KAN BEYAZI RUH

Bazen düşünür insan bende olmayan şey neydi ya da en basitinden ben yaşanılan her şeyi hak edecek kadar kötü bir insan mıydım? Kaybettiklerimiz bazense hayatta olup sonsuza kadar kaybettiğimiz insanların acısıydı bu boşluk hissi aslında. Duygusuzluğun ve bencilliğin temel nedeni de buydu belki de, sadece kendimizi düşünmemiz, sevgisizlikle dolan kalbimizi en ufacık bir sevgiyle kandırmaya çalışarak belki de kendimizi, ruhumuzu olduğu gibi kalbimizi de kandırıyorduk sahi neydi kandırmak ya da en basitinden kendimizi sevmeye bile layık görmemek? Zihin aslında burada yanılır çünkü bir ruh ancak diğer ruhun öldüğünü hissederse gerçek anlamda yok olurdu. Acının tarifi bu olabilirdi ama en önemlisi şuydu ki kalp çoğu zaman yanılırdı..
“ Durumu nasıl?”
Sadece yüzüne bakıyordum çünkü gözlerine bakarsam o her saniyesine lanet okuduğum geçmişi hatırlayacaktım.
“ Şu an daha iyi ama hamileliği boyunca çok dikkat etmesi gerek çünkü düşük tehlikesi var.”
“ Herhangi bir ilaç veya vitamine ihtiyaç var mı?”
“ İlaç olmayı becerebilirsen yanında olup destek ol yeter.”
Sadece bakmıştı çünkü şu an çok mutluydu bensiz bir hayatta çok daha fazla mutluydu, bensiz bir hayatta hayata tutunmuştu. Bunun için onu suçlayamazdım elbet, daha mutlu olduğu yerde bulunmak istemesi en büyük hakkıydı ama bir anda yıllar sonra bu şekilde karşıma çıkması da akıl karı değildi.
“ Neden?”
“ Ne neden?”
“ Türkiye’de bu kadar doktorun arasından neden ben?”
Eşi bir anda içeri girip sözü devraldı
“ İşinizde çok iyiymişsiniz bundan dolayı sizi tercih etmek istedik.”
İşimde çok iyiydim? Aksel eminim ki ne kadar mutlu olduğunu gözüme sokmak için yıllar sonra buraya gelmişti. Fakat unuttuğu bir detay vardı bendeki o tamamen bitmişti sadece mutluluğunu temenni etmek kalmıştı. Nefes aldığım tüm zaman boyunca bunu yapacaktım çünkü bir zamanlar nefesimi bile feda edeceğim insanı mutlu görmek beni daha mutlu ederdi. Tüm anıları bir kenara bırakıp durum hakkında bilgilendirme yapacakken içeriden sesler gelmeye başlamıştı. Tüm seslerden ziyade içlerinden bir ses daha tanıdıktı
“ Kardeşim, nasıl durumu eşinin?”
Ufuktu bu..o kadar olayın içinde beni anlayan tek insandı ama bir yabancıya nazaran kardeşim dediği insanı seçmek zorundaydı bu yüzden onu asla suçlayamazdım. Anlamsız bakışlarla bana bakarken bir açıklama yapma gereği hissettim.
“ Durumu şu an için iyi ancak daha dikkatli olması lazım çünkü düşük tehlikesi var.”
“ Dolunay ben..”
“ Berce, ismim Berce.”
Bana yakın olan insanlardan başka hiç kimse Dolunay ismini kullanmaya cesaret edemezdi çünkü benim en keskin noktamdı. Bunun asla Ufukla bir alakası yoktu sadece hayatımdan ebedi olarak çıkmış herhangi bir insan Dolunay ismini kullanamazdı.
“ Siz tanışıyor musunuz?”
Alkın’ın eşi haklı olarak sormuştu bu soruyu ama geçmişi reklam yapacak gücüm yoktu artık. Sorarlarsa da yüzleşmeye cesaretim yoktu zaten bu yüzden olabildiğince kaçmak benim için tek çözümdü.
“ Üniversiteden arkadaşız kulüpten, samimiyetimiz yok denecek kadar azdı.”
Ufuk ters bakışlarla beraber
“ Bir çocuk kadar samimiyetleri vardı altı üstü.”
“Anlamadım?”
“ Sen boşver onu boş boş konuşuyor işte bir çocuğun hayatını kurtarmıştık sadece ondan dolayı.”
Ufuk aynen aynen der gibi kaşlarını kaldırdı ve kısa bir an göz göze geldik. Aramızdaki sessizliği bozan Aksel’in eşi oldu
“ Hiç üniversite arkadaşlarıyla tanışmadım Aksel’in çok memnun oldum.”
“ Bende.”
Aksel konuşmanın sonunu tahmin etmiş gibi
“ Artık kalkalım bir sorun yoksa evde dinlen, Mina ile Atlas bekliyor evde.”
Mina ile Atlas?
“ Bu bizim üçüncü çoğumuz.”
