BİR KAVANOZ AŞK

Bazı insanlar hayatımıza öyle sıradan bir anda girer ki, o anın bir gün hayatımızın en güzel anısına dönüşeceğini asla düşünmeyiz.

Defne için o gün yalnızca yeni tasarladığı bir kafenin açılış hazırlıklarıyla geçen yoğun bir gündü.

Emir içinse geç kaldığı sıradan bir iş.

Biri her şeyin kusursuz olmasını isteyen bir iç mimar, diğeri ise kurallara pek de bağlı kalmayan bir fotoğrafçıydı.

İlk karşılaşmaları bir yanlışlıkla başladı.
On beş santimlik bir masa yüzünden tartıştılar.

Sonra bir yemek, birkaç inatlaşma, bitmek bilmeyen atışmalar ve hiç beklemedikleri kadar uzun sohbetler geldi.

Defne turşuyu seviyordu.

Emir ise turşudan nefret ediyordu.
İkisinin anlaşamadığı ilk konu buydu.
Ama son olmayacaktı.

Çünkü bazı ilişkiler kolay başlamazdı. Bazen insanlar birbirini severken bile birbirlerini kırar, bazen gitmek kalmaktan daha kolay gelir, bazen de iki insanın birbirini ne kadar sevdiğini anlaması için birbirini kaybetmesi gerekirdi.
Defne ve Emir'in hikâyesi de böyleydi.

Kavgaları vardı.

Kırgınlıkları vardı.

Ayrılıkları vardı.

Ama her şeye rağmen birbirlerine dönüp bakabildikleri bir yer vardı.

Ve yıllar sonra Defne'nin karşısında diz çöken Emir'in elinde bir yüzük kutusu değil, bir kavanoz turşu olacaktı.

Çünkü bazı aşkların unutulmaz olması için büyük sözlere ihtiyacı yoktur.

Bazen tek gereken şey...

Doğru insan, yanlış yerde duran bir masa ve bir kavanoz turşudur.