Hayat başlangıç ve bitişlerden ibarettir

Buradaki her şey gülen suratlardan ibaretti

Merhaba ben eda bu okulda yeniyim hiç bir arkadaşım yok aslında bugün ilk günüm olmaması birazda normal ah ben ne saçmalıyorum 10.sınıfa gidiyorum piyano çalmayı çok seviyorum annem ve babam şarkıcı olmamı istiyor ama benim asıl hayalim mimar olmak.Bugün yeni dönemin ilk günü sanırım 10-B sınıfındayım sınıfta tek tanıdığım kuzenim Burak.Benimle bir maceraya hazırmısınız?HADİ
BAŞLAYALIM.

Okula girdiğimde karşımda gördüğüm tek manzara kızların yaz tatilinde biriktirdiği dedikoduları birbirlerine anlatmalarıydı sınıfımı ararken Burak’la göz göze geldim gülümsedim ve yanına geçtim “Burası mı ?”
Diye sordum başını salladı.Okulun ilk günü olduğu için herkes bahçede müdürün konuşma yapmasını bekliyordu okuldaki bütün insanları inceledim incelemediğim sadece iki sınıf kalmıştı
11-A ve 11-B hepsi birbirinden komikti bizim sınıfın önlerine doğru baktığımda bir kızın bana yaklaştığını gördüm
“Merhaba,Ben Mira”
başımı sallayıp tebessüm ettim
“Bende eda”
kız resmen yerinde duramıyordu
“Gel seni arkadaşlarımla tanıştırıyım sonuçta artık aynı sınıftayız”
diye mırıldandı peşinden ilerlediğim sırada 11-A erkeklerinden birinin koluna çarptım yüzüne baktım
“pardon”
dedim
“sorun değil”
dedi ondan farklı bi enerji almıştım bir yandan mira çekiştirip arkadaşlarının yanına götürüyordu vardığımızda hepsinin adını teker teker saydı
”Bu İklim,bu Naz,bu Eylül, bu Tuğçe”
dedi hepsinin yüzüne bakıp tebessüm ettim.Bu sınıfı sevmiştim tam o sırada müdür yani Mert hoca konuşmasını yapmaya başladı
“Evet arkadaşlar yeni eğitim öğretim yılı hayırlı olsun umarım güzel bir yıl geçiririz hepinize derslerinizde başarılar diliyorum”
dedi ve kürsüden indi okul gerçek güzel bakımlı bir okuldu.Ders zili çaldı ve sınıfa geçtik sınıfa baktığımda kalabalık bir sınıf değildik toplasan 16 kişi zor çıkardı bulduğum yere geçtim ders edebiyattı hoca derse girdiği an yüzüne baktım sınıfa alışmam zor olmayacaktı.Hocanın gözüne çarpmış olucam ki hemen bana bakıp ismimi sordu ardından kendini tanıttı ben en ön sırada oturuyorum yanımda ise kayra diye bi çocuk oturuyordu eğlenceli birine benziyordu yüzümü ona çevirip fısıldayarak “Merhaba ben eda”dedim yüzüme bakıp “bende kayra”dedi yüzüne güldüm ve dersi dinlemeye devam ettim yan sıramızda mira ve Eylül oturuyordu onların arkasında naz,nazın yan sırasında ise iklim oturuyordu Burak bizden uzakta oturuyordu ara sıra ona bakıp ne yapıyor diye kontrol ediyorudum.Tenfüs zili çaldı mira “biz bahçeye çıkıyoruz sende gelebilirsin” dedi Eylül ordan atlayıp “gel ya hem okulu gezersin”dedi ayağa kalkıp yanlarında gittim okulu gezmeye başladım bi yanımda naz bi yanımda iklim bana okulu anlatıyorlardı en sonunda bahçeye çıktım merdivenlerden indimbaşımı ilk sola sonra sağa çevirdim karşımda sıra arkadaşım kayra sabah koluna çarptığım adını bilmediğim çocuk ve 11-A sınıfının erkekleri vardı kayraya gülümsedim sonra iklime dönüp o çocuğun adını sordum iklim tek tek isimlerini saymaya başladı “o çocuğun adı yaman onun yanındaki sarı saçlı olan Arda,Ardanın arkasındaki yavuz yavuzun yanındaki ise Ahmet bide köşedeki Yusuf” hepsine bakıp istemsizce kafamı sallıyordum demek adı yamandı .Tam karşı banklarına oturduğum sırada beni izlediğini fark ettim bu uzunca bir süre devam etti ve en sonunda dayanamayıp ayağa kalktım mira arkadan “nereye gidiyorsun” diye sorduğunda kaşımla karşı bankı gösterdim oraya gidiyorum dedim yavaşça yürürken bi an korktum ne der diye ama bu korku beni durdurmadı yanına gittim “ben eda sabah koluna çarptığım için özür dilerim canını acıttıysam kusura bakma”dedim bi an şok olmuş gibi yüzüme baktığında yüzüne güldüm “konuşacaksın sanırım”diyerek ufak bi gülüş attım ardından konuşmaya başladı “bende yaman 11-A sınıfındayım yanlış bilmiyorsam buranın kuzenisin