Saklı Kalan gerçekler

Kış geldiğinde İstanbul'un sokakları soğuk rüzgârlarla dolmuştu. Mira ve Aras içinse zaman, birbirlerine daha fazla bağlandıkları günlerden ibaretti. Aras her sabah Mira'ya günaydın mesajı gönderiyor, ders çıkışında onu bekliyor, üşüdüğünde atkısını ona veriyordu. Mira, Aras'ın yanında dünyanın bütün kötü ihtimallerinden uzaklaşabiliyordu. Birlikte geçirdikleri her gün, geleceklerine dair yeni bir hayal kurmalarına neden oluyordu. Bir gün deniz manzaralı küçük bir evde yaşamayı, sabahları aynı masada kahvaltı yapmayı ve kitaplarla dolu bir kütüphane kurmayı istiyorlardı. Mira, hayatın kendilerine bu kadar güzel bir mutluluk sunmasına şaşırıyordu. Çünkü insan bazen mutluluğa kavuştuğunda bile onu kaybetmekten korkardı. Aras da tam olarak böyle hissediyordu. Mira'yı her gördüğünde içinde büyüyen sevgiye rağmen yüzünde zaman zaman beliren bir hüzün vardı. Telefonuna gelen bazı mesajları Mira'dan gizliyor, geceleri uzun süre penceresinin önünde düşüncelere dalıyordu. Mira bunu fark etmişti ancak sevdiği insanın kendisine anlatmak istemediği bir şeyi zorla öğrenmeye çalışmıyordu. Bir akşam Aras'ın evinde birlikte vakit geçirirken çalışma masasının üzerinde eski bir zarf gördü. Zarfın üzerinde Aras'ın adının yanında başka bir şehir ve hastane adı yazıyordu. Mira zarfı eline aldığında Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Aras zarfı sessizce aldı ve uzun zamandır sakladığı gerçeği anlatmaya karar verdi. Babası yıllar önce ailesini terk etmiş, annesi ise ağır bir hastalıkla mücadele etmeye başlamıştı. Aras, annesinin tedavisi için elinden gelen her şeyi yapıyordu. Üstelik ailesinden kalan borçlar yüzünden başka bir şehirde çalışması gerekebilirdi. Bütün bunları Mira'ya anlatamamıştı. Onu kaybetmekten korktuğu için her şey yolundaymış gibi davranmıştı. Mira, Aras'ın yaşadıklarını öğrendiğinde onun neden zaman zaman uzaklaştığını anlamıştı. Ona destek olmak, yanında durmak ve bütün zorlukları birlikte aşmak istiyordu. Fakat Aras'ın sakladığı tek şey ailesinin yaşadığı sorunlar değildi. Birkaç hafta sonra annesinin tedavisinin başka bir şehirde devam etmesi gerektiği kesinleşti. Aras, annesini yalnız bırakamazdı. Aynı zamanda üniversitesini ve geleceğini de düşünmek zorundaydı. Mira'ya bunu nasıl anlatacağını bilemediği için günlerce içine kapandı. Mira ise sevdiği insanın kendisinden uzaklaştığını düşünmeye başlamıştı. Eskisi kadar sık görüşmüyor, mesajlarına geç cevap veriyor ve birlikte kurdukları gelecekten söz etmekten kaçınıyordu. Bir akşam Mira, Aras'ın kendisinden bir şey sakladığını anladı. Aras sonunda başka bir şehre gitmesi gerekebileceğini anlattı. Mira'nın dünyası başına yıkılmış gibi oldu. Onun gitmesini istemiyordu ancak sevginin bir insanı kendi sorumluluklarından vazgeçmeye zorlamak olmadığını da biliyordu. Aras'ın elini tuttu ve ne olursa olsun birbirlerine karşı dürüst olmalarını istedi. O gece birbirlerine sarılarak uzun süre denizi seyrettiler. İkisi de gelecekten korkuyordu ama aşklarının bütün zorluklardan güçlü olduğuna inanmak istiyorlardı. Ayrılmadan önce Aras, Mira'ya birlikte kurdukları hayalleri bir gün gerçekleştireceklerine söz verdi. Mira da bu söze inanmayı seçti. Ancak bazı ayrılıklar bir anda gerçekleşmezdi. Önce mesajlar azalır, sonra sesler yabancılaşır, ardından iki insan aynı gökyüzüne bakarken bile birbirlerinden uzaklaşırdı. Aras'ın gidiş günü yaklaştıkça ikisinin arasındaki mesafe büyümeye başladı. Ve sonunda Mira, hayatında duymaktan en çok korktuğu haberi aldı. Aras birkaç gün sonra şehirden ayrılacaktı.