1. Bölüm: Kendime Aşkımı İtiraf Ediyorum

Yine geç kalmıştım...

Okula o kul için gidiyordum

Okula girdiğimde kızlarla kısa bir
muhabbetle koridorda yürüyordum

Yâr kulumun sınıfının önünden geçiyordum...

Ne kadar zarifti...

Tam seslecekken arkadaşıyla konuştuğunu fark ettim

Açıkçası onu rahatsız etmek istemedim

Daha bir sürü tenefüs vardı onunla
takılmak için

Kendi sınıfıma doğru yöneldim

Dersin başladığını söyleyen hocadan biraz azar yiyerek yerime oturdum...

Hoca birşeyler anlatıyordu anlamıyordum

Çünkü onu düşünüyordum...

Gülüşü... Sevgi dolu gözleri...

Teneffüs çalınca irkildim bir anda

Hemen sınıfına doğru adımlar atmaya başladım...

Sonunda onunla konuşacak değerli bir zaman:
O: B-bünyamin...
B: Efendim Osman
O: G-gelir misin
O: Geliyom

Yanıma doğru yaklaşırken kalbim hızlanmaya başlamıştı

İçimde şefkat filizleri yeşermişti...

Nefesim kesilir gibi oluyordu daha da yaklaşırken

B: N'oldu neden yanakların kırmızı Osman?
O: Ha!? Ne yanaklarım mı

Sağ baktığımda pencerede kendimi gördüm

Yanaklarım pespembeydi

O: Y-yok bişeyim sadece biraz hızlı koştum o yüzdendir
B: Anladım... Eee neden çağırdın beni?
O: Öylesine takılmak için heheh...
Bahçeye çıkalım mı?
B: Tabii olur

İçimde ki sevgiyi daha da körükledi onunla takılmak çok cazipti...

B: Ee Osman... Neler yapıyorsun
O: Ha!?? Şeyy eee bilirsin işte dersle pek aram iyi değil de ailemin hayvanlarına bakıyorum arkadaşlarımla takılıyorum boş vakitlerde...
B: Baya yoğunsun yani... Aslında daha önce her işin altından kalkabilen senin gibi biri ile tanışmamıştım... Sen olağanüstüsün.

Kalbim yerinden çıkacak gibi oldu...

Ağzından dökülen bu sözler beni biraz daha utandırıyordu

Ona olan sevgimde artıyordu...

O: Ş-ŞEyyy GerÇekTen ÖyLemİ DüşÜnüYOrsUN

Şaşkınlıktan ve sevinçten ses tonum biraz yükselmişti kontrol
edememiştim...

B: Evet bunun için sana kendi canımın üzerine yemin edebilirim
O: NE HAYIR ASLA ÖYLE BİRŞEY YAPMA. KENDİ CANININ ÜZERİNE YEMİN ETMEK Mİ SAÇMALAMAA.

Korkmuştum...

Nasıl bu kadar kararlıyken çekici olabilir...

B: Hahah sadece bana gerçekten inanmanı istedim...
O: Ah... Şeyy pekii tamam inandım...

Bunu derken utanıp kafamı sağa çevirip yere indirdim

*Bünyamin kolunu omzuma atar

Nefesim kesilir gibi olmuştu... Bu kadar yakın olmak beni daha fazla kızartmaya yeterde artardı

O: S-sormayı u-unuttum s-sen neler yapıyorsun?

Biraz telaşlıydım konuşurken...

B: Bende işte Valorant oynuyorum,agalarla gecelere kadar takılıyorum... Yani hayatım biraz boş... Sende gece takılmasına katılsana bize?

Beklemediğim bir teklifti ama sorarken gözlerimin ışıltısı her geçen zaman arttığı gerçeği kaçınılmaz bir farkındalıktı.

