GEÇMİŞİN SİLSİLESİ

Kader her zaman bize gülen bir şans mı yoksa vaktine esir düşmüş bir düşman mıdır? Bazenleri güneş açar ama senin içindeki bitmiş ve tükenmiş o duygu aslında koskoca bir düşmanlığa esir olan zihin sihirbazdır..
Yemek yerken bile ne zaman kusacağını düşünen, işini severek yapan ama bir o kadar da geçmişi hatırlatıp işkenceye dönüşen o kutsal meslek.. sezginin gücünü hiçe sayıp bir o kadar da acı veren bir ninniyi dinlemek gibiydi zihnin karmaşası. Çok fazla detayın içinde boğulup bir o kadar da detaysız yaşamanın rüyası da olabilirdi. Bildiğim tek bir şey vardı aslında o da: geçmiş bir ukte bırakır insanda, asla bırakmaz yakasını.
Ben Berce Dolunay, ihtisasını tamamlamış bir jinekoloğum. Aslında bir hastanede çalışmıyordum ama kendime ait bir kliniğim vardı ve hastalarım genel olarak belirli olan hastalardı. Bugün her zamanki hastalarımdan ziyade çok sevdiğim bir insan olan Meva hanımdan gelen bir telefonla kliniği açmaya hazırlanıyordum aslında. Bugün tüm gün kitap okuyup, müzik dinleyerek geçirmek istiyordum aslında ancak bu telefon karşısında kayıtsız kalamamıştım çünkü Meva hanım çok acil olduğunu söylemişti. Bende hemen kahvemi hazırlayıp hızla hazırlanmaya başladım.
Otoparka indiğimde yavrusuyla beraber arabamın motoruna saklanmış kedi var mı diye bir iki kere vurduktan sonra arabaya bindim ve hızla yola çıktım genelde arabayı hızlı kullanmayı sevmem ama acil bir durum olduğundan dolayı hızlıca gidip kliniği onlardan önce açmam lazımdı. Yani klinik pis olduğundan değil tabii ki de muhtemelen bir hamilelik şüphesiyle geliyorsa kan tüplerini ve ultrasonu hazırlamam gerekiyordu ki zaten evime yakındı klinik 15 dakika falandı ve bu süre zarfında dinlediğim tek şarkı Model- Değmesin Ellerimiz’di.
Kliniğin önüne arabayı park edip hızlıca yukarı çıktım ve her şeyi ayarladıktan sonra kapı çaldı ve kapıyı açtığımda şaşkınlığım gözümden okunuyordu. Cümbür cemaat ailece hepsi gelmişti sanırım bir hamilelik değil aynı zamanda da erkeklerinde hamileliğini de konuşacaktık. Meva hanım yüzümdeki şaşkınlığı okuyunca hemen açıklamaya koyuldu ve
“ Bu saatte rahatsız ediyoruz ama önemli bir mevzu vardı da.”
“ Tabii tabii buyurun içeri girin.”
Kafasını sallayıp iki genci önden geçirtip hepsi içeri girdi ve ben yerime oturduğumda onlara koltuğu işaret edip oturmaları için işaret verdim.
“ Ne istersiniz çay, kahve?.”
“ Bir şey içmeye gelmedik Bercecim, biz sana bir genç kız için geldik.”
Kafasını çevirip baktığı kızı gördüğümde çok büyük olmadığını anlamak çok kolaydı aslında.
“ Tabii şikayeti neydi küçük hanımın?”
“ Hamilelik.”
Beynimdeki çan sesleri birer uğultuya döndü, o lanet gün, her şeyin başlangıcı olan, hayatımdan nefret ettiren o gün, ailemi karşıma aldığım o gün, ilk güvensizliğimi, ilk kalp kırıklığımı yaşadığım, ilk sevgisizliğimi hissettiğim o gün zihnimde tekrar yankılanmaya başlamıştı. Aslında her şey isteyerek ve bilerek yaşanmıştı asla bir pişmanlığım yoktu, asla bir korkum yoktu ve asla bir keşkem yoktu sadece hiçbir şeyin hiç yaşanmamış olmasını dilerdim tek pişmanlığım buydu. Belki de yaşanmasaydı o duyguydu hiçbir zaman tadamayacaktım ya da onun pişmanlığını yaşayacaktım bilemiyorum..
“ Berce?”
“ Ha, şey pardon dalmışım öyle kusura bakmayın.”
Gülümseyerek kıza döndüm ve
“ Sedyeye uzanıp karnını açabilir misin, merak etme ona zarar vermeyeceğim ne durumda olduğuna bakacağız sadece.”
