4. Bölüm: Yeni Ev

Balca’nın bakış açısından

Bu hayatta insanın en çok zorlandığı şey neydi bilmiyorum. Belki ailesini kaybetmesi,belki aşk acısı,belki akademik herhangi bir şey.
Benim bu hayatta en çok zorlandığım konulardan bir tanesi annemin ölümü olmuştu.

O günü çok net hatırlıyordum. Annemle beraber alışveriş merkezine gitmiştik. Bana güzel elbiseler,anneme takılar,makyaj malzemeleri,babamla abime hediye. Daha sonrasında gidip oyunlar oynamış,en sonda ise yemek yiyerek kalkmıştık oradan.

Sıradan bir anne-kız günümüzdü. İki haftada bir annemin boş olduğu zamanlarda yapardık bunu. Fakat diğerlerinin sonu iyi biterken,bu seferki acı bir sondu.

Alışveriş merkezinden çıkmış,eve doğru gidiyorduk. Yolda hangi şarkıyı söylediğimizi bile çok net hatırlıyordum. Biz gülerek şarkımızı söylerken annem bir anda durdu ve kornaya basmaya başladı. Üstümüze doğru gelen bir kamyon vardı ve yanlış yoldaydı.

Sonrası ise facia. Annem o trafik kazasında hayatını kaybetmiş,bense komaya girmiştim. Berbat günlerdi.

İkinci zorlandığım konu ise kesinlikle annemin hatırları olan bu evden gitmek oluyordu. Haftanın beş günü Alaca ailesi ile kalmama karar kılınmıştı. Hafta sonları ise evime,yuvama geri dönecektim.

Bu benim açımdan zor bir şeydi çünkü burada ailemle olan hatıralarım vardı. Bunu babama söylediğim zaman,orada da hatıraların olasın diye gidiyorsun kızım demişti. Haklıydı bir bakıma,belki de orada da güzel günler geçirecektim.

Valizime gerekli olan eşyalarımı yerleştirdim. Yanıma okumak için birkaç kitap aldım. Okula bugün de gitmemiştim. Zaten bugün cumaydı. Kayhan bey bir haftalığına hafta sonu da onlarda kalmamı istemişti. İlk defa onların evine yerleşeceğim için kıramamıştım. Sonuç olarak beni tanımak istiyorlardı.

Gerekli olan her şeyi yerleştirdiğim zaman valizimi kapattım ve yatağımın üstünden indirdim. Gözlerimle odayı şöyle bir süzdüm. Her gün burada olamamak beni üzecekti belki ama alışmam gerekiyordu. O yüzden daha fazla oyalanmadım ve aşağıya indim.

Babam ve Kayhan bey kahve içip sohbet ediyorlardı. Babamın Kayhan bey’e “Pazar günü ailecek kahvaltıya gelin lütfen,sizi ağırlamak çok isterim.” dediğini duydum. Kayhan bey’de gülümseyerek konuştu.
“Elbette olur,hem bizim içinde değişiklik olur. Diğer haftada ben sizi beklerim o zaman.”

“Tabiki geliriz.” dedi babam. Ardından gözleri kapıya döndü ve beni gördü. Yerinden kalktı ve bana sarılarak saçlarımı öptü. “Hazırlandın mı Balım?” diye sordu. Kafamı salladım. Gözlerim hafifçe dolmuştu.

Babam bana içi giderek baktı ve gözyaşlarımı sildi nazikçe. Anlıma derin bir öpücük bıraktı. “Bunları konuşmuştuk Balca’m.”

Başımı öne eğdim ve titrek bir nefes aldım. “Evet baba,biliyorum ama işte-“ ben daha sözümü tamamlayamadan Kayhan bey konuştu. “Merak etme kızım,tamamen ayrılmıyorsun buradan. Bir ayağın hâlâ burada olacak.”

Bana ilk defa kızım demişti. Hafifçe gülümsedim ona. Kayhan bey’i sevmeye başlıyordum sanırım.

“Kayhan bey haklı güzelim. Sen bir Alaca olabilirsin ama Korkmazlarla büyüdün.” diyip gülerek burnuma fiske attı. Bunun üzerine bende büyükçe güldüm ve tekrar babama sarıldım.

“Hafta sonu görüşürüz babacığım.”

Babam göz devirdi. “Yine meraklı bir kedi gibi dinledin değil mi?” Ben masumum bakışı attım. “Kulak misafirliği desek biz ona.” Senden olmamış bakışını takındı yüzüne. Ardından tekrar gülüp sıkıca sarıldı.

Sarılma faslımız bittikten sonra Kayhan beyle evden çıktık. Kayhan bey elimdeki valizleri alıp arabaya ilerledi,tabi bende arkasından. Arabaya binip evime baktım burukça. Belki her zaman burda olamayacaktım ama Kayhan beyin dediği gibi tamamen kopmamıştım da.

Artık yeni bir hayata,yeni anılara adım atıyordum.

🐚

Yarım saatlik bir yoldan sonra büyük üç katlı bir evin önünde durmuştuk. Yol boyunca Kayhan beyle sohbet etmiştim. Bana evdeki odamın tam olarak hazır olmadığını,ben nasıl istersem öyle döşeneceğini söylemişti. Hayır dememiştim,sonuç olarak o odada ben kalacaktım.

Arabadan inerek eve daha dikkatli baktım. Ev gerçekten büyüktü ve bu büyüklük biraz gözümü korkutmuştu. Tamam bizim evde büyüktü belki ama bu kadar da değildi. Ben burda kaybolurdum kesin.

