Doğruluk mu? Cesaret mi?

2025.09.04
Ben,
Beliz Soylu
Evet annesi yüzünden ilk aşkını, ilk arkadaşını kaybeden kız,

O gün bir karar vermiştim ne kadar Zaferi sevsemde babama olan sevgimle yarışacağını sanmıyordum.

Konu annem olsaydı emindim ki Zaferi seçerdim.

O da böyle bir konuda beni seçmezdi.

Çünkü Zaferin beni her türlü seveceğini biliyordum. Ama annem öyle değildi,o sadece onun isteklerine uyarsam, onun kendi kafasında kurduğu kalıpa sığarsam beni severdi, seviyordu

Yıllardır bana yaşattıklarını unutamıyordum. Çünkü bana hala Zaferi ve ailesini neden sevmediklerini söylememişlerdi. Bu olay hep kafamda bir soru işareti olarak kalacaktı

Zaferden yani 7. Sınıf hayatımdan 12. Sınıf hayatıma kadar hayatıma birini almama izin vermemişlerdi. Benden ne istediklerini bilmiyordum. Sorgulamayı keseli uzun zaman oluyordu.

Bunları düşünmeyi bırakmamın nedeni, bana doğru koşarak gelen Ayza ve Çağlay’dı

Onları görünce yüzümde sıcacık bir tebessüm oluştu. Bende onlara doğru koşmaya başladım.

Gülerek sıkıca sarıldım onlara, aynı tepkiyi de aldım.

Benden ayrıldıklarında ikisinide süzmeye başladım.

Ayza sarı saçlarını sıkı bir at kuyruğu yapmıştı. Üniversitede kimse ne giydiğimize bakmadığı için ne istersek onu giyiyorduk. Üzerine siyah bir body altına da siyah bir kot pantolon giymişti.

Çağla’nın ise kızıl saçları vardı. Saçları dalgalar halinde omuzlarına dökülüyordu. Onun üzerinde beyaz bir body ve gri bol bir eşofman vardı.

Ayza gülerek koluma girdi.
“Biliyoruz canım çok güzeliz, kimse gözlerini bizden alamıyor”

Gülüşüm büyüdü okul kapısına kadar ayzanın kendini övmesini dinlemiştik. Onun bu hallerine alışık olduğumuz için sadece dinlemiştik. Okula girer girmez Zaferle göz göze geldim.

Zaferle göz göze geldim.

Evet onunla aynı lisede okuyorduk. Açıkçası ben bu durumdan rahatsız değildim. Ama o bana o kadar düşmanca bakıyordu ki bende ister istemez ona aynı bakışlarla bakıyordum. Yeşil irisleri bana düşmanca bakıyordu.
Her zamanki gibi

Bakışlarımı ondan çektim. Çünkü biliyordum ki biraz daha bakarsam maskem düşecekti ve ela gözlerim ona olan özlemimi saklayamayacaktı.

Onun bana neden düşman olduğunu bilmiyorum diyemezdim.
Resmen doğum gününde yanında değildim, tabii ondan sonrada

Çağla bizi kantine doğru çekiştirince bakışlarım ona döndü.

“Ne bakıyorsun öyle, acıktım öleyim mi açlıktan?”

Aynen öyle bakmaya devam ettim.

Fakat Çağla çoktan tost almak için sıraya girmişti. Ben acıkmadığım için Ayzaya döndüm.

Ne diyeceğimi anlamış gibi beni kolumdan tutup masalara doğru götürdü

Koşarak petek tarafına oturdum. Ayza gülerek karşıma oturdu.

“Sende haklısın Zaferin bakışlarından sonra ben olsam bende üşürdüm”

Demek ki dışarıdan da bana olan nefreti gözler önündeydi. Nedense buna hiç şaşırmamıştım.

Ayza beni kolumdan dürtene kadar daldığımı fark etmemiştim. Boşlukta duran bakışlarım ona dönünce dikkatle beni süzdüğünü gördüm. Elini omzuma koyup hafifçe sıktı

“Saçmalama Beliz zafer için mi üzüleceksin?”