Burak nerde biliyo musun” dedi başımı sağa sola sallayıp diğerleriyle tanışmaya başladım ve aralarından ayrıldım arkamdan “Sabah ki olay sorun değil” dedi arkamı dönüp yüzüne baktım gözlerimi kırptım yürümeye devam ettim.ders zili çaldı içeri girerken arkamda bi ses duydum kayra bana sesleniyordu olduğum yerde durdum gelip kulağıma”burağın nesi var”dedi “bilmiyorum ama öğrenirim” dedim sınıfa girdiğim de Burak uyuyordu geçip sırama oturdum kayra geldiği sırada dersin ne olduğunu bilmiyordum kayraya”ders ne?” diye sordum “beden eğitimi aşağıdayız biz zaten kızlar gelir seni çağırmaya”
“İnerim şimdi” dedim cekedimi askıdan alıp kayrayla beraber konuşa konuşa merdivenlerden inmeye başladım bahçeye vardığımızda 11-A sınıfının bazı kişileri gözüme çarptı bizim kızlar onların karşısına bank çekmiş oturuyorlardı yanlarına gittim ve “beni çağırmak yok mu” dedim alınmış bi şekilde mira hemen bana dönüp “kayraya seni çağırmasını söyledik” dedi o sırada yanlarına oturdum yamanla karşı karşıyaydık o gün orada oturup 3 ders saati boyunca sohbet ettik okul çıkışında evime doğru yürürken arkamdan yüksek sesle bir motor sesi duydum arkamı döndüm ve yamanla göz göze geldim o bugün gözümün önünde iklime muzlu süt vermişti içten içe kıskanmıştım ama bişey de söyleyemiyordum yanımda yavaşlayıp “neyli süt seversin” dedi ona dönüp “süt sevmem” dedim “o zaman bi çilekli süt borcum var sana” dedi yüzüne baktım Güldüm ve yürümeye devam ettim oda korna basıp yanımdan ayrıldı bu böylece okul dönemi boyunca devam etti ama hissediyordum günden güne herkes birbirinden uzaklaşıyordu okullar kapanmadan 2 ay önce okuldaki 9.sınıflar okul adına bir kermes düzenledi kermesten bişeyler alıp sınıfa çıktık Burak, kayra,yaman ve arda ellerinde karpuz dilimleriyle bize doğru geliyorlardı dört tane sırayı birleştirip oturmuş aldığımız yemekleri yiyorduk yaman önüme karpuzu koydu ona baktım ve güldüm Burak ve arda da karpuz dağıtıyorlardı o sırada Tuğçe önündeki suyun kapağını açıp kayraya doğru fırlattı ve o an herkes birbirine saldırmaya başladı sarmalar yerlerde ıslak kek tahtanın üstünde karpuz çekirdekleri lavabo kapısının önünde bende yapıyordum ama ara ara gelip karpuzumu yiyordum sonra yaman önüme gelip “karpuz öyle küçük küçük yenmez ısır utanma”dedi ve elindeki koskoca karpuzu ağzına tıkıştırdı herkes gerçekten savaşıyor olucak ki yaman ve Burak portakallı sodalı başımdan aşağı döktüler ama inanın o an o kadar eğleniyorum ki umrumda bile olmadı 20 dakika sonra müdür hepimizi odasına çağırıp güzelce konuşmaya başladı
“Madem su savaşı yapacaksınız beni niye çağırmadınız bende istiyordum” dönüp hepimiz birbirimize baktıktan sonra gülmeye başladık mert hoca tekrar konuşmaya başladı “Çocuklar bir daha olursa”dedi hepimiz korkuyla yere bakarken “benimde çağırırsınız”dedi o an eminim ki herkes içinden bir oh çekmişti sonra ciddi konuşmaya başladı ve “bir daha olmaz umarım” dedi yaman ortaya atlayıp “hocam bir daha olursa çağırırız”dedi ve odadan çıktık o yılın son olayı o olabilirdi.Yaz tatili başlamıştı bir gün evimizin bahçesinde başka bir arkadaşımla konuşurken evin önünde duran 2 motor gördüm biri burağın diğeri yamanın motoruydu Burak telaşla yanıma gelip “eda ne olur gel ve babama gerçekleri anlat bizim sınıftaki meltem onun annesine küfür ettiğimi söylüyor ama etmedim babam da bana inanmıyor” arkadan yamanı gördüğümde başımı salladım Burak’la yürürken burağa dönüp “yaman iklimi sevdiğini biliyo mu”dedim Burak “hayır bilmiyor” dedi yamana dönüp “artık o da biliyor” dedim yaman bana bakıp”ne var bu kızda herkes bu kızı seviyor bence öyle bi numarası yok” dedi yüzüne güldüm ve burağın arkasına bindim dayıma herşeyi anlattım burayı da kurtardım anneannem o sırada dayımlardaydı yaman anneannemle sohbet ediyordu
Burak beni eve bıraktı ve o andan itibaren yaz tatili benim için bitmişti