Benlik 1b

BENLİK - BÖLÜM 1: Kırılgan Dengeler
Sabahın ilk ışıkları odama sızdığında yaptığım ilk şey, her zamanki gibi avuç içlerime bakmak oldu. Bir çizik, bir kesik, uykumda fark etmeden kendime verdiğim bir hasar var mı? Kalbim göğüs kafesimi döverken ellerimi titreyerek inceledim; hayır, şimdilik tertemiz. Derin ve sarsıntılı bir nefes aldım. Bir günü daha "normal" geçirebilmek için ilk sınavı vermiştim ama o tanıdık stres yine tüm vücudumu sarmıştı. Bugün o büyük "iş toplantısı" vardı.
Yataktan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Saçlarımdaki o beyaz tutamı özenle gizlerken gardırobumun kapaklarını açtım. Elim her zamanki gibi o ruhsuz, gri hırkalara gitti. Tam o antrasit yığınına uzanmışken, Eris zihnimin içinde belirdi.
“Hayır! Vera, o gri paçavrayı hemen yere bırak,” dedi Eris kışkırtıcı bir sesle. “Bak orada en arkada, o iddialı gece mavisi elbiseyi görüyorum. Bugün 'ben buradayım' demelisin. Giy şunu!”
"Saçmalama Eris, o çok fazla. Ben o değilim, içinde rahat edemem," diye fısıldadım içimden. O kadar iddialı bir şeyin içinde kendimi çıplak gibi hissederdim. Ama o eski gri hırkalara da dönmek istemiyordum artık.
“Peki, peki... Madem o kadar cesur değilsin, ortada buluşalım,” dedi Eris, sesi bu sefer daha yumuşaktı. “Şu beyaz olanı görüyorum değil mi? Hem şirin, hem mini, hem de o istediğin rahatlıkta, bol bir kesim. Ama bir o kadar da cool duruyor. Tam sana göre; hem saklanmıyor, hem de bağırmıyor.”
Eris’in işaret ettiği beyaz, mini ama dökümlü elbiseyi elime aldım. Üzerime geçirdiğimde aynadaki yansımam hoşuma gitmişti. Elbise hem masum hem de çok tarz duruyordu; beyaz rengi kehribar gözlerimi ve saçlarımdaki o tek tük beyazları daha asil göstermişti.
Kapıyı açıp apartman boşluğuna çıktığımda Aras oradaydı. Her zamanki cool tavrıyla duvara yaslanmış, elindeki anahtarları parmağında çeviriyordu. Sanki her sabah tam ben çıkarken orada olması bir tesadüfmüş gibi... Beni o beyaz, uçuş uçuş ama bir o kadar da modern elbiseyle gördüğünde anahtarlar parmağında asılı kaldı. O mesafeli, çözülmesi zor maskesi bir saniyeliğine düştü; bakışları derinleşti ve yüzünde engelleyemediği bir şaşkınlık belirdi.
"Günaydın Vera," dedi, sesi her zamanki tok tınısını korusa da gözlerindeki ifade bu sefer çok daha karmaşıktı. "Çok... farklı görünüyorsun. Yakışmış."
"Sadece biraz pırıltıya ve beyaza ihtiyacım vardı Aras," dedim ve yanından, o ağır ama büyüleyici parfüm kokusunun içinden geçip gittim. Onun neden hep orada olduğunu, neden beni bir gölge gibi izlediğini bilmiyordum ama bugün bunu düşünecek vaktim yoktu.
Dışarı çıktığımda Eris fısıldadı: “Gördün mü? O buz adamı bile şaşırttın. Şimdi gidip o yarışmayı kazanalım.”
Binanın döner kapısından içeri girdiğimde, yansımamdaki o beyazlı kızın hayatı değişmek üzereydi.