Tepki vermediğimde verdiğim mesajın açık olduğunu düşünüyordum.
Evet Zafer için üzüleceğim.

Mesajı almış olmalıydı zira omzumdaki eli bu defa destek vermek istercesine sıkıyordu.

“Tamam kabul biraz saçma bir soru oldu boşver onun için üzülmeye değmez”

Yüzümde buruk bir tebessümle başımı salladım. Ama ikimizde içten içe biliyorduk ki, değerdi. Bana laf anlatamayacağını anlayınca başını iki yana sallayıp elini omuzumdan çekti.

Başucumdan gelen tost kokusuyla Çağla’nın geldiğini anladığımda ona yer açtım. Hızla yanımıza oturup hafifçe eğildi.

“Abim ve Kaan’dan hoşlanan kızlar vardı ya”

Grubumuzda bir de çağan ve Kaan vardı. Çağan va Çağla ikizdi Kaan ise ikisinin çocukluk arkadaşıydı.

Ayza neredeyse Çağla’nın dibine girerek devam etmesini işare etti.

“Ayza seni sıkıştıracaklarmış”

Anında kaşlarım çatılırken Ayza’ya döndüm. Konuşmuyordum çünkü gözlerimin herşeyi anlattığını düşünüyordum senin onlar ile ne işin var?

Hemen dudaklarını büzüp gözlerini doldurdu. Bu kızın bu özelliğinden nefret ediyordum resmen istediği zaman ağlıyordu.

Sesini titreterek
“Ben bir şey yapmadım ya”

Gerçekten çok inandırıcıydı. Ayrıca bu kızlar kaç yaşındaydı 18 yaşındalardı ya neydi o öyle ‘çıkışa gel’ gerçekten böyle insanlar değişmez fikirimi doğruluyorlardı. Çağlaya döndüm normalde asla böyle şeylere bulaşmazdım ama bu yaptıklarına acayip kıl olmuştum “söyle onlara bekliyoruz kendilerini” diyerek ayaklandım.

Ayzanın saçma sapan hareketlerle sevindiğini göerebiliyordum. Bayadır kaos aradığını biliyordum -ki muhtemelen bu yüzden kızlara bulaşmıştı-Çağla ile Ayza da kalkınca sınıfa doğru yürümeye başladık.

Sınıfa girdiğimiz gibi büyük bir ter kokusu soludum. Camları yine açmadıkları için sınıfa her girdiğimizde bu kokuyla karşılaşıyorduk hızlı adımlara gidip camı açtım.

Azap gibi geçen 40 dakikadan sonra hızlıca Çağlaların yanına gittim. Sadece bir kaç dakika sonra bahçede ki çardaklardan birinde oturuyorduk Kaan ve çağan da buradaydı.

Boş boş oturduğumuz için canım çok sıkılmıştı. Ayzada aynı fikirde olmalı ki çantasından bir pet şişe çıkardı ne oyanayacağımızı anladığımda itiraz etmek için dudaklarımı araladım fakat bana öyle bir baktılar ki dudaklarımı yeniden kapattım.

Çağan şişeyi çevirdiğinde bana geldi hiç düşünmeden ‘cesaret’ dedim çağan sinsi sinsi sırıtıp

“ kapıdan çıkan ilk kişiyle 1 ay sevgili olup ayrıl”

Yüzümde alaycı bir tebessüm oluştu
“Çocuk oyuncağı”

Ben bunu der demez masada büyük bir sessizlik oldu hepsi bir noktaya kilitlenmiş duruyordu bakışlarım kapıya döndüğünde
Zaman akmayı bıraktı,
Ben nefes almayı bıraktım,
Dünya dönmeyi bıraktı,
Çünkü o kapıdan çıkan kişi,
Zafer…
-Bölüm sonu-

Yeni bölüm hakkında ne düşünüyorsunuz yorum yapmayı unutmayın sizce Beliz ne yapacak ya da zaferi ikna edebilecekmi ? Fikirleriniz benim için çok önemli benimle paylaşırsanız sevinirim 🎀🫧