Bölüm 5: Hafta Sonu Sürprizi

Bölüm 5: Hafta Sonu Sürprizi
Cumartesi sabahı Elif tam on dakika boyunca aynanın karşısında durmuştu.
"Bu sadece bir sürpriz."
Bir dakika düşündü.
"Tamam, bu kesinlikle sadece bir sürpriz değil."
Telefonu çaldı.
Aras mesaj atmıştı.
"Beş dakikaya aşağıdayım."
Elif'in heyecanı yeniden başladı.
Arabaya bindikten sonra yaklaşık yarım saat yol gittiler.
Elif sonunda dayanamadı.
"Şimdi söyleyecek misin?"
"Hayır."
"İpucu ver."
"Hayır."
"Bir tane."
"Hayır."
Elif kollarını bağladı.
"Çok sinir bozucusun."
Aras gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Sonunda şehir dışındaki bir çiftliğe geldiler.
Etrafta atlar, küçük hayvanlar ve geniş yeşil alanlar vardı.
Elif şaşkınlıkla etrafına baktı.
"Buraya mı geldik?"
"Çocukken sık sık gelirdim."
"Çok güzelmiş."
Aras başını salladı.
"Birine göstermek istedim."
Elif istemsizce gülümsedi.
Bir süre sonra çiftlik çalışanı yanlarına geldi.
Elinde küçük beyaz bir keçi vardı.
Keçi doğrudan Elif'e koştu.
Elif sevmek için eğildi.
Ama keçi aniden onun çantasını yemeye başladı.
"Hey!"
Aras kahkahaya boğuldu.
"Galiba seni sevdi."
"Çantamı yiyor!"
"Bu da bir sevgi dili olabilir."
Elif onu omzundan itti.
Öğleden sonra birlikte piknik yaptılar.
Tam her şey mükemmel giderken güçlü bir rüzgâr çıktı.
Masanın üzerindeki peçeteler uçtu.
Arkasından cipsler uçtu.
Sonra Elif'in şapkası uçtu.
Şapkayı yakalamaya çalışırken Elif koştu.
Aras da peşinden koştu.
İkisi de aynı anda şapkaya uzanınca çimenlere düştüler.
Bir an sessizlik oldu.
Yüz yüze kalmışlardı.
Elif'in kalbi hızla atıyordu.
Aras'ın gözleri onun gözlerinden ayrılmıyordu.
İkisi de konuşmuyordu.
Tam o sırada o beyaz keçi tekrar ortaya çıktı.
Ve Aras'ın sırtına atladı.
Sessizlik bozuldu.
Elif kahkahaya boğuldu.
Aras ise çaresizce gökyüzüne baktı.
"Romantik bir an yaşamamıza evren izin vermiyor."
Akşamüstü gün batarken birlikte yürüyüş yaptılar.
Bu kez ortam çok daha sakindi.
Elif hafifçe gülümsedi.
"Bugün çok eğlendim."
"Ben de."
"Buraya neden beni getirdin?"
Aras birkaç saniye sustu.
Sonra dürüstçe cevap verdi.
"Çünkü birlikte vakit geçirmek istedim."
Elif'in kalbi yeniden hızlandı.
Bu kez şaka yapmıyordu.
Gerçekten ciddi görünüyordu.
"Aras..."
"Efendim?"
"Sanırım artık şu bahsi kaybeden kişi ben değilim."
Aras kaşlarını kaldırdı.
"Öyle mi?"
Elif başını salladı.
"Galiba sana karşı hislerimi saklama bahsini kaybettim."
Aras birkaç saniye ona baktı.
Sonra yavaşça gülümsedi.
"O zaman yalnız değilsin."
Elif'in nefesi kesildi.
"Ne demek istiyorsun?"
Aras cevap vermeden önce hafifçe güldü.
"Ben o bahsi çok daha önce kaybettim."
Elif'in yüzü kızardı.
İkisi de gülmeye başladı.
Çünkü sonunda ikisi de gerçeği kabul etmişti.
Ama asıl hikâye şimdi başlıyordu...
Bölüm Sonu
Devam edecek...