1.

Gökyüzü, demirbaş bir griyle örtülmüş; doğu ufkunda ağaran sabah, yaldızlı değil, kurşuni bir pusla doğuyordu. Mistral kırbaç gibi esiyor, halatları şakırtılı bir kamçı gibi titretiyor, direklerin dibinde sızlayan paslı metal bile bu çıldırmış rüzgâra mırıldanarak eşlik ediyordu.
"Apazlayın yelkeni!" diye böğürdü başüstücü, sesi usturmaçaların arasından yankılandı. Gemi —eski bir brikantin, adı Léonide— batıdan gelen alabora dalgalarına inat, pruva yelkenleriyle doğuya kırıyor, suyu biçen omurgasıyla âdeta yerin altındaki öfkeyi üst yüzeye çıkarıyordu. Vardiyada yalnızdım. Altı saatlik devriyede, yedi mil açığındaki bir tankerle radyo sessizliğini bozmuş, sinyal alamadığımız için rotayı biraz daha kuzeye kırmıştık. Ama asıl fırtına dışarıda değil, içimdeydi. Bir zamanlar kıyıda çivi gibi çalışan ellerim, şimdi baş parmağımı bile ısıtamıyordu. Nasır, denizcinin alnındaki ter kadar kutsaldır derlerdi; benim alnımda hâlâ ter vardı ama kutsallığı yitirmişti. Kaptan Barker, sabah nöbetinde bana şöyle demişti: "Deniz, yalnız cesurları affeder. Ama unutma, deniz unutur da... rüzgâr asla." Iskarmoz gıcırtısıyla kafamda yankılandı, düşmüş bir hatıranın içinden bir martı sesi gibi geçip gitti. Güvertedeki lumbozdan baktığımda kendi yansımamı gördüm; sırılsıklam, yorgun, sakalım tuzla kabuklanmış. Bir zamanlar Martin Eden gibi kitaplara gömülmüş, kendini kelimelerin içinde kurtaracak bir adamdım. Şimdiyse, her fıçı açıldığında içinden yalnızlık çıkan bir sintine gibiyim. Yükümüz tütün ve yün balyalarıydı, ama taşıdığımız asıl şey başka bir şeydi: kaçış. Her bir mürettebat, doğduğu limanı bir mezar gibi terk etmişti. Kimisi bir kadını, kimisi bir borcu, kimisi yalnızca ismini unutmak istiyordu. Denizin sonsuzluğu, onların sırrını içine alırdı.