Çekingen bir tavırla sedyeye uzandığında odadaki erkeklere baktım ve hala sanki kendileri doğuracakmış gibi orada bekliyorlardı.
“ Neyi bekliyorsunuz anlamadım. Muayene olacak dışarı çıkar mısınız?”
“ Çıkamayız bizim yanımızda muayene edeceksiniz onu.”
Kıza neyi kanıtlamaya çalıştırtıyorlardı bilmiyorum ama sanırım karnındaki çocuğa inanmıyorlardı fakat bu o kadar acımasızca bir yaftalamaydı ki sinirlenmekten daha çok acı içinde karşımdaki adama dönüp
“ Bu şartlar altında muayene edemem üzgünüm, dışarı çıkıp beklemeniz onun bedeninin gizliliğiyle alakalı takdir edersiniz ki.”
Meva hanım bana dönüp
“ Ben kalsam bir sorun olur mu, bu seninle alakalı değil yanında kimse yok ve birine ihtiyaç duyabilir ondan soruyorum.”
“ Siz kalabilirsiniz Meva hanım erkeklerin çıkması lazım sadece.”
Meva hanım gözüyle işaret edince hepsi çıktı odadan ve bende küçük hanımın karnına jel sürerek bakmaya başladım bebek dört haftalıktı ve çok küçüktü geçmiş zihnimde kesik kesik yankılanırken Meva hanımın sesiyle kendime geldim.
“ Durumu nasıl Berce?”
“ İsmini öğrenebilir miyim küçük hanım?”
“ Melike benim ismim.”
“ Melikeciğim dört haftalık hamilesin, şu anlık herhangi bir sorun görmedim ufak tefek sıkıntılar dışında.”
Elini karnına götürüp yalvarır ifadeyle bana baktı
“ İyi olacak değil mi?”
O bakışı o kadar iyi biliyordum ki ne desem de ikna olmayacak gençliğinin verdiği tedirginlik ile hep onu korumaya çalışacaktı. Bilmediği bir şey vardı bazen çok sevdiklerimiz, çok istediklerimiz ne kadar çok istesek de bizimle olmazlardı çünkü bazen böyledir daha iyisi, en güzel bildiğini vermen gerekir, en güzeli feda etmen gerekirdi.
Yüzümde buruk bir tebessümle Meva hanıma baktım ve
“ Çok meraklı arkadaşları içeri çağırabilirsiniz ve evet Melikeciğim sen istediğin sürece o çok iyi olacak.”
Erkeklerin hepsi de içeri girdiğinde elimdeki eldivenleri çöpe atmakla meşguldüm, çocuğun babası olduğunu düşündüğüm çocuk Melikenin yanına oturunca kendimi ikisinin zamanlarına koydum ve
“ Kaç yaşındasınız siz?”
Bu soruma çok şaşırmışlardı çünkü ben doktordum ve tek görevim muayene edip uygun tedaviyi uygulamaktı ama doktorluk bundan çok daha fazlasıydı ya anlamalarını beklemiyordum zaten.
“ Ben 21, Melike 19 yaşında.”
Ufak sesli bir gülüşten sonra
“ Her şey isteyerek ve severek yaşandı ve bu yüzden evlendiniz durun tahmin edeyim, erkek figürümüz sevdiği için değil de erkeklik yapıp sorumluluk ve vicdan azabıyla bu bebeği kabul edip evlendiniz ama şimdi birbirinizin yüzüne bile bakmıyorsunuz çünkü suçlu olarak değil vicdan azabından bunu yapıyorsunuz.”
Hepsinin suratı bir anda bana döndü ve anlamayan gözlerle bana bakıyorlardı fakat aynı senaryoyu aynı şekilde başka bir genç çiftin yaşamasını beklemiyordum unutmak için çabaladığım o an yeniden bana filizlerini veriyordu. Unuttum sandığım her an ceza gibi karşıma çıkıyordu, bu yüzden akıl en büyük işkence yöntemi idi hızlı unutan çabuk kazanır, yavaş unutan ya da unutamayan beyin her an için vicdan azabının getirdiği anılar ile beraber fiziksel işkenceden daha büyük bir acıyı taşırtıyordu. Bu yüzden unut gitsin derler her şeye rağmen çünkü zihniniz ne kadar yavaşsa o kadar acı çekersiniz o kadar geçmiş sizi ama en önemlisi zihninizi bırakmazdı…
“ Berce? İyi misin?”
“ İyiyim, tanıdık bir hikayeye denk geldim de önemeli bir şey değil her neyse bebeğin durumu şu anlık iyi durumda dört haftalık gebe Melike.”
İçlerinden aksi, huysuz ve az önce kavgaya girişeceğim adam dönüp bana
“ Gebeliği sonlandırabilir miyiz?”
