BİR DAHA KİMSE SEN OLMADI

Bölüm 1-seni tanımadan Önce
Şanlıurfa’da akşamlar her zaman aynı başlardı.
Güneş yavaşça binaların arkasında kaybolur, gökyüzü turuncudan mora dönerdi. Sokak lambaları birer birer yanar, insanlar evlerine yetişmeye çalışırdı. Herkesin gidecek bir yeri, bekleyen bir hayatı vardı.
Bahar’ın ise sadece kendisi vardı.
Otobüs durağında tek başına duruyordu. Elleri ince hırkasının ceplerindeydi. Hava sıcak olmasına rağmen içi üşüyordu. Bu, havadan gelen bir soğuk değildi. Bu, uzun zamandır içinde taşıdığı bir boşluğun soğuğuydu.
Yirmi yaşındaydı.
Ama bazen kendini çok daha yaşlı hissediyordu.
İnsanların yüzlerine baktı. Hepsi bir şeylere ait görünüyordu. Birine, bir yere, bir hayale… Bahar ise hiçbir yere ait değilmiş gibi hissediyordu. Sanki o, bu hayatın içinde sadece bir izleyiciydi.
Otobüs uzaktan göründü.
Yavaşça yaklaştı.
Durdu.
Kapı açıldı.
Bahar derin bir nefes aldı ve içeri girdi.
Her zamanki gibi cam kenarına oturdu. Camdan dışarı bakmayı seviyordu. Çünkü dışarıyı izlemek, kendi içini düşünmekten daha kolaydı.
Camda kendi yansımasını gördü.
Gözleri durgundu. Eskiden daha canlıydı. Eskiden daha çok gülerdi. Ama zaman, onun içinden bazı şeyleri sessizce alıp götürmüştü.
Otobüs hareket etti.
Bahar başını cama yasladı.
Tam o sırada otobüs bir durakta durdu.
Kapı açıldı.
Ve Mert içeri girdi.
Bahar onu ilk gördüğünde nedenini anlayamadığı bir his yaşadı. Onu tanımıyordu. Daha önce hiç görmemişti. Ama yine de içinde garip bir tanıdıklık hissi vardı.
Mert’in yürüyüşünde bir sakinlik vardı. Gözlerinde ise anlatamadığı bir yorgunluk.
Boş koltuk aradı.
Ve Bahar’ın yanındaki koltuğu fark etti.
Gelip oturdu.
O an Bahar’ın kalbi sebepsiz yere hızlandı.
Bu onu rahatsız etti.
Çünkü uzun zamandır kalbi kimse için böyle atmamıştı.
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra otobüs aniden fren yaptı.
Her şey bir anda oldu.
Bahar öne doğru savruldu.
Ama düşmedi.
Çünkü biri onu tutmuştu.
Mert.
Onun kolunu tutuyordu.
Sıkıca.
Ama incitmeden.
Bahar başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
O an, zaman yavaşladı.
Sanki otobüsteki herkes silinmişti. Sanki sadece ikisi kalmıştı.
Mert hemen elini çekti.
“Özür dilerim,” dedi.
Sesi sakindi.
Bahar başını hafifçe salladı.
“Önemli değil,” dedi.
Ama önemliydi.
Çünkü o an, Bahar’ın içinde uzun zamandır olmayan bir şey olmuştu.
Kalbi, yeniden birini hissetmişti.
Otobüs durduğunda Bahar ayağa kalktı.
İnmek için kapıya doğru yürüdü.
Kapı açıldı.
Dışarı çıktı.
Ve yürümeye başladı.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.
Tam o sırada arkasından bir ses duydu.
“Hey… Bahar.”
Donup kaldı.
Yavaşça arkasını döndü.
Mert’ti.
Kalbi bir kez daha hızlandı.
“İsmini kartında gördüm,” dedi Mert. “Umarım sorun değildir.”
Bahar başını salladı.
“Değil,” dedi sessizce.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Mert hafifçe gülümsedi.
“Ben Mert.”
Bahar onun gözlerine baktı.
Ve farkında olmadan gülümsedi.
“Biliyorum,” dedi.
O an Bahar henüz bilmiyordu.
Bu karşılaşma, onun hayatını ikiye bölecekti.
Mert’ten önce…
Ve Mert’ten sonra…
Ve bir gün, kalbi sadece tek bir gerçeği fısıldayacaktı:
Bir daha kimse, sen olmadı

Bahar M.