Bölüm 16

Küçükken anneme çok düşkündüm. Çoğu kız çocuğu babasına düşkün olurdu ama ben hep annemi daha çok severdim. 10 yaşıma kadar da onunla uyurdum hep. Okulun ilk günleri bile annemi göremiyorum diye ağlıyordum; öğretmenlerim de annemi çağırmak zorunda kalıyordu. Anne, o sevilmez mi? Hatta en çok anne sevilir. 2 yıl öncesine kadar da hep "annem de annem" derdim. Ta ki onu bir gün okul çıkışı bir adamla sarmaş dolaş görene kadar... Başta kendimi yanlış anlamış olabilirim diye kandırdım. Sonra telefon konuşmalarına ve mesajlara şahit oldum. Tüm bunlardan önce babamla olan kavgaları o kadar gözüme batmazken, bunları öğrendikten sonra en küçük bir davranışı bile ondan daha çok nefret etmeme neden oluyordu.

Babam gibi bir adam varken neden aldatma gereği duyar ki bir insan?

Susuyordum, çünkü ne babama ne de abime bunu nasıl söyleyebileceğimi bilmiyordum. Babam annemi çok seviyor; her bir bakışında ona olan sevgisini görebiliyordum. Abim ise her erkek evladı gibi annesine düşkündü. Elimde hiçbir kanıt olmadan ona çıkıp da bildiklerimi anlatsam, bana inanmazdı ve kavga ederdik. Bunu istemiyorum.

Annemin hâlâ o adamla görüştüğünü biliyorum çünkü ara ara telefon konuşmalarına şahit olmaya devam ediyordum.

Bundan dolayı mı bilmem ama ilişki yaşamaktan korkuyorum. Bir insanın babama bile sadık kalmamasına şahit olduktan sonra, birinin bana sonsuz bir sadakat sunabileceğine dair şüphelerim vardı. O yüzden en başından beri anonime karşı gardımı hiç indirmedim.

Beni gerçekten seviyor mu bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa o da aşk dediğim şeyin gizli yaşanamayacak kadar büyük bir duygu olduğu. Birini sevebilecek cesaretin varsa eğer, o kişinin karşısına çıkabilecek yüreğin de olmalı.

Sert biri olduğumun farkındayım, biraz da içime kapanık biriyim. Ama birinin duygularını hiçe sayacak biri değilim.

Sevilmekten korkmuyordum. Sevilmemekten korkuyorum.

Bir anlık bir şeye kapılıp hayatımı mahvetmek istemiyorum. Ya anonimin duyguları gelip geçiciyse veya ben onu sevdikten sonra beni aldatırsa? Kimse bana bunun garantisini veremez.

Bir şeyden eminim; o da hayatımda şu an kimseyi istemediğim.

Teneffüs zili çaldığında daldığım yerden bakışlarımı çektim. İlk ders olduğundan herkes uykuluydu. Yanımdaki Toprak başını sıraya gömmüş uyuyordu. İlk ders matematik olunca hiç kimsenin dinleyesi olmuyordu genelde.

"Uyan lan, gün bitti," diyerek omuzundan iteklediğimde, hiç keyfini bozmadan uyumaya devam etti. Fazla zorlamadan sınıftan çıkıp kantine indim ve iki kahve alarak tekrar sınıfa çıktım. Toprak'ı hâlâ uyurken gördüğümde göz devirmeden edemedim. Beyefendi, sanki otelde bulunuyor.

"Toprak uyansana amına koyayım!" Bu sefer daha sert iteklediğimde sarsılarak uyandı.

"Kızım ne yapıyorsun ya? Omuzum çıktı!"

"Bir şey konuşmamız lazım," diyerek aldığım bir kahveyi ona verip yerime geçtim.

"Umarım uykumu bölecek kadar önemlidir."

"Vural amcaya okulu otel gibi kullandığını söylerim, görürsün!"

"Aman, hemen de yetiştir Vural amcana!"

Bir şey söylediğim falan yoktu ama bazen ona böyle takılırdım. Piçlik değil mi, zevk alıyordum.

"E, ne konuşacaksın?"

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum, neden anlatmak için bu kadar beklediğimi de bilmiyorum. "Bana biri yazıyor," diyerek bodoslama daldım konuya. Tepkisini görmek için ona döndüğümde şaşkın gözüküyordu.

"Kim yazıyor? Nasıl yazıyor?"

"Sorun da o," dedim. "Kimin yazdığını bilmiyorum."

Toprak'ın yüzü değişti. "Sapık mı lan?" diye ciddiyetle sorduğunda, ne cevap vereceğimi bilemedim bir an.

Anonim hiç sapık gibi değildi, beni rahatsız edecek hiçbir davranışta bulunmadı.

