Benden kalan son parça

Koridora adım attığımız an, yoğun bir barut kokusu ve genzimizi yakan keskin bir duman bizi karşıladı. Binanın eski yapısı, peş peşe patlayan silah sesleriyle sarsılıyor; taş duvardan kopan sıva parçaları üzerimize yağıyordu. Kaptan önümde siper olmuş, fenerin cılız ışığında yolu açmaya çalışıyordu. Ama mektuptaki o son cümle zihnimde bir saat mekanizması gibi tıkır tıkır işlemeye devam ediyordu: “...en yakınındakiler bile bazen gerçeğin tamamını bilmeyebilir.”
Gözlerim bir anlığına Kaptan’ın ensesindeki garip dövmeye takıldı. Ceketinin yakası sıyrıldıkça ortaya çıkan o iz, babamın günlüğünde defalarca çizdiği ve etrafını kırmızı mürekkeple işaretlediği o karmaşık çark ve akrep sembolünün birebir aynısıydı.
"Beni takip et, gizli çıkışa az kaldı!" diye bağırdı Kaptan, dumanın arasından arkasına dönmeden.
"Kaptan!" diye seslendim, adımlarımı yavaşlatarak. "Lavin... Lavin'in bir insan olmadığını nereden biliyordun?"
Sorumla birlikte Kaptan aniden durdu. Silahı tutan eli hafifçe titredi ama arkasını dönmedi. Koridorun sonundaki patlama sesiyle duvarlar bir kez daha sarsıldı, tavandan dökülen toz bulutu görüşümüzü kapladı. Düşmanlar hızla yaklaşırken zifiri karanlığın içinde yalnızlaşmış gibiydik.
"Şimdi sırası değil!" dedi sert, taviz vermeyen bir sesle.
"Tam olarak sırası!" diye karşılık verdim, elim cebimdeki soğuk pirinç anahtarı sıkıca kavrarken. "Babam bana Kaptan'a güvenmemi söyledi... ama mektubun sonunda senin adının yanında küçük, gizli bir işaret vardı. Söyle bana, biz gerçekten kimseden kaçıyoruz?"
Kaptan yavaşça arkasına döndü. Yüzündeki o telaşlı ve endişeli ifade anında erimiş, yerini tüyler ürpertici bir soğukkanlılığa bırakmıştı. Fenerin altından süzülen cılız ışıkta gözlerinin içi sanki cansız bir cam gibi parlıyordu.
"Lavin..." dedi fısıltıyla, sesi koridorun taş duvarlarında yankılanarak. "...babanın yarattığı en kusursuz prototipti. Bir insan değildi; pirinç çarklar, hafıza kristalleri ve eski saat mekanizmalarıyla çalışan canlı bir zihindi. Ve sen, onu bir insan sanacak kadar kördün."
Duyduklarım zihnimde şimşekler çaktırdı. Göğsüm hızla kalkıp iniyordu. Cebimdeki anahtara parmaklarımı daha da bastırdım. Babamın evindeki o devasa duvar saati... Yıllardır tıkır tıkır çalışan ama hiçbir zaman doğru zamanı göstermeyen o saat! Pirinç anahtar babamın evindeki saatin kilit mekanizmasına aitti çünkü saat bir zaman ölçer değil, Lavin'in durdurulmuş kalbini yeniden başlatacak ya da onu tamamen yok edecek ana kilit noktasıydı.
"Sen..." dedim geri adım atarak. "Sen babama yardım etmiyordun. Sen Lavin'in peşindeydin."
Kaptan hafifçe gülümsedi ve belindeki silahı bana doğru doğrulttu. "Baban o mekanizmayı tasarladı ama çalıştırmaya cesaret edemedi. Lavin'in bilinci fazla gelişti, kontrol edilemez bir hal aldı. Babana gerçeği unutturan bendim, o mektubu yazmasını sağlayan da. Ama anahtarın yerini sadece sen biliyordun."
Tam o sırada koridorun sonundaki ahşap kapı büyük bir gürültüyle parçalandı. İçeri dökülen siyah üniformalı adamlardan önce, dumanların arasından ince, zarif bir siluet belirdi. Adımları bir insanınki kadar pürüzsüz ama bir makineninki kadar ritmik ve sessizdi.
Yüzünü kaplayan gölgelerin arasından porselen kadar beyaz teni ve masmavi gözleriyle bana baktı.
"Geç kaldın," dedi Lavin. Sesi bir müzik kutusundan çıkıyormuşçasına pürüzsüz ama soğuktu. "Ama anahtarı getirdiğini görebiliyorum."
Kaptan silahını Lavin'e çevirmek istedi fakat Lavin inanılmaz bir hızla hamle yaparak Kaptan'ın bileğini yakaladı. Metalin metale çarpma sesini andıran sert bir çınlamayla Kaptan'ın elindeki silah yere düştü. İki tarafın da hedefi bendim, ya da daha doğrusu cebimde sakladığım o küçük pirinç anahtar.
Geriye doğru iki adım attım. Bir yanımda yıllarca babamın en yakın dostu sandığım bir hain, diğer yanımda ise insan kılığına girmiş canlı bir mekanizma vardı. Babamın yarattığı bu tehlikeli labirentin tam ortasındaydım ve hayatta kalmak için o anahtarı saat mekanizmasına ulaştırmaktan başka çarem yoktu.
Arkamdaki yangın merdiveninin demir kapısını var gücümle itip kendimi karanlığa attım ve merdivenleri üçer beşer atlayarak inmeye başladım. Arkamdan gelen mekanik adım sesleri ve patlamalar, şehre ulaşana kadar peşimi bırakmayacaktı.
İstersen eve ulaştığımız ve saatin kilidini açtığımız sahneyle devam edebiliriz!