11. BÖLÜM/ŞAKA MI?

Bir video gördüm arkadaşlar, videoda işte bu fragmandan başınız sağolsun diye kastettikleri kişi BARIŞ. Falan diye bir video. Hatta Özlem’in başta Allah kimseyi evlat acısıyla yaşatmasın gibi bir şey diyordu ya. İşte olabilir mi acaba? Caner falan yüzünden mi acaba. Hem Özlem son bölüm dedi yano çocuk senin başını belaya sokacak benimde yüreğime ateş düşürecek falan gibiiii. Amaaan neyse. Hem zaten çoğunuz görmüşsünüzdür. Leyla bayılıyor Teo kaldırıyo falan. Acabaaa zaman atlaması oldu da Teo’nun ölmediği ortaya çıktı Aras da geri mi döndü? Son olarak, hahaha bitmiyooo. Son olarak da şey İlhan diziden ayrılmış falan gibi nir bilgi duydum öyle söyliyim dedimmm.🥰😛 Şimdi! İyi okumalaaar canlarım!

Deniz’den

Aras, Teoman, Ben ve Leyloşum, Ezgi’yi ve Kutay’ı bekliyorduk. Açıkçası seslerden sevgili falan oldukları belliydiiii! Ayy Ezgişimi ve Leyloşumu mutlu görmeyi çok istiyordum. Mutlu olmayı ikiside o kadar çok hakediyorlardıki… En sonunda bu sessizliği ben bozdum:

“Lan! Oğlum nerde kaldılar?”

Teoman:

“Harbi lan benim Deniz Kızım haklı.”

“Nereden senin Deniz Kızın oluyorum ya!?”

“Öyle işte… Lan biz hani d c oynayacaktık?”

“Bekle canım-“

“Neeee! Deniz Kızııı! Canım mı!? Ay en sevdiğiiim! Tamam canım bekliyorum!”

“Lafın gelişi! Seninle konuştuğumu unutmuşum! LAAAN! OĞLUM NERDE KALDINIZ! LAAAAN! KUTUUU! NOTAAA!”

Yukarıdan Kutay’ın sesi geldi:

“GELİYORUZ! SEVGİLİMLEEEEE!”

Ardından Ezgi’nin utangaç sesi geldi:

“Yaa Kutaay! Deme öyle utandım.”

“Lan yine Kutay’a mı döndük!? Ne güzel aşkım diyordun!”

Ben bağırdım:

“LAN BAŞLIYACAĞIM CİLVENİZE! GELİN LAN BURAYA! OYUN OYNAYACAĞIZ!”

Teoman:

“Lan oğlum- DENİZ KIZIMIN SESİNİ İNCİTMEYİN BAK SİZE BAĞIRMAKTAN O GÜZEL SESİ KISILACAK! GELİN LAN ARTIK! NE YAPTINIZ NİKAH MI KIYDINIZ ANLAMADIM Kİ!?”

Ezgi ve Kutay sonunda aşağı indiler ve Ezgi konuşmaya başladı:

“Yaa Deno niye hep sizin sesiniz çıkıyorda şurda iki dakika güzel anımızı bölüyorsunuz?”

“Sonunda inebildiniz! Aşkım ben sizin baş başa kalmanıza okeyim ama oyun aynayacağız hadiii! Aras.”

“Aras ne lan? Saksı mıyız burda?”

“Aynen saksısın hatta git şimdi bize şişe getir gelirken de içi boş olsun artık üstüne döküp çiçek mi açıyon onu bilmem saksı Arasss!”

“Deniiizzz!”

“LAN! Şu adımı bir kere doğru söyle oğlum! Deniiiğzzz değil adım! Adım-“

Teoman lafımı böldü:

“Adın Deniz Kızıııı!”

Çok komik söylemişti gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırıp kafamı farklı yöne çevirdim. Tam ben kafamı çevirmiştim ki… Teoman çenemden tutup yüzümü tekrardan ona taraf çevirdi.

“Gülmek sana çok yakışıyor Deniz Kızı…”

“Ne?”

Teoman konuşacaktı ki Aras böldü (💩bok Aras):

“Lan! Abisi burda oğlum hayırdır!?”

Teo tam konuşacaktı ki, ben:

“AYYY! Susun bir ya tamamm! Ben Ali’ye bakıcam çocuk uyuyor geldiğimizden beri. Hayır bu seslere nasıl uyanmadı dimi Kutay! Çocuk zaten okula da gitmiyo.”

Aras:

“Harbi lan. Ne zaman gidecek Ali okula?”

“İki günü daha var. Dinlensin canım benim kıyamam ben ona…”

Ezgi:

“Ayyy! Uyandıysa getirsene Deniiiz.”

“Getiririm getiririm.”

Teoman:

“Bende gelceeem.”

“Hayır.”

“Yaa Deniz Kızııı! Gelcem işteee,”

“Offf! OF! Yürü!”