Üç, Aksel’in çocuğu.. bana bir mutluluğu bile çok gören adamın üç çocuğu olacaktı demek. Benim ruhumu elimden çalan adamın zaten iki çocuğu vardı demek..
“ Berce Hanım? İyi misiniz?”
Boş boş gözlerle baktığımı görünce Ufuk olaya el attı ve
“ Malum izin günü yorulmuştur Berce, hadi gidelim.”
Hepsi odayı terk edince bende çıkmak için öbür odaya girdim uzunca bir süre uyumaya ihtiyacım vardı çünkü.
“ Özür dilerim Dolunay.”
“Berce.”
Göz göze gelmiştik Ufukla ve uzun süre boyunca hissetmekten kaçtığım o duyguyla yüzleştim özlem.. sanırım Ufukta aynı şeyleri hissediyordu çünkü bir anda geldi ve bana sarıldı. Bana sarılınca hissettiğim çoğu öfke hislerinden ziyade özlem duygusuyla yanıp tutuştuğumu fark ettim. Bir sorun vardı Ufuk dahil geçmişten hiç kimse şu an benim hayatımda değildi ve uzunca bir sürede yer almasına izin vermeyecektim. En sevdiğim ve güvende hissettiren bir his olsa bile geçmişin tekrardan bedenimi sarmasına izin vermeyecektim bunun nedeni aslında onları hiç sevmediğim ya da artık sevmediğim anlamına gelmesinden ziyade geçmişin yaraları bende o kadar yıla rağmen çok derin olduğu için o yarayı deştirmeye hiç niyetim yoktu. Hayatta kalmanın kuralı da biraz buydu aslında, gör söyleme, duy sessiz kal…
Ufuk’u kendimden uzaklaştırırken gözlerine bakmadım çünkü özlerdim ve mantığım ortadan kalkardı.
“ Gereksiz samimiyete gerek yok Ufuk.”
“ Gereksiz samimiyet mi? Biz çok yakın arkadaştık Dolunay hatırlarsan.”
Çok yakın arkadaş? Biz yıllar önce çok yakındık şu an benim için yoldan geçen birinden farkı yoktu.
“ İlk olarak Ufuk son kez söylüyorum Dolunay değil Berce , ikinci olarak senin de dediğin gibi arkadaştık yani bu ne demek şu an değil arkadaş olmak sizin herhangi bir yerde adınız geçince o ortamdan yok oluyorum bana verdiğiniz zarar hafife alınacak bir zarar değil, ben ailemi kaybettim sizin yüzünden kendimi, bir parçamı kaybettim Ufuk o yüzden bana arkadaşlıktan bahsetme olur mu? Arkadaş dediğin kim ben sana söyleyeyim mi, Mihra git ondan öğren arkadaşlığı sonra konuşalım seninle, ha şunu da söyleyeyim bendeki siz bittiniz artık, kalbime yokluğunuz taşındı. Şimdi git yoksa gider her şeyi o kıza öterim.”
Ufuk bir an gözlerimin içine baktı umarım ki bundan sonra değil karşıma çıkmak hayatımın herhangi bir yerinde ismini bile görmezdim çünkü isimlerini dahi duymak istemiyordum. Bunun nedeni geçmişten benim için tamamen bir hatadan ibaretti. Bu değişir miydi bilmiyorum ama bir gün gelecek ve benim için kartlar yeniden dağıtılacaktı ve o gün geldiğinde bu sefer kazanan ben olacaktım..

Kliniği kapatıp hızla eve geçtim ve asla yüzleşmek istemediğim o gerçekle cebelleştim demek üç çocuğu olacaktı, ondan iskele babası bile olmaz dediğim adam şu an evli ve üçüncü çocuğunu bekliyordu.. Aksel benim için bir yaradan çok kandı, zarardı, öfkesi ve siniri benim bir parçamı alırken benim kimliğimi ve kişiliğimi de almıştı benden. O çocuklar o öfkeyle karşılaşsın istemezdim çünkü onların bir suçu yoktu. Tek bir dileğim vardı kızı dizinin dibinde çaresizce ağlasın ve o çaresizce hiçbir şey yapamadan onu izlesin..
Arabanın kontrolü artık bende değildi tamamen zihnim yönetiyordu, Aksel’le olan geçmişimiz zihnimin köşesine yerleşince gözümdeki sis perdesini aralayan Aksel’in sesi olmuştu.
“ Sözümden çıkmayacaksın demiştim sana, kurallara uymuyorsan cezanı çekeceksin.”
Dur yapma, derken gözümün önünde beyaz loş bir ışık ve kulakları tırmalayan bir sesle karşı kaşıya gelirken önümdeki tırın arabayı üstüme sürdüğünü gördüm ve zihnimin derinlerinde beliren o sesle beraber kulaklarıma gelen sesle beraber nereden geldiğini bilmediğim o acıya daha fazla katlanacak durumda değildim, gözlerim kapanırken, canımın acısıyla son kez inlerken o sesle beraber canımın en derinden yandığını daha çok hissettim.. belki de hayat bu kadardı, kulakları çınlatan sesle beraber yok olmaktı belki de hayat dediğimiz çoğusu için o zindan olan kavram. Zihnim yavaş yavaş kendini kapatırken sonsuzluğa gitmeyi dilediğim o ses yeniden canlandı
“ Anne”..