“ Anlamadım, gebeliği sonlandırmak?”
“ Bildiğin hamileliğin bitmesi durumu, işini sana ben mi öğreteyim?”
“ Sen mi doğuracaksın ya da babası sen misin ya da en basitinden onunla o özel anı sen mi paylaştın?”
“ Hayır da ne alaka?”
“ Hayırsa başkalarının hayatına yön verme ya da doğmamış bir bağın kopmasına son vermek senin sorumluluğunda değil. He eğer derlerse ki biz bu yaşta bu sorumluluğu kaldırmayız, sorumluluk alamayız, anne-baba olmayız ya da bunun kararı babaya bile kalmamışken tamamen anne adayının özgürlüğünde, sorumluluğunda ya da vicdanına kalmışken kararını senin vermen ne kadar üstüne vazife?”
Herhangi bir ses çıkmayınca
“ Güzel bende öyle düşünmüştüm, simdi asıl konumuza dönecek olursak gebelik sonlandırılırsa rahimin etrafında biriken kistler yüzünden hamile kalması çok çok düşük bir ihtimal bu yüzden bunun kararını iyi vermeniz gerekiyor gençler, gerisi size kalmış, iyi günler.”
Kendileri odadan çıkmışken benimde kliniği toplamam gerekiyordu haliyle baya dağılmıştı. Melikenin olduğunu düşündüğüm bir bileklik bulmuştum ve üstünde koskocaman bir kuğu vardı bu beni daha da geçmişe götürerek zihnimdeki o seslerin tekrardan belirmesine sebep oldu..

6 YIL ÖNCE
“ Anne lütfen, bu benim kararımdı hiçbir şey zorla olmadı geçekten, onu hayatımda istiyorum koparma onu benden yalvarırım.”
“ Saçma sapan konuşma o bebek bu eve giremez, kariyerin ne olacak? Okulun ne olacak, babanın hayal kırıklığı mı olmak istiyorsun kızım?”
Benden resmen benim içimde olan diğer benden vazgeçmemi istiyordu ondan vazgeçemezdim, onun için canımdan feda ederdim ama yine de o gitmek istemediği sürece kimse onu benim içimden alamazdı.
“ Anne, bak tekrar söylüyorum onu benden almana izin veriri miyim sanıyorsun? Hem Aksel’de istiyor onu koparamam onu kendimden anla sende beni lütfen.”
“ Berce beni delirtme oyuncak bebek değil bu, hayatın boyunca hiçbir sorumluluk almadın, hiçbir şey yapamadın, babanın gölgesi altında yaşadın ve büyüdün ne bebeği, ne çocuğu kafayı mı yedin sen çocukken ne çocuğundan bahsediyorsun.”
Hiçbir sorumluluk almadım mı, ben 19 yıl boyunca narsist bir insanın yanında yeterince kalıp sorumluluk almamış gibi bana sorumluluk almadığımı söylemesi.. hayatım boyunca bundan korktum ben, onun gibi bir insan olmaktan, onun gibi bir anne olup her seferinde tek başına ağlayan kızımı görüp tek başına acılar içinde ağlamasına izin vermezdim. Onu eleştirmez her şeyinde bir kusur bulmazdım.
“ Anne biz evlendik.”
Annemin bakışları bir an bana döndü ve gözlerini kısarak bana baktı
“ Ne dedin sen, ne dedin sen?”
“ Evlendik anne biz neyi anlamıyorsun?”
Bir anda koluma yapıştı ve beni sürükleyerek odadan çıktı canım çok yanıyordu ama dile getiremeyecek kadar korkuyordum çünkü bebeğime bir zarar verebilirdi. Bunu göze alamazdım onu kaybedemezdim. Annem sürükleyerek merdivenlerden indirdiğinde babamın karşısına getirtip
" Al bak kızının marifetlerine ne haltlar yemiş.”
“ Yav tamam hanım sende gençler birbirlerini sevip bir hata yapmışlar düzeltilemeyecek bir şey değil bu.”
Anneme yalvaran gözlerle baktım söylememesi için ama öfkeden gözü dönmüştü ve bir anda babama dönüp
“ Evlenmiş bunlar sen ne hatası diyorsun?”
Babam bana hayal kırıklığı ile bakıyordu, hayatım boyunca annemin göstermediği sevgiyi bana vermek için çok çırpındı ve okumam için her şeye katlandı asla üzülmeme izin vermedi asla kırılmama müsaade etmedi
“ Baba bak açıklayabilirim bildiğin gibi değil, lütfen bir açıklamama izin ver.”
