Beton ve Samimiyet

BETON VE SAMİMİYET
Toprak, insanı dinlerdi. Ama beton öyle miydi?. Otobüsten dışarı baktığım her an aklıma gelenler beni geri döndürmeye zorlayan yegâne düşüncelerdi. Mecburdum buna. Daha iyi bir hayatımın olması için buna mecburdum ama o kasvet bir türlü gitmiyordu işte. Aklımda yankılanan annemin son sözleri ise bana sanki buranın daha iyi bir yaşam olacağını söylese de ben buna inanamıyordum. Uzunca bir yolcuğun ardından kalacağım yere geldim. Köyümdeki evimin kokusunu anımsayacağımı düşünerek girdim. Fakat ilk dakikadan buranın ne kadar zor olduğunu anladım. Burnuma gelen o keskin araba egzozu ufúneti beni bir kaç saniyede rahatsız etmeyi başarmış, buraya olan önyargılarımı daha da çok artırmıştı. Valizimi karıştırırken içinde bir şey farkettim. Bu bir kavanozdu. Valizime buna benzer bir şey koymadığıma emindim. Arkasındaki notu gorünce olayı kavramaya başladım. İçinde köyümün toprağından vardı. Kavanozu açtım. O yoğun toprak kokusuna hasret kaldığım için uzun uzun kokladım. Burada kaldığım süre boyunca onu sıyanet altında tutmaya çalışacaktım. Arkasındaki notu okumadığımı farkedip notu aldım. Not annemdendi ve notta şu yazıyordu: "Ömer'im. Sen bunu okurken çoktan varmış olacaksın. Seni her zaman düşünüyorum ve merak ediyorum. Oralarda tek başına kalacaksın ama sakın endişe etme. Sen bunun da üstesinden gelirsin. Ben de evdeki bebeklik fotoğraflarından bakarak seni hatırlayacağım. Sen gitmeden önce biraz fenalaştım. Ama hiç endişe etme çok iyiyim. Seni çok seven, Annen." Son cümleye kadar her şey iyi giderken son cümleyi bitirdiğim anda içimdeki kasvet yeniden fitillenmeye başladı.