***
Güzel bir kahvaltı, aile saadeti ve hoş muhabbetler, eksik olan tek şey annemdi.. babamın olanları unutması sadece üç ayını almıştı. 30 yıllık evliliğini unutmak sadece 3 ayını almıştı.. hiç mi bir önemi yoktu annemin babamda ya da hiç mi bir sevgi hissetmedi de ona karşı bu denli unutmak kolay oldu. Babam değil annemi sevmek hala annem kokan bu eve başka bir koku getirmek istediğini söylüyordu. Zihnim Semih’in bağırışları ile dolarken hissettiğim tek şey öfkeydi..
“ Baba saçmalama bak, sadece üç ay sadece üç ay oldu evden annemin kokusu bile çıkmadı baba ne evliliği, ne kadını kendine gel.”
“ Semih, dilini boşa yorma abim, Şükrü bey kararını vermişse kimse durduramaz bilirsin.”
“ Abi, ne saçmalıyorsunuz siz. Annem bu annem öldü hani üç ay önce kanserden acıdan kıvrana kıvrana yatağında öldü benim annem, o odada başka birini mi koynuna alacaksın baba delirtmeyin beni.”
“ Onun hakkında düzgün konuş Semih, o artık burada bizimle birlikte yaşayacak o kadar.”
“ Birincisi baba, bu evde yaşayamaz. İkinci olarak nerede yaşamak istiyorsanız oraya gidin ama bu eve adım bile atamaz .”
Babam ne yapmaya çalışıyordu herhangi bir fikrim yoktu ama bildiğim tek şey annemin anılarıyla dolu olan bu eve asla başka bir kadın giremezdi, değil girmeyi düşünmek anılarla mahvolmayı, o anılarla annemin yerini almaya çalışması imkansıza yakındı çünkü hiçbir şekilde Meva hanım annemin yerini almayı düşünmeyecekti.
“ Anneniz öldü, bu gerçeği değiştiremem onu tekrar hayata döndürtemem ama hayat bu ileride bir gün yaşlandığım zaman benimde bir arkadaşa hayat yoldaşına ihtiyacım var sizin de bunu anlamanız gerekiyor. Sizi canımdan çok seviyorum aynı zamanda annenizi de öyle ama artık yok anneniz ve üç erkek olarak kocaman evde bir düzen oluşturamayız o yüzden buna mecburum anlayın beni de lütfen.”
Semih bu saçmalığa daha fazla katlanamadığını belli ederek
“ Seni asla affetmeyeceğim baba, bunu asla unutma bir gün ölürsen mezarına bile bekleme beni.”
Annem akciğer kanserinden vefat etmişti ve ölümünün 11. Günüydü, bunu herkes bilirdi ki annemle babam boşanma aşamasındaydı ve semih adölesan döneminden çıkmayı reddettiği için bazı olayları çoğu zaman daha büyük bir nefretle karşılık veriyordu olan durumlara fakat bir abi olarak üstüme yüklenen tek sorumluluk bu değildi. Yüreğimde, kalbimde en önemlisi ruhumda asla geçmeyecek olan bir pişmanlık bir günahı taşıyordum zihnimin en derinliklerinde. Bir günahın bedeli en ağır olarak nasıl ödenirdi bilmiyorum ama vicdan azabından daha büyük bir cezası olmadığı kesindi. Önce kardeşim dediğim arkadaşım daha sorasında da annem.. en sevdiklerim hep benden giden olmuştu buna alışmıştım aslında ama bir süreden sonra sevgimin ölüm olduğunu anlamıştım, sevgim yaşam değil son nefes getiriyordu kim bilir belki de imkansızlaşan sevgi yaşamının kendisi ölümdü..
11 Yıl Önce
“ Eren, kardeşim topu bana yolla hadi.”
Topu bana yollarken ayağıma gelen topa direk bir güç uygularken top kaleye girip gol olmuştu. Eren hızla bana koşup sarılmıştı çünkü okullar arası bir futbol maç müsabakasını kazandırmıştım.
“ Helal olsun kardeşim benim, kazandık maçı işte.”
“ Tabii ne sandın, bizde deriniz olum ne sandın?”
“ Şovu kes lan, artist.”
Beraber soyunma odasına giderken bir anda Eren hızla koluma tutunmuştu
“ Eren, iyi misin? Ne oldu?”
Sadece gözünün altının morluğuyla bana bakarken dediği tek şey
“ Bir şeyim yok, iyiyim gel benle.”
“ Beraber soyunma odasının yanında ki malzeme odasına girmiştik ve kendini oradaki sandalyeye atarken çantasından küçük bir poşet çıkardı ve içinden hapları çıkardığı an taşlar yerine oturmuştu
“ Eren bu ne oğlum deli misin sen.”
“ Bak sadece kriz anlarında kullanıyorum hafifletebilmek için başka yok cidden.”