Babam sadece suratıma bakıyordu hiçbir şey söylemiyordu bana, sesini çıkartmıyordu ama ben anladım ben o an anladım babam beni asla affetmeyecekti, babam beni ölsem de affetmeyecekti. Babamı kırmıştım hem de en ince cam yerinden, babam artık gözlerimin içine bakmayacaktı ama bu açıklama yapmamı engelleyemedi ve
“ Baba cidden bak şimdi sana anlatacağım ve sende bana hak verceksin. Bak şimdi…”
Babamın attığı tokatla kafam kısa bir süreliğine sağ tarafa doğru tarafa doğru kaydı ve babama baktığım da gözleri dolmuştu
“ Benim senin gibi kızım yok artık olamaz defol bu evden yüzünü bile görmek istemiyorum, yıkıl karşımdan.”
Babam bile bana bu cümleleri sarf ediyorsa cidden gidecek limanım, sığınacak bir duvarım kalmamıştı.. Aksel yanıma nazikçe yaklaşıp
“ Gel güzelim, gidelim hadi.”
O kapıdan çıkarken düşündüğüm tek bir şey vardı benim her türlü anıyı biriktiren bu evde artık hatırlayacağım tek şey son yarım saatti..
GÜNÜMÜZ
Çalan bir telefon benim zihnimdeki o geçmişi tekrar canlandırmasını sonlandırmıştı telefona doğru ilerlediğimde arayanın yabancı numara olduğunu görmüştüm ve tereddütle telefonu açarken duyduğum ses kalbimin kırık sesini boğazıma hıçkırık olarak nüksetmişti. Arayan geçmişin kanayan yarası olan ilk aşkım Aksel’e aitti..
“ Yardımına ihtiyacım var Berce..”
Aldığım bu telefon bile geçmiş krizlerimi tetiklemeye yetmişken yüz yüze halinin verdiği ızdırabın acı vericiliği hakkında düşünmek istemiyordum. Sesini duymayalı yıllar olmuştu, varlığına dair bir ipucu, sevgisine dair bir merhamet kırıntısı bile ararken aslında dönüp baktığımda en değerli diyebileceğim insan için gençliğimi, masumiyetimi, sevgimi ve duygularımı feda etmiştim. Belki de cezasıydı tüm bu olanlar feda ettiğim her saniyenin kim bilir? Belki de asıl fedayı Aksel tatmamıştı, en büyük fedayı, en büyük canı ben verdim. Canımdan can benim gitti başka hiç kimsenin değil.. ancak bu böyle bitmezdi elbet gün gelecek ve elbet devran dönecekti..
***
Bazen hayatın gidişatından doğan mutsuzluk abidesi olan insanlar aslında koca bir neslin aslında vazgeçilmez bir zorbasıdır. Bazen geliş gidişlerin bizleri bezdirdiği hayatta aslında bir ışıktan daha çok bir yol bulmaya çalışırız çünkü her ne kadar ışık ile doğru yolu bulabilecek olsakta bazen çıkmazlar kapatırdı suratımıza kapıları. Alkın da tam olarak böyleydi bir Edebiyat öğretmeni olarak kimi zaman öğrencilerine şiddetin bir çözüm olmadığını anlatsa da kardeşi muhtemelen bir tek bundan anlıyor gibiydi. Tutturduğu inat sadece onun değil yanındaki kızın da hayatını mahvedecekti çünkü o doktorun bakışları anlatmıştı her şeyi, Melikenin çocuğu hakkında bilgi verirken yüzündeki hüzün, gözlerindeki acının merakını kat kat arttırmıştı.
Alkın bunları düşünürken kardeşi odaya girerek tüm düşüncelerini dağıttı
“ Müsait misin abi?”
“ Müsaitim aslanım, gel bakalım.”
“ Seninle bir şey konuşacaktım da.”
“ Dinliyorum.”
“ Kalbimle konuşuyorum yaklaşık 10 gündür yani evet öğrendiğim günden beri. Benden birinin olacağı gerçeği, bunu çok istiyorum abi sevdiğim insandan ömrümü adayacağım bir parça, evet ilk başta zor olacak hepiniz haklısınız ama ruhumun arasına sıkışmış bir kalple yaşıyorum kaç gündür ben, kardeşin bir baba olduğun kardeşin baba olacak abi.”
Gözleri bana o güveni o kadar veriyordu ki ama bende bu hikayenin sonunu biliyordum annemle babamın o çok konuşulan hikayesi vardı bunu sonucunda koskoca bir ölüm..
“ Tek bir şartla, ölüm yok.”
Bana bakışı hala o beş yaşındaki çocuktu.
“ Ölmek yok abi..”