B: Hahah... Bunu sormamı bekliyordun sanırım
O: Ha! O-olabilir... N-neden olmasın heheh...
B: Tamam o zaman Alperen'lere haber veriyim saat 22.00 da birlikte merkez camii'nin orda toplanalım.

Hevesim içimde coşuyordu kelebekler uçuşuyordu.

Onunla birlikte gece dışarı çıkmak...

Gece sessizliğinde ben ve o...

Gökyüzünün karanlığında parlayan iki yıldız gibi parlayacağız...

Düşüncelerimi bir kenara bırakıp cevap vermem gerektiğini fark etmiştim.

O: T-tamamdır saat 22.00 da Hacı Ahmet Gürsoy Camii'nde

Bünyamin kolunu çekip Seda'larla uğraşmaya gitmişti.

Düşüncelerime geri dönmüştüm
Acaba gece ne yapacaktık...

Alperen umarım çok kalabalık olan yerlere götürmez.

Mümkün olduğunca tenha olmasını umuyordum içimden

Teneffüs çalmıştı

Merdivenlerden çıkmak üzereyken bir ses yükselmişti

B: OSMAANN

Bünyamin bana doğru koşuyordu

Ne yapacağımı bilememiştim hiç birşey yapmadan durduğum yerde kalmıştım

Ardından Bünyamin arkama saklandı

S: BÜNYAMİNNN ERKEK GİBİ ÇIK GEL LAN BURAYAAA AMINAGODUĞUMUNN EVLADII

Seda'nın bağırmasından belliydi

Bünyamin'in ne yaptığı...

O: Ha!! Şeyyy... Dursanızaaa

Bünyamin arkamda bana o kadar çok yapışmıştı ki nefes almam ve konuşmam daha çok zorlaşıyordu...

B: Osman iyi misin?

S: Osman nolyo sana eyi misin

Üst üste sorulunca irkildim

O: E-evet iyiyim

Bünyamin benden uzaklaşarak
merdivenlerden çıkmaya başladı

S: BÜNYAMİN SENİNLE İŞİM BİTMEDİ GÖRCEN SEN SINIFTA

B: He tamam hee

Seda merdivenlerden hızlı hızlı çıkmaya başlayınca Bünyaminde hızlıca merdivenleri çıkmaya başlamıştı.

Nefes alış verişlerimi düzelttikten sonra bende yavaş yavaş çıkmaya başlamıştım...

Sırama geçmiştim...

Okulun erkenden bitmesini istiyordum yapmam gerekenleri yapıp en sonunda onunla buluşmak benim için en güzel ödül olacaktı...

Ders esnasında uyuklarken kapı tıklatılmıştı

Müdür: Osman Parlar burada mı?

Adımı duyunca gözlerimi yarı açmıştım
Edebiyatçı: Evet burada müdür bey

Müdür: Odama gelsin lütfen...

Biraz kafam dönüyordu ayağa zar zor kalkıp müdürün odasının yolunu tutmuştum.

Ne yapmıştım ki? Kimseye de kötü davranmamıştım...

Müdür: Geldin mi Osman?
O: Evet hocam...
Müdür: Otur bakalım şöyle...

Oturunca Müdür şeker ikram etmişti

Müdür: Halsiz görünüyorsun... Aslında
kameralarda bunu fark etmiştim... Sık sık nefes almakta zorlanıyor gibisin... Bünyamin'e de sordum o da onayladı...

Olamaz... Bunun bir hastalık olduğunu düşüneceklerdi...

O: H-hayır hocam değil... Yanlış anlamışsınız
Müdür: Neden peki?
O: Şeyy...

Ne diyeceğimi bilmiyordum...

Müdür: İstersen ailene haber verip hastaneye gidelim
O: NE h-hayır hocam gerek yok

Ayağa kalkıp odadan telaşla çıktım
sınıfıma doğru yürürken yine onun sınıfının kapısından geçiyordum...

Kapının kilidinden az çok bişeyler görmeye çalışıyordum.

