7. bölüm · Beyaz Bir Kalbin Güncesi
Hastane Koridorları
2025-08-06 / 23:56
"Siyah bir serinlik süzülüyor pencereden,
Ay, uzak bir hatıranın gözbebeği gibi.
Kirpiklerimde uykusuz gecelerin tortusu,
Yüreğimde içi çekilmiş susmalar.
Gökyüzü bile yorgun bu gece."
İlaç kokusu sinmiş duvarlara,
Zaman, serum gibi damlar tavandan.
Bir hastane yatağında unutulmuşluk,
Ve çarşaflarda titreyen isimsiz bir sonbahar.
Sokak lambası titriyor pencerede,
Gölgesi duvarlara ağrı gibi sinmiş.
Yeni silinmiş yerlerin pusu kadar keskin hatıralar,
Sanki biri sessizce eksiliyor içeriden.
Gözlerden düşmeyen perde gibi,
Gri düşünceler sarmış dört köşeyi.
Yalnızlık, sadece sessizlik değilmiş meğer,
Bazen bir kalbin atmayı unutmasıymış.
Yalnızlık; kemiklere işl eyen bir alışkanlık,
Gecelerden kalma bir hastalık.
İç çekiyor zaman, yerinden kıpırdamadan,
Ve Kimsesizlik, yastığın diğer yüzü gibi soğuk.
Üşümek, rüzgarla değil,
Konuşulmayan cümlelerle başlarmış.
Bir duvarın gölgesi bile fazla gelirmiş insana,
Ne yana dönülse, boşluk varmış.
Zaman geçmez, sadece geçiyormuş gibi yapar burda,
Ve umut, kırmızı değil solgun sarıymış burada.
Adı unutulmuş bir hastanın bakışı kadar boş,
Ve hayat, sadece beklemeyi bilmeyen bir çalar saatmiş.