“Tabi ki Deniz Kızıı yeter ki sen isteee! Buyrun güzellikler önden.”

Hafif sırıttım ama sonra geri eski yüz ifademe döndüm ve önden yürümeye başladım. Giderken Aras’ın sesini duydum:

“Lan! Oğlum bu benim gözümün önünde kardeşime yürüyo lan!”

Koridordan bağırdım:

“Yanlız! Kardeşim değil Aras’cım!”

“Aras’cım mı olduk şimdi? İşin düşünce abicim demeyi biliyon.”

“Tabii kii canım abiciiim!”

“Hem ben senden 6 ay büyüğüm ufaklık!”

“Hadi üzülme öyle olsun.”

Aras’ın gülme sesi geldi. Teoman arkada, ben önde olmak üzere yürüyorduk. Sessizdik… Ve bu sessizliği Teoman bozdu.

“De-niz Kı-zııı!”

“Efendim ge-ri-ze-kâ-lııı!?”

“Yaaa ne kadar da güzel anlaşıyoruz dimii. Senin lakaplarını çok özlemişim Denizcim.”

“Bak! Denizcim demeee! Gıcık oluyorum ya!”

“Tamam Denizcim!”

“Lan sırıtma ya! Ya yemin ederim parçalıyacağım şu yüzünü hee!”

“İstediğin zaman Denizcim! Ama parçalamadan önce söyle merdiven getireyim ya da eğileyim çünkü bu boyla benim yüzümü parçalayamazsın.”

Teoman o kendine has gülüşüyle kahkaha attı. Normalde ona kızardım ama bu sefer… Gülüşünü izledim… Bir dakika lan! N’oluyo mk! Y-Yok ya takılı kaldım o yüzden! DİMİ DENİZ O YÜZDEN! YOK BE BEN BEN- YOK YOK HAYATTA OLMAZ! HEM HEM BENİM SEVGİLİM VAR! (şimdiliiiiiik🥰) Yani öyle bir şerefsizlik yapmam! Ben Teoman’ın gülüşüne mal gibi gülümserken Teoman durdu ve yüzümü inceledi. Sanki… Her noktasını ezberlemek istermiş gibi. Sonra hem ciddi hem de laubaliğ şekilde konuşmaya başladı:

“Deniz? Ne oldu ya? Niye öyle bakıyorsun? Dövmicen mi?”🤨

“Y-Yok ya. Neden döveyim?”

“Asıl soru neden dövmeyesin?”

“Ya sen ne dedin ki en son unuttum.”

“Nasıl ya- Bşr dakikaaa😏 sen benim yakışıklılığımdan etkilendin de ne dediğimi mi unuttun?”

“Ya ne alaka!?”

“Sol kaşın kalktı Denizcim!”

“Ne alaka? Ya kalkmadı hem!?”

Teoman parmağıyla sol kaşıma dokundu… Yine… Aynısı…

Bir anda dona kaldım. Çünkü aklımıza o gün geldi…

-FLASHBACK-

“Deniz Kızıı!”

“Efendim?”

“Özledin mi beni? İki gündür yoktum.”

“Yok be ne özlicem seni?”

“Sol kaşın kalktı Denizcim!”

“Ne alaka? Ya kalkmadı hem!?”

Teoman parmağıyla sol kaşıma dokundu:

“Bak kaşkmış işte. Yalan söyleyince daha çok kalkıyo güzelim!”

…

-ŞİMDİKİ ZAMAN-

Gözlerin doldu. Ama hayır! Ağlamamalıydım! Teoman’ın elini sertçe ittirdim:

“Çek şu elini!”

“P-Pardon! Üzmek istememişti-“

“Yeterince üzdün zaten!”

“Deni-“

“Kes artık! Geliyorsan da gel! Gelmiyorsan da defol git!”

“Gelicem…”

Bu sefer sesi hem pişman hem de üzgün çıkmıştı. Yüzüme bile bakamıyordu. Ama son pişmanlık fayda etmez! Ya ederse…? Off bilmiyorum ki!? Bir yanım evet, bir yanım hayır diyor…

Teoman ile birlikte Ali’nin odasına girdik. Ali odasında mışıl mışıl uyuyordu. Saçından öptüm ve odadan geri çıktık.

“30 dakika falan daha uyusun sonra uyandırıcam.”

“Sen nasıl istersen…”

“N’oluyo ya!? Ne bu tavırlar?”

“Üzülmeni istemiyorum…”

“T-Tamam sonra konuşalım…!”

Gerçekten Teoman ile başbaşa kalınca onunla uzun uzun konuşmak istiyordum. B-Belki ona çok ön yargılı davrandım?

Biz salona girdiğimizde Araslar falan ayağı kalkmıştı.

“Nereye yaa? Bir oyun oynayamadık!?”

“Abicim biz abur cubur falan alıcağız.”

“Evet Deno malum sabahlayacağız.”