“ Saçmalama yürü hastaneye gidiyoruz bu zıkkımdan nasıl kurtulursun bilmem ama bir şekilde bundan kurtulmak zorundasın anladın mı?”
Eren bir anda ayağa kalktı ve hızlı bir şekilde volta atmaya başladı ama karşımdaki benim hep tanıdığım Eren değildi.
“ Anlamıyorsun Alkın, anlamanı da beklemiyorum kullanmazsam kafayı yiyorum anlamıyor musun sen beni.”
Elindeki paketi hızla çekip almıştım çünkü göz göre göre arkadaşımı ölüme sürüklemeyecektim fakat bir anda eline yanımızda duran genellikle halatları açmak için kullandığımız çakıyı boynuna ve götürdü ne olduğunu anlamamıştım ama kendisine zarar verecek kadar da delirdiğini en basitinden delireceğini düşünmemiştim.
“ Eren saçma sapan hareketler yapma bırak lan şunu delirdin mi oğlum kendine gel.”
“ O hapları bana ver Alkın yoksa bu beni son görüşün olur, ver şunu bana hadi.”
“ Çok beklersin buradan çıkıp doğruca hastaneye gideceğiz o kadar.”
Anlamadığım bir hızla Eren çakıyı boyuna daha sert bastırıp boyundaki kanlarla beraber yere yığılmıştı. Beynimdeki çan sesi hiç durmadan çalıyordu ve hızla Eren’in yanına koşup müdahale etmeye başlayacaktım ama ağzından köpükler gelerek, kafası yan dönmüş ve gözleri açık bomboş bir şekilde bana bakıyordu. Eren ölmüş müydü ? Bunu kabul etmek istemiyordum o gidemezdi, çocukluğumdu o benim, bugünümdü, yarınımdı.. seslensem duyacak gibiydi ama cevap veremeyecek kadar da ölü gibiydi ama o her daim beni duyardı, her koşulda varlığımı hissederdi. Bir cevap vermesi umudu ile başını dizime koyup
“ Eren kalk hadi.”
Tepki vermedi sadece öyle bomboş bana bakıyordu fakat bu boş gözler Erene ait değildi bu benim arkadaşım değildi ona eminim.
“ Şakanın sırası değil oğlum hadi kalk.”
Kalkmıyordu, bumbuz yatıyordu sadece başka hiçbir şey yapmıyordu, her şey gibi, herkes gibi ergenliğim de artık bana öfkeliydi.. zaman bana çok öfkeliydi, sevgi, his, zihnim her şey bana çok öfkeliydi durdurabilirdim atlayabilirdim eline.. bu kan Eren’e ait olamazdı çünkü Eren’in kanı deli gibi akar yerinde duramaz ama bu şekilde bir akmaktan bahsetmiyordum. Beni bırakıp gitmeyi bile düşünmesi yapayalnız hissettirmişti..
Artık Eren yoktu, artık gençliğim çocukluğum, ergenliğim yoktu onlardan geriye koca bir karanlık ile beraber silik birkaç anı kalmıştı..
GÜNÜMÜZ
Baharlar gelirken kimi zaman yanında gelen bir yağmurun habercisiydi dökülen yaprakların ölümü hatırlatması.. çoğu zaman bir nida gibi bağıran acı kimi zamansa yük azaltan bir yorgunluğun habercisiydi. Habersiz olan ruhların sevgiye ihtiyacı yoktu, bir histerik krizin yolladığı depresyon takıntısı hayatımızı etkilemekten çok aslında her birimizin bir nevi içimizi körelten duygu bütünüydü, bunu en iyi Semihte gözlemlemiştim. Ergenlik yılları ile beraber aslında Semih’i en çok yoran annemi ölümü olmuştu çünkü ona çok farklı bir aşk ile bağlıydı. Nedeni aslında oldukça basitti nasıl kız çocuklarının ilk aşkı babaları ise erkek çocukların ki anneleriydi. Semih yirmi yaşında olsa bile çoğu zaman iki yaşında gibi davranırdı. Çünkü evin en küçük çocuğuydu bu yüzden çoğu zaman evin nazlı çocuğu olarak bilinirdi, büyük çocukların kaderi buydu çünkü çocuk olmak dışında her şey olurlardı..

Çocukların sınavlarını okurken saat gece on ikiye doğu geliyordu hepimiz evdeydik ve herkes kendi köşesine çekilmişti, Meva abla hariç; o hep böyleydi hiç sahip olmadığı ama hayatı boyunca acısını üstünde taşıdığı yası vardı onun.. doğru ilk başlarda hiç istemedim, annemin yerini almasından korktum ve sevgisinin hepsini bana vermesinden korktum çünkü ondan alacağım en ufak bir şefkat ve sevginin anneme ihanet olacağını düşünmüştüm fakat hiçbir zaman annemin yerine geçme gibi bir derdi yoktu sadece bize abla olmuştu ama en azından olsaydı eğer kendi çocuğuna çok güzel bir anne olurdu..
“ Biraz ek puan ekle bakalım oraya.”
