2.BOLUM

4 Nisan

Bir insanın kalbini kırmak için her zaman kötü sözler söylemesine gerek yoktur. Bazen tek yapması gereken, hiçbir şey söylemeden gitmektir.

Sen de öyle yaptın Yağız.

O gecenin sonunda beni evime bırakmıştın. Arabadan inerken yüzüne son kez bakmış, belki bir şey söylersin diye birkaç saniye daha beklemiştim. Belki o gece yaşananların bir anlamı olduğunu, belki de dudaklarıma bıraktığın o öpücüğün yalnızca kırgınlıktan olmadığına inanmak istemiştim...

Ama sen sustun.

Ben de sustum.

Kapıyı kapatıp arabanın uzaklaşmasını izledim. Sonra içeri girdim. Annemle babam çoktan uyumuştu. Evimizin küçücük salonunda, eski koltuğun üzerinde bir süre öylece oturdum. Dudaklarıma dokundum. Gözlerimi kapattığımda hâlâ seni hissedebiliyordum.

Ne tuhaf…

Yıllarca uzaktan sevmekle yetindiğim adam, bir gece gelip beni öpmüştü. Üstelik o gece, seninle birlikte artık benimde hayatımın mahvolacağını hiç tahmin etmemiştim. Ah canım sevdiğim! Ben o öpücüğün ardından nice hayaller kurmuştum.

Belki sabah arardın. Belki olanlar için konuşmak isterdin. Belki de bana, herkesin içinde elimi neden tuttuğunu anlatırdın.

Ama sabah oldu, sen aramadın.

Bir gün geçti, yine aramadın.

Aradım. Cevap vermedin. Mesaj attım. Dönüş yapmadın.

Her seferinde telefonun ekranına biraz daha uzun baktım. Kendime, meşgul olduğunu söyledim. Belki uyuyordun, belki konuşmak istemiyordun, belki de yaşadıklarını sindirmeye çalışıyordun.

İnsan sevdiği birini beklerken ne kadar çok bahane üretebiliyormuş, bunu senden öğrendim.

Sonra aklıma evimin kapısına kadar geldiğin o gece takıldı.

Senin dünyanla benim dünyamın birbirinden ne kadar uzak olduğunu ilk kez o zaman bu kadar açık görmüştüm. Son model araban, yaşadığın ev, sahip olduğun imkânlar… Benimse eve döndüğümde annemin eski mutfak dolaplarının kapağını tamir etmeye çalıştığı, babamın ay sonunu nasıl getireceğini hesapladığı bir hayatım vardı.

Biz fakirdik Yağız. Bunu saklayacak hâlim yoktu.

Belki de evimizi gördükten sonra benden uzaklaşmıştın. Yaşadıklarını değil de, bu sebepleri düşünüyor olmam da sana var olan kalbimin suçuydu.

Bunları düşündükçe içimde bir şeyler eksiliyordu. Yine de seni suçlayamıyordum. Çünkü insan, sevdiği kişinin kendisini sevmemesinden bile önce, kendisine hiç ihtiyaç duymamış olabileceğini kabullenemiyordu.

Ben ne umutlarla beklemiştim seni. Bir öpücükle merhaba derken, sessizce hoşça kal demen ne çok zoruma gitmişti.

Oysa ben o geceyi başlangıç saymıştım.

Meğer senin için yalnızca kötü bir gecenin sonuymuş.

Dört Nisan gecesi, saat on ikiye yaklaşıyordu. Ev sessizdi. Annemle babam uyumuş, ben de yatağıma uzanmıştım. Telefonumun ekranı bir anda aydınlandı.

Arayan sendin.

Bir an nefes almayı unuttum. İsmini görünce kalbim öyle hızlı çarpmaya başladı ki telefonun titreşimini bile duyamadım.

Hemen açtım.

— Alo?

Karşıdan yalnızca tek kelime geldi.

— Kapıdayım.

Ne bir merhaba, ne bir nasılsın…

Sadece kapıdayım.

Telefonu kapattıktan sonra yataktan kalktım. Üzerime bir hırka geçirdim. Annemle babamın uyanmaması için ayak uçlarıma basarak kapıya ilerledim. İçimden, belki özür dilemeye gelmiştir, diye geçiriyordum.

