3.BÖLÜM

(Alp'ın anlatımıyla)
Hastaneden taburcu olmuştum. Hafızamı aslında kaybetmemiştim sadece hemşire ile bir oyundu. Ama Pelin'in peşini bırakmıcaktım. Pelin benim kalbimdi, Pelin benim çocukluk aşkımdı, Pelin benim herşeyimdi. Onu yeni bulmuşken şimdi yine kaybetmeye izin veremezdim. Pelin'in peşine adam takıcaktım. Onun güveninden her zaman emin olmak zorundaydım. Eğer o başka biri ile olursa benim için dünya yıkılırdı...
1 Şubat
Artık Pelin'i görmemeye dayanamıyordum ve artık dayanamayıp hastaneye gittim. Hemen Pelin'in odasına girip kapıyı kapattım. Pelin tedirgin bir yüz ile Bana bakıp konuşmaya başladı "ne yaptığını sanıyorsun sen kapımı aç yoksa güvenlik çağırıcam!" VE konuşmaya başladım. "BENI HATIRLAMADIN MI PELIN! BENIM BEN ALP DEMIR ÇOCUKLUK ARKADAŞIYIZ BIZ SEN NASIL BENI HEMEN UNUTTUN BEN SENIN ISMINI HER DUYUNCA IÇIMDEN BIR PARÇA KOPARKEN SEN NAPIYORDUN?!" Pelin ağlayarak ve sinirlenerek konuşmaya başladı; "ALP ASIL SEN NERDEYDIN? SEN BILIYOR MUSUN BENIM HER GECE AĞLAMALARIMI. NAPCAKTIM INANMALI MIYDIM ŞIMDI? SEN BIRDEN HAYATIMA GIRCEKTIN YILLAR SONRA VE BEN BUNU NORMAL MI KARŞILICAM BENIM SANA İHTİYACIM VARDI SEN NERDEYDIN?" Diye yüzüme bu lafları bir tokat gibi vurmuştu. Ellerimi Pelin'in yüzünün arasına aldım, Alnımı alnına yasladım ve ona yalvarır gibi konuştum; "Lütfen gitme benim buna yıllardır ihtiyacım var..." içimde bazı parçalar yapboz gibi birleşiyordu. Pelin'in o yeşil gözleri beni iyileştiriyordu. Onun o güzel kalbi beni iyileştiriyordu. Pelin herşeyi ile mükemmel biriydi... Yaklaşık 30 dakika gibi öyle durduk. Pelin gözleri ile gözlerime baktı bende ona baktım ikimizde birbirimize baktıkça rahatlıyorduk. Pelin benden ayrılıp gözyaşlarını sildi. Bende ayağa kalktım ve kapıyı açıp gittim nedense ruhum "gitme,ayrılma!" Diye bana yalvarıyordu. Pelinden ayrıldığımda o birleşen yapbozlar yine ayrıldı...