“ Hıh, aldığı not o kadar abla, sekiz alacaksa sekiz olmalı notu hakka giremem.”
Elinde iki kupayla kahve getirmişti, anlaşılan o da bugün sabahlayacaktı. Karşıma geçip kahveyi bıraktı ve uzun uzun bana bakmaya başladı
“ Belki o iki puanı almazsa ailesi bir hafta söylenecek ve stresten değil sekiz sıfır bile alamaz.”
Öylece bakakalmıştım, ne demek istediğini anlamıştım ama herkes çalıştığının karşılığını alıyordu öğrenciler, ne bir puan eksik ne bir puan fazla hakkı neyse oydu.
“ ilk öğretmenliğe başladığım zamanlarda bir öğrencim vardı İclal, klasik doğu kafasına sahip bir ailesi vardı ve dersleri oldukça düşüktü. Zaten zor bela okula gelirken sınıfta kalırsa babası yaşında birisiyle evlendireceklerdi fakat kafası da zehir gibi çalışıyordu bir matematik işlemlerini yapıyordu kafadan ufff aklın şaşar ama derslerinin neden düşük olduğuna akıl sır erdiremiyordum. Aldım karşıma konuştum zaten düşük notları varken, ailesi ‘ eğer sınıfta kalırsan bu adamla evlenirsin’ diye tehdit ediyormuş. Sonra ne oldu biliyor musun bilgiye, çalışmaya puan vermedim, gösterdiği azme, karakterine, cesaretini değerlendirdim ve sonuç okulu birincilikle bitirdi. Şu an bilgisayar mühendisi ve hatırı sayılır bir şirkette. Yani Alkın hiçbir zaman annenizin yerine geçmek istemedim asla öyle bir amacım yoktu beni bir abla bellediniz ve o şekilde sevdiniz ve bende sizi sonsuz seviyorum fakat bunu bir abla tavsiyesi olarak almanı istiyorum, bir öğrenciden kıracağın bir puan bile onun hayatını tamamen değiştiriyor.”

Ne demek istediğini çok iyi anlamış ve bu gerçekle yüzleşmek beni en derinden yaralamıştı. Öğretmenliği her zaman hakkaniyet olarak düşünürdüm her ne kadar vicdani sorumlulukları bir kenara bırakarak sadece ders çalışma ya da akademik kariyerde herkes hak ettiğinin karşılığını alma üzerine kurulu olduğunu düşünürdüm ki hala düşüncülerim bu yönde çünkü hayatın sadece çabalama üzerine kurulu olduğunu düşünüyordum. Kim ne ekmişse onu alırdı hayatı boyunca kimi başarısızlık için bir çaba gösterirken bir başarı için neleri feda ederek çaba gösterildiğini bir nebze olsa da anlamayanla tarafında olmayacağım. O yüzden öğretmenlik yine de öğrencilere sorumluluk bilinci yüklemede önemli rol oynuyor.
Sınav kağıtlarını bir kenara bırakarak Meva ablayla biraz sohbet etmeye başladık, babamla zaman içerisinde çoğu kez bu konu hakkında tartışsalar da Meva ablanın en büyük hayali bir çocuk sahibi olmaktı onun için şu yaşımda her şeyi yapardım ama bunun için sanırım pek yapabileceğim bir şeyim yoktu ona bir evlat sevinci yaşatmayı çok isterdim ama bazen en büyük hayallerimiz bile en kötü korkulu rüyamız olabilirdi.
Meva abla her zaman Semih’e bir abla sevgisi olarak yaklaşmıştı ve hiç sahip olmadığı bir kaybın acısıyla beraber annemin yerini tutmuştu ve evet yıllarca verdiğim mücadele, Semih annesini unutmasın diye verdiğim çaba boşa düşmüştü çünkü Meva abla artık Semih için bir abladan fazlası olmuştu fakat hiçbir zaman bu durumdan haberi olmadı Meva ablanın.
“ Yardım edin.”
Semih’ten gelmişti bu ses hızlıca ne olduğunu anlamamıştım ama tek hatırladığım Semih’in yardım bağıışlarıydı. Odasına girdiğimde Melek kanla içindeydi ve hemen adından Meva abla girmişti odaya
“ Melek!”
“ Bebeğim, abla bebeğim..gitmesin benden ne olur, yalvarırım kurtar onu lütfen.”
Meva abla hemen yanına çökmüştü ve onu sakinleştirmeye çalışıyordu.
“ Kuzum benim sakin ol, bir şey olmayacak bebeğine, izin verir miyim buna ha. Söz veriyorum bebeğin seninle beraber kalacak.”
Meva abla bana dönüp telaşla
“ Berceyi ara çabuk, telefon rafın yanında hızlı ol hadi.”
“ Tamam abla.”
Telefonu raftan aldım ve b harfine geldiğimde Berce ismine gelmiştim o anki telaşla hemen aradım ve telefon kapalıydı, bir daha ve bir daha aradım telefonu kapalıydı ve haber vermeye giderken Semih ile Meva abla Melek’i hazırlamıştı arabaya doğru gidiyorlardı.
