Benlik4b

BENLİK - BÖLÜM 4: Gümüş Tozu ve Kanlı Mesaj

Ertesi sabah uyandığımda Aras'ın o her zamanki köşesinde olmadığını görmek içimde tarif edilemez bir boşluk yarattı. O gün bir sosyalleşme günüydü ve Eris ile zihnimde büyük bir savaş verdik. O mini, payetli bir elbise giyip herkesi büyülememi isterken, ben sadece kaybolmak istiyordum. Sonunda bir ateşkese vardık: Kumaşının dokusunda gümüşi parıltılar olan gri, dökümlü bir sweatshirt ve siyah, bol bir pantolon. Bu kıyafet hem benim sığınağımdı hem de Eris'in parıltı ihtiyacını karşılıyordu.

Kafeye vardığımda Aras'ı o masada gördüm. Göz göze geldiğimizde, tüm savunmamı unutup ona içten, çocuksu bir gülümseme gönderdim. Aras'ın o şaşkın ama muzip gülüşü, koca kafede sadece ikimiz varmışız gibi bir bağ kurdu aramızda. Ama masadaki arkadaş grubunun yapay, sığ sohbetleri ruhumu daraltınca oradan kaçarcasına uzaklaştım.

Eve döndüğümde kapının aralık olduğunu görmek kalbimi durdurdu. İçerisi darmadağındı. Çalışma masamdaki o kutsal emanet, kadife kutu yerle bir edilmişti. İçindeki beyaz örtüye taze bir kan damlamıştı. Yanındaki notta yazanlar kanımı dondurdu: "Zamanın doluyor, Vera. Mirasın seni bekliyor."

Kanın metalik kokusuyla Eris bir canavara dönüştü, zihnimin duvarlarını tırmalıyordu. O an annemin geçmişteki uyarısını hatırladım: "Zihnindeki fırtına dindiğinde sadece acıyı hatırla." Hemen bir dikiş iğnesini parmağıma batırdım. Keskin acı, Eris'in çığlığını susturdu. Sakinleştiğimde evin yıkımına baktım; birileri bir şey aramıştı ve Aras'ın o "miras" hakkında ne bildiğini öğrenmek artık bir hayatta kalma meselesiydi.