Kayhan bey belimden tuttu ve bana baktı dikkatle. Sanırım rahatsız olup olmadığımı almaya çalışıyordu. Belimdeki elini indirdim ve ben onun elini tuttum. Bu yaptığımla bana heyecanlı bir gülümseme sunmuştu.

Bahçenin içine doğru adım attık beraber. Kapının önüne gelince zile bastı ve beklemeye başladık. Bir dakika kadar sonra kapıyı İpek hanım açmıştı. Bizi görünce kocaman gülümsedi ve beni çekip sıkıca sarıldı. “Hoş geldiniz kızım.” Büyükçe gülümsedim. “Hoş bulduk.”

Ayakkabılarımız çıkartıp ayakkabılığa koyduk. Ardından İpek hanım ikimize de terlik verdi. Kayhan beye normal terlik verse de,bana mavi pofuduk bir terlik vermişti. İpek hanıma dönüp konuştum. “Mavi sevdiğimi nerden biliyorsunuz?”

Şaşkınca baktı bana. “Bilmiyordum kızım,hatta alırken baya bir tereddüt etmiştim acaba mavi renk hoşuna gider mi diye.”

“Yok yok çok beğendim,mavi benim en sevdiğim renktir.”

Saçlarımı okşadı hafifçe,bir yandan da salona ilerliyorduk. “Saçların ne güzelmiş öyle sarı sarı. Doğal mı yoksa boya mı?”

“Boya,nerdeyse 14 yaşımdan beri boyuyorum. Doğal bir renk olduğu için çok göze batmıyor,birde düzenli bakıma gidiyorum uçları kırılmasın diye.”

“Ayyy çok beğendim. Nereye gidiyorsun bakıma canım,bir dahakine beraber gidelim.” dedi.

“Bizim orda bir güzellik merkezi var. Ordaki Sertap ablaya gidiyorum sürekli. İsterseniz haftaya pazartesi ben okuldan çıktıktan sonra gidebiliriz,zaten bakım zamanı gelmişti.”

“Olur bitanem. Gidelim beraber.”

Biz konuşa konuşa salona gelmiş ve koltuklara oturmuştuk. Anladığım kadarıyla evde kimse yoktu. Kayhan beye dönüp sordum. “Diğerleri nerde acaba?”

“Barın,Barkın ve Aral okuldalar kızım,abilerinde işte,ha birde Turan arkadaşlarıyla dışarı çıktı.”

Kafamı sallayarak anladığımı belirttim. “Ben valizlerimi alıp yukarı çıksam,eşyalarımı yerleştirsem sorun olur mu?” diye sordum.

İpek hanım bana kızar gibi baktı. “Saçmalama kızım ne sorun olacak. Ben sana odanı göstereyim. Kayhan da valizleri getirsin.”

“Yok yok,valizlerimi ben taşırım. Size zahmet olmasın.” diyerek mahçup bir şekilde baktım Kayhan bey’e. Elini saçıma getirdi ve nazikçe okşadı. “Hadi siz annenle beraber odana çıkın,ben getiririm ayrıca zahmet olmaz merak etme canım.”

Gülümsedim ve İpek hanımla beraber yukarıya çıkmaya başladık. İpek hanım bana evi tanıtıyordu.

“Birinci katta bizim ve Timur abinin odası var canım. Ayrıca babanın ve Timur abinin çalışma odaları var. İkinci katta senin,Barının,Barkının ve Aralın odası var ayrıca bir tane küçük ama tatlı kütüphanemiz var. En üst katta Atlas,Turan ve Savaş kalıyor. Bir adet spor odası var. En alt katta salon mutfak ve yemek odası var. Bodrum katta sinema salonu var,bazen ailecek ineriz oraya.”

O bana evi tanıtırken odama gelmiştik. Kapıyı açtı ve içeriye girdik. Beyaz sade bir odaydı. İçeride bir adet banyosu vardı. Kocaman bir dolap ve çalışma masası mevcuttu.

Hafifçe gülümsedim. Burası sade bir oda olabilirdi fakat burayı kendime göre dizayn edicektim. Aklıma bir sürü fikir doluşurken İpek hanıma döndüm. “Çok güzelmiş İpek hanım,fakat ben burayı kendime göre dizayn edince çok daha güzel olacak bence.”

“Bende öyle düşündüm canım. Cumartesi günü seninle alışverişe çıkalım olur mu? Odana eşya ve süs alırız.”

“Olur tabiki.” diyerek onayladım onu. Biz konuşurken Kayhan bey gelmiş ve valizlerimi bırakmıştı. Kayhan bey “beğendin mi kızım?” diye sordu. “Evet beğendim.” diyerek cevap verdim.

İpek hanım Kayhan beyin kolunu tuttu ve bana baktı. “Biz çıkalım kızım,sende o sırada yerleşirsin. Birde,aslında seni yormak istemem ama akşam yemeğini benimle beraber hazırlamak ister misin?”

“İsterim neden istiyeyim ki? Ayrıca yorulmam merak etmeyin. Akşam yemeğini hazırlarken babama yardım ediyordum bazen.”

“Tamam o zaman canım sen yerleş sonra aşağıya gelirsin.”

Kafamı sallayarak onu onayladım. İkisi beraber odadan çıktıkları zaman bıkkınca valizlere baktım. Birde bunları yerleştirmekle uğraşacaktım.

-Bölüm sonu-