“ Ne oldu açtı mı Berce?.”
“ Yok abla üç kez falan aradım ama telefon kapalıydı.”
“ Kapalı mı, kapalı tutmaz telefonunu genelde neyse hadi hastaneye çok geç kalmadan.”
Hızlıca bahçeye inmiştik Semih arabayı çalıştırmıştı bile şoför koltuğu tarafına geçerken
“ Karının yanına hadi.”
“ Abi.”
“ Karının yanına otur dedim bu panikle araba falan süremezsin.”
Semih Melek’in yanına geçtiğinde Meva abla da gelmişti hemen arabayı çalıştırıp hızla yol almaya başladım Meleğin kayıp ihtimaline karşın acı haykırışlarını duyuyordum.
“ Semih bebeğim, gitmesin benle, bizle kalsın lütfen.”
“ Bir şey olmayacak bebeğim bebeğimize merak etme güzelim sakin ol sen sadece tamam mı.”
En yakın hastaneye vardığımda Doktor Bercenin kliniğine çok yakın bir yer burasıydı.
“ Karım, karım hamile kanaması var yardım edin.”
Hızlıca gelen sedyeye Meleği yatırmışlardı ve müdahele odasına almışlardı Semihte onunla beraber içeri girecekken görevli adam
“ Giremezsin beyefendi, burada kalın size haber vereceklerdir.”
“ Karım o benim bende gireceğim içeri.”
Doktor ters bakışla Semih’e bakınca olaya müdahale etmem gerekti ve Semih’in omzuna dokunup
“ Aslanım gel hadi, içeride ilgileniyorlar.”
“ Abi, abi kanlar içindeydi benim karım, ölecek mi bebeğim?”
Alını alnıma yaslayıp oldukça sert bir ses tonuyla
“ Bu kadar güçsüz bir şekilde beklersen onları sen bile kurtaramazsın Semih.”
Gözlerimin en dibine baktı ve hemen kapının karşısındaki duvara doğru yaslandı. Gözlerim Meva ablaya kaydı telefonda olduğu yerde telaşla bekleyerek telefondaydı. Sanırsam doktoru arıyordu ama o çok sevip toz konduramadığı doktor telefonlarını kapatmıştı hoş oldukça ukalaydı da orası ayrı.
“ Ne, ne diyorsun kızım sen? Hangi hastanede?”
“ Tamam kuzum biz buradayız zaten karşılarız merak etme, sende hızlı ol hadi.”
Kimle konuştuğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu ama sanırım sorun doktor ile ilgiliydi. Meva ablanın yanına gidip
“ Ne oldu abla? Bir sorun mu var?”
Meva abla tam cevap verecekti ki doktorlar sedyeyle bir hasta getiriyordu ve bu, bu doktordu. O sedye de doktor yatıyordu.”
“ Berce, kuzum ne oldu sana bir tanem, ne bu halin?”
“ Hanımefendi sizi duyamaz bilinci kapalı, izin verin fazla vaktimiz yok.”
Fazla vaktimiz yok derken? Ölecek miydi doktor daha bu yaşında alkollü bir ayyaş sürücü yüzünden ölecek miydi? Bu kadar adaletsiz olmamalıydı hayat daha o gözlerindeki sönüş ışığın parlamasını sağlamdan ölmesi oldukça adaletsizdi ve acıydı. O sedyeyle önümden geçerken gözünden akıttığı her yaşın intikamı almadan ölemezdi. Ona ne yaptılarsa intikamını almadan ölemezdi..
***
BERCE
Bazen hayatın el vermişliği üzerine konuşulan konular, işlenilen günahlar, biten hayatlar, hissedilemeyen sevgiler ve biten mutlulukların tarihçesini işlenir her bir saniyenin altında geçen zamandı. Bir nefesin tükenmişliği ve yine bir hayatın son buluşu, bir nergis olan ömürler bir solan damarın nezdinde son verdi yaşamına. Gözümüzü açmak ve tekrar nefes almak için bir nebzede olsa havaya mı ihtiyacımız vardı yoksa? Sanırım nefes almak için çık havaya değil de nefes alabilecek bir sevgi hissetmekti bütün mesele aslında. Sulamaktan çok o suyla yaşatabilmek önemliydi aslında, suyun nerden geldiği önemli değildi sadece ne kadar verildiği önemliydi, doğru yerde doğu miktarda verilen su yaşatırdı.

Beynimin oynadığı oyunlar aslında yılladır hayalini kurduğum bir hayattı ancak sadece bir gölgeden ibaret olduğunu biliyorum çünkü neyin ve kimin hayatta olduğunu beynim de en az benim gibi biliyordu. Kayıplarımın en az hayattakiler kadar gerçek olduğunu ama o oyuna inanmakta o kadar güzeldi ki..
“ Anne, anneciğim neredesin? Bırakma beni korkuyorum lütfen.”
“ Kızım, nasıl bırakıp ben seni anneciğim merak etme yanındayım her daim.”
“ O zaman yanıma gel hadi.”
