Güvercinin çığlıkları

Her zamanki gibi yine masamın başına oturmuş bana gelen davaları inceliyordum ki birinin kapıyı çaldığını duydum,kapıya doğru ilerlemeden hemen önce incelediğim dosyayı kapattım.Kapı açıldığında pijamalarımla ve dağınık bir topuz yaptığım için pişman oldum çünkü karşımdaki adam siyah saçlarıyla ve üstüne neredeyse yapışmış olan siyah tişörtüyle tam olarak bir Doğal Afetti..
“Buyrun?”dedim şüpheci bir ifadeyle bu saate kimse kapımı çalmazdı özelliklede böylesine biri.
“Rahatsız etmiyorum umarım,ben sizin bir dedektif olduğunuzu duydum sadece ve belkide..”duraksamıştı
Araya girmek için iyi bir fırsattı çünkü biraz daha bu buz dağının karşısında durursam donacaktım vee…evet beni yargılamayın ama insanlara lakap takmak onları zihnimde ölümsüzleştirmenin bir yolu..ayrıca bu adam bir doksan boyuyla gerçekten buz dağını andırıyordu bu durumda bende titánic mi oluyordum çünkü biraz daha böyle bu adamın karşısında evsizler gibi çıktığımı düşünürsem ölecektim..
“Üzgünüm ama bu saatte çalışmıyorum”kapıyı hızlıca kapatmaya çalıştım ama eliyle kapıyı yakaladı,Şaşkın yüzümü görünce bir eline birde bana baktı ve mahçup bir gülümsemeyle sıkıca kapıyı tuttuğu elini bıraktı
‘Ne yapıyorsun be??’ Bakışımdan sonra konuşmaya geri döndü “bu kasabada bulabildiğim tek dedektif sizsiniz,ve yardımınıza ihtiyacım var”hassiktir bu adam beyninde kırmızı alarm çalmasına yol açıyordu
“Tamam numaranızı verin ben müsait olunca size yazarım bir buluşma noktası belirleriz”o kadar hızlı ve kendinden emin bir şekilde konuşmuştum ki ben bile bunu benim söylediğimi inanmadım.

“Alo?Notr Anlaşmamıza göre öğrenmek istediklerimi öğrenip söyleyecektin”gerçekten bu dava için bir karakol desteği mükemmel olabilirdi ama bu çocuğun bana çokta yardım edeceğini sanmıyordum ki..Evet haklı çıkmıştım “şu an müsait değilim seni bir kaç saat sonra ararım”klasik geçiştirme.her neyse umrumda değil en azından artık,çünkü şu an kapımın dışında bekleyen mükemmel adamla ilgileniyordum..haayır ona yürüdüğümü düşünmeyin ona yürümüyorum,sadece işimi yapıyorum.

Yan yana yürürken doğum günümde annemin hediye ettiği siyah mini elbiseye ve siyah çantama duva ediyordum çünkü beni beşyüzüncü kurtarışları falandı.bu elbise ve çanta olmasaydı ne yapardım bilmiyorum..evet şimdi piskopat gibi elbiseme iltifat ediyordum yada elibisemle konuşuyor muydum ben?,Her neyse artık şu davayla ilgilenmem gerekiyordu.

“Aslında ben kayıp kız kardeşim için geldim gitmediğim dedektif,polis kalmadı ama aradan çok uzun zaman geçtiği için ifademi alıp gönderdiler bir süre sonra ifademide almaz oldular bende bir kaç ay önce bu kasabaya taşındım ve dedikodular benim kulağıma kadar geldi..sizin bana yardım edebileceğinizi söylediler bu kasabadakı çoğu sorunu çözdüğünüzü söylediler”gerçekten bu dedikoduyu meganın çıkardığına adım gibi emindim,”kız kardeşinle alakalı ne hatırlıyorsun nasıl kayboldu?Adı neydi mesala”
“Kız kardeşim kaçırıldığında daha 3 yaşındaydı,siyah saçları ve kolunda bir doğum lekesi vardı Adı da Oliva’ydı”bir saniye bu neden bana tanıdık gelmişti?
İlkokul ve ortaokulda en yakın arkadaşım olan Esterin tanımını yapmıştı sanki..Ester kolundaki doğum lekesini hiç sevmezdi hatta fandotenle sürekli kapatırdı ama onu ortaokuldan sonra bir daha görmemiştim.

Eve koşarak girdim,ilkokul günlüğümde Esterin numarasını bulacağımı düşünüyordum çünkü o günlükte aklınızın alıp alamiyacağı her türlü şey vardı,
Ve evet bulmuştumm..o numarayı bulmuştum
“Alo?Ester sen misin?
“Evet,Nasıl yardımcı olabilirim?”
“Ben Samanta hatırlamıyormusun,hani ortaokuldaki arkadaşın”beni hatırlamadı mı?
“Evet evet,Hatırladım uzun zaman oldu”
Devam ettirdi “sen neden aramıştın”
“Sanırım bunu yüz yüze konuşmalıyız”