Belki de o gece neden aramadığını anlatacaktın.

Belki de olanları hata sayacaktın.

Kapıyı sessizce kapatıp dışarı çıktım.
Sokağın başında duran siyah, son model arabanı hemen fark ettim. Camı açılmıştı. Yanına yaklaştığımda yüzüne baktım.

Gözlerin şişmişti. Saçların dağınıktı. Yüzünde günlerdir uyumamışsın gibi bir hâl vardı. Alkol kokusu, camdan dışarı taşan soğuk gece havasına karışmıştı.

Kapıyı açıp arabaya bindim.

— Yağız…

Bana bakmadın bile.

Bir süre sessiz kaldın. Sonra başını çevirip gözlerimin içine baktın.

— Eslem senin yakın arkadaşın, değil mi?

Ne diyeceğimi bilemedim.

— Evet, dedim. Ne oldu?

Dudaklarının kenarında acı bir gülümseme belirdi.

— Haberin var mıydı?

— Neyden?

Sesin bir anda sertleşti.

— Beni aldattığından! Barış'la birlikte olduğundan! Senin haberin var mıydı Rüya?

Sözlerin yüzüme çarpmıştı. Birkaç saniye boyunca yalnızca sana baktım. O gece gördüklerimi hatırladım. Eslem'in Barış'ın dudaklarında kayboluşunu, senin yüzündeki ifadeyi, yumruklarını, kırılan gururunu…

Hepsini biliyordum.

Ama sen bilmiyordun benim bildiğimi.

— Hayır, dedim usulca. Hiçbir şey bilmiyordum.

— Nasıl bilmezsin? Sürekli berabersiniz.

— Yağız, gerçekten bilmiyordum.

Ellerini direksiyona koyup başını öne eğdin. Parmakların direksiyonu sıkarken gözlerini kapattın.

— Herkes biliyormuş gibi geliyor. Bir tek ben bilmiyormuşum gibi hissediyorum.

İşte o an, sana sarılmak istedim.

Sana kimsenin bilmediğini, senin aptal olmadığını, güvenmenin suç olmadığını söylemek istedim. Ama senin yanında bunları söylemeye hakkım var mıydı, bilmiyordum.

Çünkü senin canını yakan kadının en yakın arkadaşlarından biri bendim. Üstelik sen onu severken ben de seni seviyordum. Ama seni seven ilk bendim. O değil.

Ve sen, o kadının ihanetini benden öğrenmediğin için değil, benim de biliyor olabileceğim ihtimali yüzünden öfkeliydin.

— Ben sana bunu yapmazdım, dedim.

Başını kaldırdın.

— Ne?

Bir an duraksadım.

— Yani… Arkadaşımın böyle bir şey yaptığını bilsem sana söylerdim.

Gözlerini tekrar yola çevirdin.

— Herkes aynı, Rüya.

O cümle içimde bir yere dokundu.

Herkes aynı değildi Yağız. En azından ben senin için aynı değildim. Senin bir bakışınla günlerce mutlu olabilen, bir mesajın gelmedi diye kaç gecedir kendini sorgulayan bir kız vardı karşında.

Ama sen bunu bilmiyordun.

Bilmeni de istemiyordum.

Ben o gece senin yaralarını sarmaya gelmemiştim. Sen çağırdığın için gelmiştim. Bir özür duyacağımı sanmıştım ya da bir açıklama. Oysa sen yine kendi acınla gelmiştin.

Ben nereden bilebilirdim ki o öpücük, nefesimin artık senin ellerinde olduğunu gösteren bir tılsımmış? Bir kere dudaklarıma dokunup sonra beni kendi sessizliğine mahkûm edeceğini nereden bilebilirdim?

Sen o gece beni öpmüştün.

Ben ise o günden beri senden gelecek tek bir kelimeye tutunmuştum.

Şimdi karşımda oturuyor, başka bir kadının ihanetini anlatıyordun.

Ve ben, bütün bunların ortasında, hâlâ senin sesini duymaktan mutlu oluyordum.

Ne acı değil mi?

İnsan bazen kendisine iyi gelmeyen birinin yanında bile kalmak için binlerce sebep bulabiliyor.

Benim sebebim sendin Yağız.

Her zaman sendin.

Oy ve yorum lütfen ❤️