“ Bekle beni olur mu?”
“ Hocam, hocam solunum ve nabız azalıyor kaybediyoruz hastayı.”
“ Başka çaremiz yok, alın rahmi, hastayı kaybedemeyiz.”
***
Vücudumdan çok boğazımın derinlerinde hissettiğim bir sussuzluk ile beraber gözlerimin ağırlığı ile beraber fark ettiğim sert ve keskin bir ışıktı, gözümü alan ışıkla beraber sesini duyduğum ilk kişi Mihra idi.
“ Uyanıyor herhalde, gözleri aralanmaya başlandı.”
Yanımda olan tek kişi Mihra mıydı her zaman ki gibi. Kimse gelmemiş miydi? Annem bile, babam bile..
“ Mihra..”
Saçımda bir el hissettim ve aynı anda da Mihra’nın sesini
“ Buradayım bebeğim, yanındayım, güvendesin merak etme.”
O hep burada olurdu zaten, ne zaman kötü hissetsem ne zaman işin içinden çıkamadığım durumlar olursa hep Mihra vardı orada olurdu eminim.
“ Ne oldu bana ?”
“ Kaza yaptın kuzum, bir araç sana çarptı ama merak etme şu an iyisin.”
İçeri giren sesin alakasızlığı ile beraber vücudumda bir kasılma yaşanmıştı
“ Berce, kuzum daha iyi misin, nasıl hissediyorsun?”
“ M-meva hanım siz..”
“ Bir kontrol için buradaydık sonra senin haberini aldık ve oldukça korktuk.”
En son hatırladığım şey, benim bir arabaya doğru gidip daha sonrasında da fren hakimiyetimi kaybetmiştim ve arabanın içindeki adamın direksiyonu kendi pahasına da olsa kırmaya çalışmasını, kendi canını hiçe sayışını hatırlıyordum.. adeta bir film şeridi gibi geçti gözümün önünden.
Etrafıma bakarak doğurulmaya çalıştım ama Mihra buna engel olmaya çalıştı
“ Kızım, manyak mısın? Otur oturduğun yerde.”
Ben çarpmıştım o adama, ben.. benim yüzümden şu an ölü bile olabilirdi.. benim yüzümden.. ben mi öldürmüştüm gerçekten? Benim yüzümden daha kaç hayat yerle bir olacaktı? Mihra beni tekrar uzandırmaya çalışırken bir hırsla ona dönmüş ve gözümde yaşlarla
“ Ben çarptım ona, bakmam lazım.”
“ Ne?”
Meva hanım ve Mihra aynanda bana bakakalmışlardı inanamaz gözlerle.. aniden ayağa kalkınca bir sendelemiştim Mihra kolumdan tutarken aynı zamanda söyleniyordu
“ Manyak mısın kızım, bir yerinde dur. Alacağız başımıza belayı zaten olan o olacak.”
“ Anlamıyorsun Mihra görmem lazım o adamı, iyi olduğunu bilmem lazım, lütfen.”
Meva hanım telaşla yanıma gelerek kolumdan tuttu ve beni tekrar yatağa yatırmaya çalıştılar
“ Kızım, tamam bak ben şimdi arıyorum Alkın’ı öğrenecek adamın durumunu tamam mı? Ama şimdi uzan sen hadi bak damaryolu zaten canını acıtıyor ve ağrıların var daha fazla da üstünde ağırlaşmasın hadi.”
Haber alacağını söyleyince bende ikiletmedim ve yatağa geçtim ki zaten damaryolumu çok fazla zorlamıştım kesin moraracaktı bir de onun getirdiği ağrılarla uğraşamazdım açıkçası. Meva hanım telefonu alıp bir köşeye gittiğinde Alkın diye bahsettiği adamı aramaya gittiğini anlamıştım ki zaten bunu için salak olmak falan lazımdı.
Meva hanım telefonu kapatınca yanıma oturdu ve elimi tuttu sonrasında da
“ Senin telefonun kapalı olunca endişelendik ki haklıymışız endişelenmekte baksana hissetmişim.”
“ Siz beni niye aramıştınız?”
“ Melike’nin kanaması olmuştu sana gelecektik o yüzden aradık ama kapalı olunca oldukça endişelendim ama haklıymışım kötü bir şey olmadığı sürece sen telefonu kapalı tutmazsın.”
Bir şey dememiştim çünkü hayatımın en kötü anlarından biriydi tam Mihraya dönecekken kapı bile çalmadan bir beden gidi içeri pardon bir AYI.
Yatağımın önünde durup bana bakmıştı ve
“ Az daha ölecektin ve sen o puştu merak mı ediyorsun?”
“ Ne?”
“ Ne ne, adam sana çarptı, kalıcı hasar bıraktı ve üstüne üstlük onun burnu bile kanamamış ve sen o puştu merak mı ediyorsun dedim.”
Kalıcı hasar mı? Ne kalıcı hasarı vardı ki?
“ Kalıcı hasar mı? Ne kalıcı hasarı?”
