalarımız kılıçla elde edemedikleri zaferi, akılla elde edip bir antlaşmaya mühür basmışlar. Türk, Türk'e pusatını kaldırmaz. Kardeş kanı dökemeyiz."

Bu sefer itiraz eden amcam Tunga oldu.

"Türk'e ilk pusatı biz kaldırmıyoruz Togan Bey. Gök Han'ı antlaşmayı bozarak ilk pusatı çekti zaten. Dağ boyun eğmez, kişiye hakkını verir. Gök'ün hakkı pusattır." Dediğinde beyler içlerinde bir tartışmaya girdi.

Hepsi kendi çıkarlarını gözeterek fikir sunuyordu. Ancak burda durum boyların çıkarları değil, kutsalımızdı. Bunun için bize savaş açıldıysa gerekirse öleceğiz, öldüreceğiz ancak Ötüken'i Gök'e vermeyeğiz.

Tartışma uzar giderken tüm konuşulanları dinleyip sessiz kalan babam söze karıştı. Tüm beylerin dikkati bir anda ona çevrildi.

"Beylerim, her birinizin sözlerinde haklılık payı var, hepiniz kendi boyunun çıkarlarını gözetiyor, kendi tebaasını düşünüyor. Lakin unutmayın, bu savaşta halkımızdan öte mabedimiz tehlikede. Ötüken olmazsa, Türk olmaz, Ötüken Gök'te olursa, Dağ zayıflar, halkımız boyunduruk altına alınır. Özgürlüğümüz Böge Han ve soyunun avuçlarında olur. Bundandır ki bizler için başka yol yoktur. Ya Ötüken'in yolu, ya toprağın koynu." Diyerek toydaki tartışmaya noktayı koydu.

Babam haklıydı. Gök Han'ının insafında yaşamaktansa, kara toprak haktı.

Ardından konu tamamen değişti. Haritalar serildi, planlar yapıldı, boyların görevleri, orduların konumları belirlendi. Tün ortası olduğunda resmen savaş hazırlıkları başlamıştı.

Beyler boylarına uğurlandıktan sonra tüm obaya haber salındı ve otağın önüne gelmeleri buyruldu. Tüm halk toplandığında Han babam ile beraber otağın dışına çıktık.

Herkes neler olduğunu merak ediyor, bu uğuruz vakitte neden toplandıklarını merak ediyordu. Herkes bir terslik olduğunun farkındaydı. Babam durumu anlatmak için öne çıktığında tüm halk ona dikkat kesildi.

"Dağların yiğit evlatları, alplarım, bacılarım, balalarım, aksakallılarım! Sizleri bu vakitte neden topladım merak edersiniz lakin ahval kötüdür. Göklerin kurdu Ötüken yoluna baş koymuştur."

Halktan büyük bir uğultu yükseldi. Herkes öfkeyle söyleniyor, birbirlerine sorular soruyordu. Ancak durum söylenmeyle, öfkeyle hallolacak kadar basit değildi. Babam bunun farkında olarak elini kaldırdı. Sesler yavaş yavaş kesilirken konuşmasına devam etti.

"Bizlere düşen obamıza sinmek, saklanmak, korkmak değildir. Bugüne kadar hangi rüzgar, fırtına, dağlarımızı devirdi, boynumuzu eğdirdi ki Böge Han bize baş eğdirip, zaptetsin? Bu saatten sonra bizler için ya Ötüken'in yolu açılır, ya da bu dağların koynu!"

Herkes savaşa girileceğini anlamıştı. Kalabalıktan bu kez sevinç naraları yükselirken kimisi kucaklaşıyordu. Bu bütün Dağ halkına haktı. Senelerce yurdundan uzak tutulmuş, verilen sözler, mühürlenen antlaşmalarla yurtlarından uzak kalmışlardı. Şimdi kavuşma zamanıydı. Kansa kan, cenkse cenk...

Babam halkının bu sevinciyle ilk kez onlara gülümseyerek bakmıştı. Herkesin yüreğinin aynı ateşle yanması ona güç olmuştu, biliyordum.

Ancak daha son sözler edilmemişti.

"Şimdi sizlerden isteğim ellerinizi Gök Tengri'ye açıp yiğit alplarımıza dua etmenizdir. Kınınıza emanet ettiğiniz pusatları bileyin, yaylarınızı gerin ve atlarınızı hazır edin. Yarından tez yok, demir ocakları yanacak, ateş harlanacak, pusatlar dövülecek, sadaklar ok ile dolacak, zırhlar parlatılacak, hazırlıklar yapılacak. Yakında yiğit alplarımızla dört nala zaferimize koşacağız!"

Babam sözlerinin bitirir bitirmez halktan 'Korkut Han'ım çok yaşa!' nidaları yükselmeye başladı. Han babam hepsine selam vererek otağına ilerledi.

Önümdeki insanların sevincine baktım. İçime dolan sıcaklıkla beraber babamın ardından gülümseyerek otağa girdim. Göz ucuyla aralık kapıdan babama baktığımda Eltemiş Ayguçı ile haritalara göz gezdirip konuştuklarını gördüm. Onları bölmemek için sessizce adımlarımı kendi odama çevirdim. Yarın tüm obada büyük bir koşturma ve hazırlık başlayacaktı. Dağ'a yol görünmüştü. Son sakin günümü dinlenerek geçirmek adına hızlıca yatağıma ulaştım. Ve gözlerimi hayalimdeki Ötüken ile huzurlu bir uykuya kapattım.

🐺

Veee resmi olarak Bürçe dünyasının kapıları açıldı.
Bürçe sadece bir kurgu olarak değil, bir çok anlamda benim için çok fazla şey ifade ediyor. Bu hikayeyi paylaşmak hem bugünüme hem çocukluğuma bir ışık tutuyor. Bu yüzden benimle bu yolu paylaşmanız, bu hikayeye ortak olmanız çok değerli. Umarım Dağ ve Gök sizlerinde kalbine bir ışık olur diyerek ilk bölümü ellerinize bırakıyorum 💗💗🥹
Sizce olaylar nasıl ilerleyecek?
Dağ ve Gök savaşında kutsal mabed kimin olacak?
En en en önemlisi Bürçe’nin bu hikayede rolü ne?
Bölüm hakkında merak ettikleriniz ve sormak istedikleriniz için @freyaninkutuphanesi instagram hesabına uğrayabilirsinizzzzz.
Görüşmek üzere yavru kurtlarrr 🥳💗