1.BOLUM

27 Mart

Hayat bazen insanın karşısına hiç beklemediği şeyleri çıkarır. Bir gece, bir bakış, bir ihanet... Ve bir daha asla eskisi gibi olamayacağın birkaç saniye.

Ah canım sevdiğim! Sen o gece ne kaybettiğini bilmiyordun. Ben ise neye şahit olduğumu bilsem de gözlerimi senden alamıyordum.

Üniversitenin mezuniyet balosuydu. Salon, tavandan sarkan büyük avizelerin ışığında parlıyor; müzik, kahkahalara karışarak bütün geceye yayılıyordu. Herkes özenle hazırlanmış, en güzel kıyafetlerini giymişti. Gençliğin verdiği o güzel telaş, insanların yüzlerinden okunuyordu.

Ben de arkadaşlarımızın arasındaydım.

Üzerimde açık renk bir elbise, saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülüyordu. Arada bir arkadaşlarımın konuşmalarına katılıyor, gülüyor, sonra farkında olmadan yeniden sana bakıyordum.

Sen de oradaydın.

Siyah takım elbisenle her zamanki gibi dikkat çekiyordun. Bir elinde içkin, diğer elin cebinde, arkadaşlarımızla konuşuyordun. Arada bir başını çevirip salonun girişine bakıyordun.

Eslem'i bekliyordun.

Gözlerim senden başkasını görmezken senin gözlerin, seni hak etmediğini düşündüğüm Eslem'i arıyordu.

Ne tuhaf değil mi? İnsan bazen kendisini sevmeyen birine, kendisini sevenlerden çok daha fazla değer veriyor.

-Yağız, oğlum biraz eğlen artık.

Orhan'ın sesini duydum. Sana doğru eğilmiş, bir şeyler anlatıyordu.

-Ne yapıyorum lan, eğleniyorum işte.

-Senin eğlenmene de ayrı bir alkış lazım. Eslem birazdan gelecek, hâlâ kapıya bakıp duruyorsun.

Gülümsedin.

-Yarım saat önce gelmek üzereyim demişti. Merak ediyorum, bir gidip bakacağım.

İşte o küçücük gülümsemen...

Bazen insan, kendisine hiç ait olmayan bir mutluluğu bile kıskanabiliyormuş. Ben o an bunu öğrendim. Çünkü senin Eslem'i beklerken yüzüne yerleşen heyecanı, benim yanımdayken hiç görmemiştim.

Başımı çevirdim. Sanki konuşulanları duymamış, sanki içimde hiçbir şey kıpırdamamış gibi arkadaşlarımla ilgilenmeye devam ettim.

Bir süre sonra yanlarından ayrıldığını gördüm.

Ben de tuvalete gitmek için izin istedim.

Neden peşinden gittiğimi bilmiyorum. Belki seni biraz daha görmek istedim, belki de içimdeki huzursuzluk beni peşinden sürükledi.

Bazen insan, başına gelecekleri sezdiği hâlde duramıyor.

---

Salonun girişinde büyük, uzun merdivenler vardı. Merdivenlerin yan tarafında, kalabalıktan uzak, ışığın pek ulaşmadığı kuytu bir alan bulunuyordu.

Seni orada gördüm.

Önce yalnızca sırtını seçebildim. Birkaç adım daha ilerledim. Sonra karşındaki kadını fark ettim.

Eslem.

Ve onun hemen önünde duran adamı...

Barış.

Kuzenin Barış.

Birbirlerine sarılmışlardı. Sonra Eslem başını kaldırdı ve dudaklarını Barış'ın dudaklarına bıraktı.

Olduğum yerde kaldım.

Ne yapacağımı bilemedim. Bir an gözlerimi kapatıp yeniden açtım. Belki yanlış görmüştüm. Belki gördüğüm şeyin başka bir açıklaması vardı.

Ama bazı gerçeklerin açıklamaya ihtiyacı olmuyordu.

Sen de görmüştün.

-Ne yapıyorsunuz siz?

Sesinle ikisi de birbirinden ayrıldı.

Eslem'in yüzündeki şaşkınlığı, Barış'ın sakinliğini gördüm. Senin ise birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemediğini...

-Yağız, dur, anlatabilirim.

Barış'a doğru yürüdün.

-Sen benim kuzenimsin lan!

Yakasından tuttuğun gibi üzerine yürüdün. İlk yumrukla birlikte Eslem çığlık attı. Barış karşılık verdi. İkiniz merdivenlerin önünde birbirinize girdiniz.

Ben ise saklandığım yerde nefesimi tutuyordum.

Sevdiğim. Keşke o an yanında olabilseydim. Keşke sana, insanın en çok güvendiği yerden kırılmasının ne kadar acı olduğunu anlatabilseydim. Ama sen zaten o gece bunu fazlasıyla öğreniyordun.