Odada yoğun bir sessizlik yaşanmıştı herkes birbirine bakıyor ama kimse bir şey demiyordu Mihra bunu fak etmiş olacak ki
“ Aşkım, o anı hatırlayıp duruyorsun ondan bahsediyor hayatım.”
Alkın konuyu değiştirmek için bana hala hesap sorarken bir anda bağırıp
“ Ben çarptım adama.”
Alkın dumura uğramış gibi bir bana bir Meva hanıma bakıyordu
“ Evet ben çarptım, zihnim çok fazla sesliydi susturmaya çalışınca direksiyon hakimiyetimi kaybettim ve araba da hızlanmaya başlayınca çarptım işte.”
Aksel’in uğursuzluğu peşimi bırakmıyordu her daim laneti ve kötülüğü benimle beraberdi. Ne zaman tekrardan nefes almak istersem zihnimin bir köşesinde belirlenip ruhumu zehirlemeyi başarıyordu. Bir ok gibi bedenimin he yanını saran zehir içten içe beni daha da zehirlemeye ve her tarafıma yayılmaya başlıyordu. Gecemin gündüzüme karıştığı, ebedi olarak zihnimin tamamen intiharına sebep oldu. Benim kalbimi, ruhumu, hayatımı, her şeyimi de bu intiharla beraber yok etmişti.
“ Adamı görmem lazım lütfen, iyi olduğunu gözlerimle görmem lazım.”
“ Turp gibi pezevenk”
“ Küfür edip durma sende yeter.”
“ Ettirtme o zaman, ölmeye çok yaklaşmışsın ve gelip adam nasıldı diye soruyorsun önce kendini düşün.”
“ Ben çarptım ona, ölebilirdi. Ailesinden ayırabilirdim onu, ayrıca iyiyim ben çıkmak istiyorum.”
Mihra sinirle gözlerini yumarak
“ Hayatım, balım, kuzum sen çok değil çok kısa süre önce bir kaza geçirdin fakındasın değil mi?”
“ Kalamam burada Mihra biliyorsun, eve gitmem lazım.”
Mihra bana sadece baktı ve cidden anladı beni. Bu yüzden hayatımdaydı zaten, bu yüzden hayatımın her anında Mihra vardı.. ihtiyacım olduğunu söylemeden anlıyordu ona ihtiyacım olduğunu aslında…
“ Tamam o zaman benim evde kalacaksın.”
“ Mihra-“
“ Seni o evde tek bırakmam Dolunay biliyorsun.”
Alkın anlamamış bir tavırla bakarak
“ Dolunay?”
“ İlk ismi yabancılar kullanmaz.”
“ Peki kullanmayız Dolunay Hanım.”
“ Berce, ismim Berce.”
“ Tamam Dolunay.”
Meva hanım ellerini saçlarımın üstünde gezdirerek bana bakmaya başladı
“ En azından bizimle kalsan iyileşene kadar ha?”
Sesimi çıkarmadım ama sanırsam daha fazla yapabileceğim bir şey yoktu Mihra her gün klinikteydi ve şu an bazı şeylerimi tek başıma halledebilmem imkansızdı
“ Sadece iki gün Meva hanım, sadece iki gün.”
Mihra beni yavaşça kaldırırken karın bölgemde çok gaip bir ağrım vardı ve orası dikişliydi ve tam göbek altım yani rahmimin olduğu yere dek geliyordu. Zaten orada bir yaram varken neden bir yara daha açılmıştı ki? Herhangi bir operasyon geçirdiğimi de söylemediler, elim karnıma inince Mihra bana baktığında gözlerimden ve zihnimden ne geçmiş olduğunu anlamış olacak ki
“ Birkaç şarapnel parçası hafif açmıştı balım ondan dolayı dikiş atıldı merak etme olumsuz bir durum yok.”
Sevinmiştim çünkü kayıplarıma bir yenisini daha eklemek istemiyordum. İzler zaten yara verici olunca, kabuk bağlayan izleri bir bir tekrardan kanatma gibi bir derdim yoktu çünkü kanayan her yaramı tekrardan kabuk bağlattırmak ömrümden çok fazla şey götürüyordu. Toparlamam çok uzun sürerken aynı zamanda da kendimden, ruhumdan ve bedenimden de çok şey düşürüyordu. Aksel benim için bunu ifade ediyordu işte, bir kaybın, bir hissizliğin simgesiydi benim için.
Yavaş yavaş adım atarken duyduğum sesle adımlarım durmuştu ve o zihnimdeki ses yankısı tekrardan beynimde çalmaya başlamıştı, demiştim ya asla peşimi bırakmayacaktı bu lanet hiçbir zaman.
“ Dolunay!”
Aksel’di bu hayatımı bok çukuruna çeviren, en büyük pişmanlığım ve en büyük kalp kırıklıklarımdan biriydi.. hayatım boyunca ne olursa olsun laneti, bedeni ve kendisi peşimi bırakmayacaktı. Belki de olması gereken buydu, benim lanetle yaşamam gerekiyordu, peşimi bırakmayan her lanetin laneti olmam gerekiyordu..