“Hee okey. Ee bizde gelelim o zaman?”

Leyla bana imayla baktı be:

“Yok yoook! Siz kalın Denommm!

“Leylaaa! Bir dakika lan! Evren nereye gitti?”

“Ya annesi çağırdı yemeğe gideceklermiş de o yüzden gitti gelebilirse gelicek akşama doğru.

“Tamam.”

“Ee? Hadi gidin lan!” Bunu söyleyen Teoman’dı! Ne planlıyordu lan bu köpek!?

“Niye be!?”

“Hiiiç.” Sırıtıyordu şerefsiz.

Ezgi:

“Yaaa hadiii! Çıkın çıkııın! Maaaluuum! Birileri yanlız kalmak istiyor!”

“EZGİİİİİİİ!”

Ezgi:

“Kaçtım beeeen!”

Leyla:

“Bendeeee!”

Hepsi gidince salona geçtim. Salon büyük olduğu için Teoman’dan uzak bir yere oturabilirdim. Televizyon kumandasını aldım ve kapının ordaki koltuğa doğru gittim. Ben giderken Teoman önüme geçti ve üstüme üstüme yürümeye başladı. O bana doğru geldikçe ben de geriye doğru gidiyordum. Bir anda durdum ama Teoman hâlâ üstüme doğru geliyordu.

“Lan ne geliyon köpek!?”

“Deniz Kızııı! N’apalım?”

“H-Hiçbir şey! Lan gelme artık üstüme üstüme!”

“Niye?”

“Lan gelme işte!”

Artık Teoman ile aramızda neredeyse mesafe yoktu. Dayanamadım ve Teoman’ı bir anda ittim. O da geri geri gitti ve bir anda yere düştü. Tabi ben şaka yaptığını sanıp gülmeye başladım çünkü bunu küçükkende yapıyordu.

“Hahahaa! Ya tamam güldüm işte kalk artık! Ama Teo varya çok komik düştün puahahaha! Ya ne drama queensin bee! Hem o kadar sertte itmedim! Lan itmedim resmen! YAAAA KALK ARTIIIK TEOOO!”

Ses gelmiyordu.

“Teo?”

Asla ama asla ses gelmiyordu. Endişelenmeye başlamıştım. Korkuyordum. Hemen yere yanına çöktüm ve elimi burnuna doğru götürdüm. N-NEFES NEFES ALMIYOR MUYDU!?

“TEO! TEOMAN! TEOMAN KALK! BAK ŞAKAYSA HİÇ KOK DEĞİL! YA KALKAR MISIN!? TEO! TEOMAN BAK BAK KORKUYORUM KALK!”

Artık sessizce ağlıyordum ve sessizce ağlamam hıçkırıklara dönüşmüştü.

“YARDIM EDİİİİİN! KİMSE YOK MU! YA LÜTFEN BİRİ YARDIM ETSİİİİİİN! TEOMAN! TEOMAN YALVARIRIM KALK! BAK NE İSTERSEN YAPARIM!”

Sesime uykusundan yeni uyanan Ali gelmişti. Beni ve Teoman’ı öyle görünce hemen yanımıza koştu.

“ABLA! ABLA NOLDU TEOMAN ABİYE!?”

“ALİ ABLACIM LÜTFEN ODANA GİT! Ee ee ŞEY ŞEY TEOMAN ABİNLE BEN TİYATRO GÖSTERİMİZ İÇİN HAZIRLANIYORUZ! Hadi sen odana geç bak tam roldeyiz şuan ben seni çağırıcağım tamam mı!?”

“Hee! Peki abla iyi çalışmalar.”

“Ali hepsi, bütün bağırışlarım rol tamam mı!?”

“Tamam abla gidiyorum ben odama.”

Ali üst kattaki odasına çıkınca tekrardan hıçkırmaya başladım ve sessizce bağırdım. Ali’nin böyle bir anı anlamasından çok korkuyordum AMA TEOMAN’ın ÖLMESİNDEN DAHA ÇOK KORKUYORDUM!

“Yaa! Ya Teoman yalvarırım kalk lütfen! Hem ben sana tekrar Teocuk derim ama yeter ki kalk!”

“T-TELEFONUM! Ambulansı arayacağım tamam mı korkma!”

Ayağı kalktım ve telefonumu alıp ambulansı arayacaktım ki arkamdan Teoman’ın sesi geldi! ÖLMEMİŞTİ! ROL YAPMIŞTI!

“Deniz Kızı dur! Dur dur ya şaka. Şaka yaptım ya.”

“Şaka mı?”

Burda bitiriyorum çok uykum geldi yarın derse gitcem daaahaaa.😭
Diğer bölüm çoook güzel şeyler vaaaar! Gerçekten d c mi oynayacaklar bu arada kızmaaayın lütfen. Beğenirseniz çok ama çok seviniriiiiim! Diğer bölümde görüşürüzzz! 💓💓💓