"Değil," dedim. "Sapık değil ama bana kim olduğunu söylemek istemiyordu. Sadece onu tanıdığımı söylüyordu ve beni sevdiğini."

"S*kerim sevgisini!" Toprak bir an bağırıp ayağa kalktı, sıraya vurmasıyla sıçradım. "Böyle şey mi olur? Ne olduğu belirsiz itin teki gelmiş anonimcilik oynayacak! Sen neden bana bunu şimdi söylüyorsun, Belkız!? Allah aşkına, neler oluyor? Hiç mi takip etmiyorsun gündemi!?"

Sinirlenip bağırmasıyla boğazım düğümlendi. Haklıydı. Zaten anonime körü körüne güvendiğim yoktu.

"Bugün beni okul çıkışı okulun arkasına çağırdı. Kendini göstermek için."

"Saçmalama Belkız! Böyle bir şey söz konusu bile olamaz!"

Ne diyeceğimi bilemiyordum. Gitmeyi istiyordum. Bir yanım onun kim olduğunu deli gibi merak ediyordu. Hele bana defalarca, belki de onun kim olduğunu çözüp de ihtimallerin arasından elimin tersiyle ittiğimi söylediğinden beri onu görmeyi daha çok istiyordum.

"Sen de gel," dedim bir anda Toprak'a. Yalnız gitmeme asla izin vermezdi. "Ama gideyim, Toprak. Bence o o kadarını hak ediyor." Sesimin titrememesi için çabaladım ama yine de titremişti. Gözlerim de dolmuş olacak ki Toprak'ın bakışları yumuşadı.

Yerine oturup yüzümü avuçlarının arasına aldı, "Güzelim, niye ağlıyorsun? Bir şey mi dedi sana yoksa?" diye sorduğunda, başımı olumsuzca salladım.

"Sadece onun kim olduğunu merak ediyorum. Bunu bilmeye hakkım var."

Toprak derin bir iç çektiğinde beni kendine çekip sarıldı. "Tamam, beraber gideriz. Üzülme."

...

Son ders zili çaldı ve o an geldi. Anonimi görecektim. Kalbim hızla atmaya başladığında heyecandan ölecek gibiydim. Nedenini bilmiyordum. Onu göreceğimi düşündükçe içimde bir şeyler harekete geçiyor gibiydi. Ona âşık olduğumu sanmıyordum ama bu hissettiğim neydi bilmiyordum. Mümkün olduğunca eşyalarımı çabuk bir şekilde topladığımda yanımdan Toprak'ın sesi geldi. "Onu göreceğin için bu kadar heyecanlı olacağını tahmin etmemiştim." Ne cevap vereceğimi bilemedim, o yüzden söylediğini es geçerek koluna girdim ve onu çıkışa doğru çektim. "Çok konuşma da gidelim hadi." İç çekerek benimle yürümeye başladığında, içimdeki heyecan gittikçe büyüyordu.

Okulun arkasına geldiğimizde durdum ve Toprak'a, "Sen burada dur. Eğer bir şey olursa sana seslenirim, bak hemen bu duvarın arkasında olacağım," dedim. Bakışlarındaki tereddüdü görsem de bir şey demeden dediğimi yaptı.

Pekâlâ, işte başlıyorduk. Acaba benden önce mi gelmişti? Ya öyleyse? Derin bir nefes çekerek duvarın arkasına bir adım attım. Boştu. Daha iyiydi. Evet, kesinlikle daha iyiydi. Telefonu çıkarıp ona mesaj attım.

Siz: Duvarın arkasında seni bekliyorum.

Mesaj iletilmişti ama görülmedi. Heyecanla beklemeye devam ettim ama hâlâ gelen yoktu. Mesaja baktığımda hâlâ görmemişti. Bekledikçe gelecek umudu içimde gittikçe yok oluyordu. Hâlâ bekliyorken yanımdan adım sesleri geldi. Heyecanla orayadöndüğümde, varlığını tamamen unuttuğum Toprak'ı gördüm.

"Gelmedi." Sessizce söylediğim bu cümle aslında içimdeki hayal kırıklığını dışa vuruyordu.

Toprak yanıma gelip sarıldı ve, "Boş ver. Belki de daha iyi oldu," deyip omzumu sıvazladı.

...

Siz: Bugün bana gerçekten iyi bir ders verdin.

Siz: Bana bir kez daha kimseye güvenmemem gerektiğini hatırlattın.

Siz: Ama ne var biliyor musun? Bana o kadar şey söyledikten sonra gelmemen komikti.

Siz: Aslında buradan bile kimin korkak olduğunu anlayabiliriz.

Siz: Cesaretin yoksa birini sevme.

Siz: Bilinmeyen.