Beş ve Barış

"Görüşürüz babaanne" diye bağırdıktan sonra bahçenin kapısını açıp çıkmıştım.

Bugün okula gidecektim. Kendimi daha yeni hazır hissediyordum. Ki bunda Kaan'ında büyük katkısı vardı.

Açıkçası genelde konuşmadığım ve çok tanımadığım bir çocuktu ama bana yazdıktan sonra bazı şeyler değişmişti. Artık en iyi arkadaşlarımdan biri sayılabilirdi.

Hatta tek arkadaşım.

On beş dakikalık bir yolun ardından okula değil,sahile ulaşmıştım. Evden erken çıkmıştım çünkü kayalıklarda oturup denizi seyretmek istiyordum.

Denizi seyredip tuzunu ezberlemek istiyordum.

Yanda simit satan abiden simit aldıktan sonra kayalıklardan birine oturdum. Erken saatler olduğu için kimse yok denecek kadar az insan vardı.

"Simit ayransız yenir mi ya?"

Duyduğum sesle başımı kaldırıp bana seslenen kişiye baktım. Baktığım gibide şaşırdım.

Kaan. Kaan yanımda dikilmiş sırıtarak bana ayran uzatıyordu.

Şaşırmış halimle bile onu görünce sırıttım.

"Hoşgeldin" dedim sonda ki n'yi uzatarak.

"Hoşbuldum" dedi oda ben gibi sondaki m'yi uzatarak.

Dedikten sonra yanıma oturdu.

"Beklemiyordum" dedim.

"Okula gidiyordum,seni görünce yanına geleyim dedim"

"İyi yapmışsın"

Ne yapacağımı bilemediğim için elimde ki simiti uzatıp "Simit yer misin?" Dedim.

"Ben yerim,sen ayran içer misin?"

"Evet"

Cevabımdan sonra elinde ki iki ayrandan birini açıp önüme koydu. Bende elimde ki simitin bir yarısını bölüp ona verdim.

İkimizde önümüzdekileri simit ve ayranı yiyene kadar konuşmadık. Açıkçası napacağımı bilemiyordum.

"Nasıl hissediyorsun" dedi ayranından son yudumunu alırken.

"Eskisine göre iyiyim"

" Ne olduğunu anlatmak istersen dinlerim"

Anlatmak isterdim. Özel hayatımı açmayı seven biri değildim ama önümdeki adama anlamsız bir güven duyuyordum.

"Anlatayım" dedim "Annem ile babam boşandı. Babam belgesel yapımcısı olduğu için sürekli seyahat ediyor ama ben düzenimi bozmak istemedim" dedikten sonra iç çektim.

"Annem ise" beni asıl yaralayan kısım buydu. " Beni istemedi"

Konuştuklarımdan sonra başımı öne eğip ayranın kabıyla uğraşmaya başladım.

"Mesajlaşırken rahattım şuan ne tepki vermem gerek" dedi Kaan.

Söylediklerinden sonra güldüm. "Bir tepki vermene gerek yok"

"Zor bir süreçten geçmişsin ama geçmişsin, önemli olan bu"

Gülümsedim. "Bu süreçte bana destek olduğun için teşekkürler Kaan"

"Ne demek"

"Kalkalım mı" dedim "Okula geç kalacağız

"Kalkalım"dedikten sonra ayaklandı ve elimden tutup benide kaldırdı. Bu hareketine tebessüm etmekle kaldım.

Sohbet ederek yürümeye başladık. O bana okulda olan olayları anlatıyor,ben ise pür dikkat dinliyordum. Dikkat ettiğim tek şey okula Cemre diye yeni bir kız gelmiş olmasıydı.

Kısa bir yürüyüş ve sohbetten sonra sınıfa varmıştık. Ben en ön sıraya oturmak için ilerliyordum ama Kaan hafifçe kolumu tuttu,tutmasıyla bırakması bir oldu.

"Arka sıra" derken eli ensesindeydi "Yanım boş"

Yanıma gel demek istiyordu sanırım. Kabul edebileceğim bir teklifti.

"Kabul edildi" derken arka sırasına ilerlemeye başladım ama o gelmiyordu. Arkamı dönüp bakınca aynı yerde,eli ensesinde durduğunu gördüm. "Gelsene" derken kafamla sırayı işaret ettim.

"Ge-geleyim" dedikten sonra hızlı adımlarla yanıma ulaştı.

O cam kenarına geçti,ben ise yanına.

Dersleri dinleyerek zaman geçirdikten sonra çıkış zili çaldı. Kaan uyuduğu için kolunu acıtmayacak şekilde çimdikledim.

"Günaydın"

"Günaydın" dedi uyku mahmuru sesiyle.

"Vardık ineceğimiz yere"

Dediğime gözleri kısılacak kadar güldükten sonra beraber ayaklanıp okuldan çıktık. Benim evim okula yakın olduğu için hızlıca varmıştım.

"Görüşürüz Kaan"

"Allah'a emanet ol Yasemin"

Vedalaştıktan sonra eve girip odama kapandım.