0.5

Melis uykuya dalalı çok olmamıştı.
Nefesi düzenliydi. Ara sıra dönüyor, yorganı kendine çekiyordu.
Ben ise tavana bakıyordum.
Uyumak imkânsızdı.
Telefonum titredi.
Ekranda isim belirdi: Melih
Sessizce doğruldum, Melis’i uyandırmamaya çalışarak mesajı açtım.
Melih:
Suç ortağım uyanık mı? 😅
İstemeden gülümsedim.
Ben:
Uyanık. Ama suç ortağı kısmını hâlâ kabullenmiş değilim.
Melih:
Kabulleneceksin. Çünkü bir görevin var 😌
Kaşlarımı çattım.
Ben:
Korkutucu başladın. Ne görevi?
Bir süre “yazıyor…” yazısı göründü.
Sonra mesaj geldi.
Melih:
Melis’i görmek istiyorum.
Ama öyle pat diye olmaz. Utanır, kaçar… beni de rezil eder.
Yastığa yüzümü gömüp gülmemek için kendimi zor tuttum.
Ben:
Doğru tespit. Kaçma ihtimali yüksek.
Melih:
O yüzden plan yapmamız lazım.
Tesadüf gibi görünen bir karşılaşma.
Kalbim biraz daha hızlı atmaya başladı.
Ben:
Mesela?
Melih:
Siz dışarı çıkarsınız.
Biz de “aa siz de mi buradaydınız?” deriz.
Gözlerimi devirdim ama gülüyordum.
Ben:
Bu tesadüf fazla planlı değil mi? 😄
Melih:
Aşk biraz plan, biraz cesaret değil midir?
Bu cümleyi okuyunca sustum.
Şaka yapmıyordu.
Sonra yeni bir mesaj geldi:
Melih:
Hem… Yalın da gelir.
Kalbim bir an durdu.
Ben:
Yalın mı?
Melih:
Evet.
O da merak ediyor.
Ekrana bakarken içimde iki farklı heyecan çarpışıyordu.
Melis için kurulan plan…
ve Yalın’la karşılaşma ihtimali.
Ben:
Tamam.
Ama Melis’e çaktırmadan yapmalıyız.
Melih:
Anlaştık, suç ortağım 🤝
Operasyon: Tesadüf başlıyor.
Telefonu kapattım.
Yanımda uyuyan Melis’e baktım.
Fısıldadım:
“Senin haberin yok… ama hayatın değişmek üzere.”
Sonra gözlerimi kapattım.
Ama bu kez uykum değil, kalbim uyanıktı.

🌼🌼🌼🌼🌼
Devamı yakında...

Instagram:dans_eden_kelime