1.bolum içsel düşünceler

Bazen birini sevmek değil, ondan kaçamamak yorar insanı.

Ben bir yola çıktım; aşkın ne olduğunu bilmeden. Takıntı mıydı bilmiyorum, belki de sadece bir yüzün zihnimde fazla yer kaplamasıydı. Birini tanımak istiyordum, belki yazmak için, belki kendimi oyalamak için. Ama karşıma çıkan şey sevgi değil; insanlardan uzak durmayı öğrenmek oldu. Nedenini bilmiyorum. Bildiğim tek şey, birini bir kez sildiğinde, geri dönmediğiydi.

Ona gitmek istedikçe durmak istedim. Kendimi karşılıklı bir mahkemede yargılar gibiydim; bir yanım “kal” derken diğer yanım susmamı istiyordu. Ne olduğuna isim koymadan yürüdüm. Neden yürüdüğümü bilmeden. Düşündüm, ama neden onu düşündüğümü bilmeden.

Her şey karışıktı. Sonra daha da karıştı. Göz göze gelmiş iki bakışın ardından, onu her yerde görmeye başladım. Sokakta, bir cümlede, bir sessizlikte. İşte o an anladım: soru şu değildi. Ona âşık mıydım?
Asıl soru, ondan kurtulabilecek miydim?