2. Bölüm: Bir Bakıştan Fazlası Değildi

Sıraya oturduğumda ayağım titriyordu.
Rahat değildim. Sınavdan değil, ortamdan.

Yanıma oturan insanların adlarını unutuyordum.
Bu yüzden yazıyordum.
Küçük küçük. Kimse görmesin diye.

Sıraya yazamadım.
Sınav kâğıdının bir köşesine, neredeyse silik denecek bir yazıyla bir isim iliştirdim.
Sonra içime bir huzursuzluk düştü.
Görülmüş gibi.

Bana bakmadı.
Hiç bakmadı.
Bu iyi bir şeydi.

Sanki bir an,
hafif bir gülüşünü gördüm.

Kalemliğinin üzerinde yazılar vardı.
Instagram hesapları.
Yerde bulduğum bir kâğıda yazdım.
Katladım.
Çantamın cebine attım.

Sınavını erken bitirmişti.
Kâğıdını hocaya teslim etti.
“Çıkabilir miyim?” dedi.

Hoca sesini yükseltti.
Önce izin vermedi.
Sonra,
“Çöpün önüne geç,” dedi.

Çöpün önüne geçti.
Zil çaldı.
Dışarı çıktı.

Arkadaşımı uyandırdım.
Birlikte çıktık.
Ve ben konuşmaya başladım.

O an hiçbir şey hissetmediğimi sandım.
Ama sonradan anladım:
Bazı şeyler geç fark edilir.