BÖLÜM 2-AYNI YOLDA YÜRÜMEK

Mert.
İsmini zihninde tekrar etti Bahar.
Sanki o isim, kalbinin içinde bir yere dokunmuştu. Eve doğru yürürken adımlarını hissedemiyordu. Ayakları onu taşıyordu ama aklı hâlâ birkaç dakika önceydi.
Onun gözlerinde.
Onun sesinde.
Onun varlığında.
Bu, Bahar’ın alışık olduğu bir şey değildi. Uzun zamandır kimse onda böyle bir iz bırakmamıştı. Uzun zamandır kimse, sadece varlığıyla bile onun içindeki sessizliği değiştirmemişti.
Apartmanın kapısına geldiğinde durdu.
Anahtarını çantasından çıkardı ama hemen açmadı. Bir an gözlerini kapattı.
Ve fark etti…
Gülümsüyordu.
Bu küçük, farkında olmadan oluşan bir gülümsemeydi. Kendisi bile ne zaman başladığını bilmiyordu.
Kapıyı açtı. İçeri girdi. Ev sessizdi. Her zamanki gibi.
Ama bu kez sessizlik farklıydı.
Bu kez içinde yalnızlık kadar umut da vardı.
O gece uyumakta zorlandı.
Gözlerini her kapattığında onu gördü. Mert’in gözlerini. Mert’in “Ben Mert” derkenki halini. Sanki o an, zihninde tekrar tekrar yaşanıyordu.
Bahar kendine kızdı.
“Saçmalıyorsun,” diye fısıldadı karanlıkta.
O sadece bir yabancıydı.
Sadece otobüste tanıştığı biri.
Ama kalbi… buna inanmıyordu.
—
Ertesi sabah, her zamankinden daha erken uyandı.
Nedenini bilmiyordu.
Ya da biliyordu ama kendine itiraf etmek istemiyordu.
Hazırlandı. Aynanın karşısında birkaç saniye fazla durdu. Saçlarını düzeltti. Sonra kendine baktı.
Uzun zamandır ilk kez, kendine bu kadar dikkatli bakıyordu.
Evden çıktı.
Kalbi normalden biraz daha hızlı atıyordu.
Otobüs durağına yaklaştığında nefesi hafifçe yavaşladı.
Ve onu gördü.
Mert, durağın birkaç adım ötesinde duruyordu.
Eller yine cebindeydi. Başını hafifçe eğmişti. Ama sanki onun geldiğini hissetmiş gibi başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Bu kez ikisi de gözlerini kaçırmadı.
Mert hafifçe gülümsedi.
Bu gülümseme, Bahar’ın içindeki tüm savunmaları sessizce yıktı.
“Merhaba, Bahar,” dedi.
Onun adını söyleme şekli… sanki bu isim sadece ona aitmiş gibiydi.
“Merhaba,” dedi Bahar.
Sesi sakindi ama kalbi değildi.
Kısa bir sessizlik oldu.
Ama bu sessizlik artık yabancı değildi.
Mert bir adım yaklaştı.
“Her gün bu saatte mi geliyorsun?” diye sordu.
Bahar başını salladı.
“Evet.”
Mert hafifçe başını salladı.
“Demek artık yalnız beklemeyeceksin.”
Bu basit bir cümleydi.
Ama Bahar’ın kalbinde, beklenmedik bir yere dokundu.
Otobüs uzaktan görünmeye başladı.
Ama bu kez Bahar, otobüsün gelmesini istemedi.
Çünkü ilk kez…
Gitmek istediği yer, bir durak değildi.
Bir insandı.
Ve o insan, tam karşısında duruyordu.

Bahar M.