Srn benim kızımisin

BÖLÜM — “SEN… BENİM KIZIM MISIN?”
Adamın dudaklarından çıkan o soru, evin içindeki bütün sesleri susturdu.
— Sen… benim kızım mısın?
Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki sanki herkes duyabilirdi.
Karşımda duran adamın gözlerine baktım. Fotoğraftaki adamla aynı gözlerdi. Koyu, derin ve bir şeyleri anlamaya çalışan gözler…
Ama ben ne yapacağımı bilmiyordum.
Yıllardır hayalini kurduğum kişi karşımdaydı.
Babam…
Belki de gerçekten babamdı.
Fakat ona koşup sarılmak yerine olduğum yerde donup kalmıştım. Çünkü içimde yalnızca özlem yoktu.
Kırgınlık da vardı.
Öfke de…
Ve yıllardır cevabını bulamadığım sorular…
Adam bir adım daha yaklaştı.
— Adın ne?
Boğazım düğümlendi.
Cevap veremedim.
Annem hemen araya girdi.
— Melih, yeter. Onu korkutuyorsun.
Adamın adı duyulunca gözlerim büyüdü.
Melih…
Demek gerçekten oydu.
Melih Ayaz.
Babam.
O ise hâlâ bana bakıyordu.
— Neden konuşmuyor? diye sordu.
Annemin yüzü gerildi.
— Melih…
— Sana bir soru sordum, Selin. Neden konuşmuyor?
Annem cevap vermeden önce Tülin teyzem öne çıktı.
— Çağla konuşamıyor. Ama işaret dili biliyor.
Melih’in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Gözleri önce bana, sonra ellerime kaydı.
— Ne zamandır?
Annem başını eğdi.
— Küçüklüğünden beri.
Melih birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra bana tekrar baktı.
Bu kez gözlerinde şaşkınlıktan başka bir şey vardı.
Üzüntü…
Sanki yıllardır bilmediği bir gerçeği öğrenmenin ağırlığını taşıyordu.
— Benim… kızım mı? diye yeniden sordu.
Çantamı açtım.
Az önce bulduğum eski fotoğrafı çıkardım ve ona uzattım.
Melih fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafa bakar bakmaz yüzü soldu.
— Bunu nereden buldun?
Annem cevap vermedi.
Ben ellerimi kaldırdım.
İşaret diliyle yavaşça sordum:
— Beni neden bıraktın?
Melih ellerime baktı.
Ne söylediğimi anlamadı.
Tülin teyzem gözleri dolarak çevirdi:
— “Beni neden bıraktın?” diyor.
Melih’in eli titredi.
— Ben onu bırakmadım.
Annem bir anda:
— Yalan söylüyorsun! diye bağırdı.
Melih ona döndü.
— Yalan mı? Selin, bana hamile olduğunu bile söylemedin!
Annem sustu.
Ben ikisine de baktım.
Kalbim sıkışıyordu.
Birinin bana yalan söylediğini biliyordum.
Ama hangisi?
Melih cebinden eski, yıpranmış bir zarf çıkardı.
— Bunu yıllardır saklıyorum, dedi.
Zarfı anneme uzattı.
— Bana gönderdiğin son mektup.
Annem zarfı görünce geriye çekildi.
— Onu hâlâ saklıyor musun?
— Çünkü neden bir anda hayatımdan çıktığını hiç anlamadım.
Melih zarfı açtı.
İçinden sararmış bir kâğıt çıkardı.
— Bana “Beni unut. Hayatına devam et.” yazmıştın.
Annem gözlerini kapattı.
— Mecburdum…
— Neye mecburdun? Bana söylemeden çocuğumu dünyaya getirmeye mi?
Bu sözleri duyunca içimden bir şey koptu.
Çocuğumu…
Melih beni kendi çocuğu olarak kabul ediyordu.
Daha birkaç dakika önce varlığımı öğrenmişti ama “çocuğum” demişti.
Gözlerim doldu.
Melih bunu fark etti.
Bana doğru yaklaştı ama bu kez yavaş hareket etti.
Sanki beni korkutmaktan çekiniyordu.
— Çağla…
Adımı ilk kez babamın ağzından duydum.
O kadar yabancı ama bir o kadar tanıdık geldi ki…
Başımı kaldırdım.
Melih ellerini iki yanında tuttu.
— Sana sarılabilir miyim?
Bu soruyu beklemiyordum.
Gözlerim yeniden doldu.
Yıllardır birinin beni böyle istemesini beklemiştim.
Ama şimdi sıra gelince korkuyordum.
Ya tekrar giderse?
Ya beni gerçekten sevmezse?
Ya bu sadece kısa süren bir merhametse?
Bir adım geri çekildim.
Melih bunu görünce durdu.
Yüzündeki üzüntüyü saklamaya çalıştı.
— Tamam, dedi. İstemiyorsan yaklaşmam.
O an içimdeki küçük kız dayanamadı.
Çantamı yere bıraktım.
Yavaşça ona doğru yürüdüm.
Bir adım…
Sonra bir adım daha…
Melih hiç hareket etmedi.
Yanına geldiğimde ellerimi kaldırdım.
İşaret diliyle sordum:
— Yine gider misin?
Tülin teyzem sorumu çevirdiğinde Melih’in gözleri doldu.
Bir süre konuşamadı.
Sonra dizlerinin üzerine çöktü.
Böylece gözlerimiz aynı hizaya geldi.
— Hayır, dedi.
Başını salladı.
— Eğer gerçekten benim kızımsan… hayatından bir daha gitmeyeceğim.
Gözlerimden yaşlar akmaya başladı.
Bir anda kendimi ona doğru bıraktım.
Melih beni sıkıca sarıldı.
İlk kez babamın kollarındaydım.
İlk kez birinin beni kaybetmekten korktuğunu hissediyordum.
Ama tam o sırada annemin sesi duyuldu:
— Melih… Ona her şeyi söylemedin.
Melih’in yüzü bir anda değişti.
Beni yavaşça bıraktı.
— Selin, şimdi sırası değil.
— Hayır. Çağla gerçeği bilmeli.
Tülin teyzem şaşkınlıkla:
— Hangi gerçek?
Annem gözlerini bana çevirdi.
— Melih, yıllar önce Çağla’yı aramaya geldi.
Melih başını eğdi.
Ben olduğum yerde kaldım.
Annem devam etti:
— Seni görmek istedi. Ama ben ona senin… başka bir aileyle yaşadığını söyledim.
Gözlerim büyüdü.
Melih’in yüzü acıyla gerildi.
— Çünkü seni korumak istedim, dedi annem.
Ben ellerimi kaldırdım.
— Benden mi?
Annem ağlamaya başladı.
— Hayır, kızım… kendimden.
Melih ayağa kalktı.
— Selin, artık yeter.
Ama annem susmadı.
— Çünkü Çağla’yı senden saklamamın tek sebebi korku değildi.
Bana baktı.
Gözlerinde yıllardır taşıdığı bir sır vardı.
— Çağla’nın doğduğu gece hastanede bir şey oldu…
Melih bir anda:
— Selin! dedi.
Annem gözlerini kapattı.
Sonra titreyen sesiyle fısıldadı:
— Ve o gece, yalnızca senin hayatın değil… bizim bütün hayatımız değişti.
Elimde hâlâ babamın fotoğrafı vardı.
Ama artık o fotoğrafa bakamıyordum.
Çünkü annemin söyleyeceği şeyin, bildiğim her şeyi değiştireceğini hissediyordum…