Bir süre sonra Barış'ı bıraktın. Gömleğinin yakası dağılmış, saçların yüzüne düşmüştü.

Eslem'e döndün.

-Ne zamandır?

Eslem gözlerini kaçırdı.

-Yağız, lütfen...

-Ne zamandır Eslem?

-Ben Barış'ı seviyorum.

Söylediği şeyin yüzünde nasıl bir karşılık bulduğunu gördüm. Sanki duyduğun kelimeler bir yabancıya aitmiş gibi ona baktın.

-Ne?

-Ben onu seviyorum. Seninle... Seninle yalnızca ailemin istediği için beraberdim.

Bir an sustun.

-Ne demek ailen istediği için?

Eslem derin bir nefes aldı.

-Seninle olmak benim için daha doğruydu. Ailenin çevresi, itibarın... Her şey çok uygundu. Ama ben Barış'ı seviyorum.

İtibarın...

Bunca zaman sevdiğini sandığın kadın, sana verdiği yılların karşılığını birkaç kelimeyle anlatmıştı.

-Ben seni sevmiştim.

Sesin ilk kez bu kadar kısık çıkmıştı.

Eslem sustu.

Sen de sustun.

Bazen en ağır cevap, karşındaki insanın verecek hiçbir cevabının kalmamasıdır.

---

Daha fazla izleyemedim. Sessizce geri çekilip salona döndüm.

Kalbim hızlı hızlı atıyordu. Sanki ihanete uğrayan benmişim gibi içim acıyordu. Oysa seninle aramızda bir ilişki bile yoktu.

Ne garipti değil mi?

Ben senin mutluluğunu kendime mutluluk sayarken, senin mutsuzluğuna da kendimi ortak etmiştim.

Arkadaşlarımızın yanına geçtim. Yüzümde hiçbir şey olmamış gibi bir ifade oluşturmaya çalıştım. Orhan bir şeyler anlatıyor, diğerleri gülüyordu. Ben ise göz ucuyla salonun girişini izliyordum.

Dakikalar sonra kapıda seni gördüm.

Ama gördüğüm adam, biraz önce arkadaşlarının yanında duran Yağız değildi.

Gömleğinin yakası açılmış, ceketi dağılmıştı. Saçların karışmış, gözlerin kan çanağına dönmüştü. Adımların birbirine karışıyordu. İçtiğin alkolün etkisi yüzünden belli oluyordu ama yüzündeki acının sebebini anlamak için seni tanımaya bile gerek yoktu.

Doğruca bana doğru yürüdün.

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

-Yağız? İyi misin?

Cevap vermedin.

Elimi tuttun. Parmakların avucumu sıkıca kavradı. Bir şey söylemeni beklerken yüzüme biraz daha yaklaştın.

Sonra herkesin ortasında beni öptün.

O an ne yapacağımı bilemedim.

Dünya durmuş gibi hissettim. Yıllardır hayalini kurduğum şey, hiç beklemediğim bir zamanda gerçekleşmişti. Ama mutluluğunu yaşayabileceğim bir an değildi bu.

Çünkü senin gözlerinde aşkı değil, kırgınlığı görüyordum.

Benden ayrıldığında bir süre yüzüme baktın. Hem utançtan, hem de yaşadığım şoktan senden istemsizce uzaklaşmak için geri adım attım.

-Gitme.

Tek kelime söyledin.

Gitme...

İstesem de gidemezdim ki, ben zaten yıllardır sana gelebilmek için bekliyordum. Senin bir adım atmanı, bir kez olsun gözlerimin içine bakmanı, kalabalığın arasından beni seçmeni bekliyordum.

Şimdi elimdeydin.

Ama bana gelişinin sebebini biliyordum.

Yine de elini bırakmadım.

-Buradayım.

Başını hafifçe eğdin. Sanki ayakta durmakta bile zorlanıyordun.

Sana sarıldım.

O gece herkesin önünde beni öpmüştün. Arkadaşlarımız şaşkınlıkla birbirlerine bakıyor, Orhan, Buse, Yağmur , Hakan anlam veremediği bir ifadeyle bizi izliyordu.

Ben ise yalnızca sana sarılıyordum.

Ne kadar sürdü bilmiyorum.

Bir insanın yaralarını sarabilmek için önce kendisinin yara almamış olması gerekiyormuş. Ben bunu henüz bilmiyordum.

Senin o geceki acını kendiminki gibi taşımaya başlamıştım bile.

Ah canım sevdiğim!

Sen o gece Eslem'i kaybettin.

Ben ise seni ilk kez kazandığımı sandım.

Oysa bazı insanlar hayatımıza tam da en çok kırıldıkları anda girerler. Biz onları iyileştirebileceğimizi düşünürüz. Bir gün bize de aynı sevgiyle bakacaklarına inanırız.

Ben de inandım.

Hem de hiç düşünmeden.

Oy ve yorum lütfen❤️