0.4

Geceydi.
Bugün Melis'le kız gecesi yapmıştık.

Işıkları kapatmıştık ama uyumaya niyetimiz yoktu.

Melis yatağında dönüp bana baktı.

"Anlat," dedi fısıldayarak.

"Melih ne yazdı?"

Telefonu göğsüme bastırdım.

"Hiç... normal şeyler."

Melis gözlerini kıstı.

"Gece. Ben senin 'hiç normal şeyler' tonunu biliyorum.

Anlatmazsan telefonu alırım."

Gülmemek için yastığa yüzümü gömdüm.

"Tamam..." dedim. "Senden hoşlandığını biliyor mu diye sordu."

Melis bir anda doğruldu.

"NE?! Sen ne dedin?!"

"Hoşlanıyor dedim."

Yüzü saniyeler içinde kızardı.

"Gece! Sen delirdin mi?!"

"E sen hoşlanıyorsun," dedim omuz silkerek.

"Çocuk da boş değil."

Melis yastığını bana fırlattı.

"Ben sana Yalın için yardım ediyorum, sen beni ifşa ediyorsun!"

İkimiz de gülmeye başladık.

Sonra bir süre sessizlik oldu.

Melis yavaşça sordu:

"Peki... Yalın'dan bahsetti mi?"

Kalbim hızlandı.

"Merak etmiş," dedim.

"Nasıl biri olduğumu sormuş."

Melis'in yüzünde kocaman bir sırıtış belirdi.

"Ayyy demek merak etmiş..."

Yastığı yüzüme bastırdım.

"Abartma."

"Abartmıyorum," dedi. "Bir çocuk merak ediyorsa... bitmiştir."

"Ne bitmiştir ya!" dedim fısıltıyla gülerek.

"Daha konuşmadık bile."
Melis bana yaklaştı.

"Senden hoşlanıyor olabilir."
Kalbim o an sanki duyulacak kadar hızlı atıyordu.

"Ya hoşlanmıyorsa?" dedim.

"Ya sadece merak ettiyse?"
Melis omzuma başını koydu.

"Gece... bazen hikâyeler merakla başlar."

O an içimde küçük bir umut kıpırdadı.
Korkuyla karışık, utangaç bir umut.

Belki... gerçekten bir şeyler başlıyordu.

🌼🌼🌼🌼🌼
Devamı yakında...

Instagram:dans_eden_kelime