Biri kapıyı hızlıca açtı...

Kapıyı öyle açtı ki yere savruldum

O: AAAGGHHHHHH
E. Hüseyin: NOLUYOOO

Bünyamin sesimi duyunca kapıya doğru geldi

Gözlerimdeki yaş tanelerini görünce yanıma yaklaştı

B: İYİ MİSİN,NEREN ACIYO

Göz yaşlarımı baş parmağıyla silerek beni teselli etmeye başladı.

Güvende hissedince daha çok ağlamaya başladım.

Bünyamin kafamı omzuna koyarak bana sarıldı.

M∞: Ohaa!?

Merve sınıftan çıkıp bize bakmaya gelmişti...

Şaşkınlık içerisinde bize küçük gülümsemelerle kendini zor tutuyordu.

B: NE BAKIYON LAN SİKTİR GİT

S: NE BAĞRIYON KARIMA-
ALLLLLIĞGGGHHHH NABIYONUZ SİZ BURDA

O kadar utanmıştım ki yerin dibine girmek istiyordum artık...

S: BÜNYAMİN'İN YENİ KARISI
B: YA Bİ SİKTİR GİT AMK LEZBİYENİ

Merve sadece anın keyfini çıkarıyormuş gibiydi

Matematikçi: Çocuklar ne küfür edip bağrışıyorsunuz!
Osman neyin var? İyi misin?

Kafamda mor bir şişlik oluşmuştu

Hıçkıra hıçkıra:
O: B-bilmiyorum kafam acıyor...

Seda, hocanın arkasında elleriyle kalp işareti yapıyordu.
Çok fena rezil olmuştum...

Matematikçi: Git bir elini yüzünü yıka sonra sınıfına geri dön. İsmail sende yanında git
B: Tamam hocam

Bünyamin beni yavaşça kaldırıp kolunu koltuk altımdan geçirip tuvalete doğru götürmeye başlamıştı...

Birlikte tuvalete doğru yürümeye başlamıştık...

B: Kapımızın önünde ne yapıyordun?
O: Şey... Birşey yapmıyordum... Müdür çağırmıştı da onun odasından dönüyordum... Dalmışım heralde...
B: Ha... Doğru senin garip davranışlarından o da şüphelenmiş
O: ...
B: Neden? Neden böyle oluyo...

(Sana olan aşkım yüzünden)

O: B-bilmiyorum belkide ergenliktir, gelişiyoruz falan...
B: Hmm evet, olabilir.

Tuvalete girip elimi yüzümü yıkadım.

Sınıfıma çıkan merdivene kadar götürdü beni...

B: Burdan sonra kendini idare edebilir misin?
O: Evet, evet daha iyiyim

O kadar sert açılmıştı ki kapı...

Bedenim kırılmış gibiydi

Kafamdaki şişliğin her geçen zaman acısının azaldığını hissettim...

Sevgi yaraları da iyileştirir miydi?

Yavaşça merdivenleri çıkarak ilerledim...

Sınıfıma tam girecekken teneffüs çalmıştı ve bu da son teneffüstü...

Eşyalarımı toplayıp çantaya koymak yarım saati mi almıştı...

Şişliği fark edenlerden geçmiş olsun sözleriyle sınıftan çıktım.

Artık eve doğru uzuun bir yolum vardı.
Arkadaşlarım okumak için başka okula gitmişti...

Ben neden hâla buradaydım ki

Abim bile başka yerde

Ahhh... Doğru ailemin bana ihtiyacı vardı...

*BONUS*

Bugünü tekrar yaşayacağımın mümkün olmadığını fark ettim. Bünyamin'in kollarında ağlamak... Bana verdiği o güven duygusu... O ânı hiç birşeye değişmezdim...

Ben, düşünce âleminden çıkana kadar evin kapısına varmıştım bile.

★ ★ ★ ★ ★

Selaaammm ben muck