Babam gelene kadar bölüm 2

Bölüm 2 Tülin teyzemin “Hadi, bunları gidelim. Mahvolmuşum bunları duyunca.” sözleri kulağımda yankılanırken olduğum yerde öylece kaldım. Az önce öğrendiğim gerçekler, yıllardır içimde duran ama adını koyamadığım bütün boşlukları bir anda doldurmuştu.
Babamın bir adı vardı.
Melih Ayaz…
Bu ismi içimden birkaç kez tekrarladım. Sanki adını her söylediğimde karşıma çıkacakmış gibi etrafa baktım. Ama karşımda yalnızca yağmur vardı. Islanmış kaldırımlar, gri gökyüzü ve insanların telaşla yürüdüğü sokaklar…
Bir insanın babasının adını öğrenmesi neden bu kadar ağır gelirdi?
Belki de ben, yıllardır hiç tanımadığım birine kızgın olduğum için böyle hissediyordum. Beni bırakıp giden, varlığımı bile bilmeyen birine… Ama Tülin teyzemin anlattıkları doğruysa, babam beni terk etmemişti. O, benim varlığımdan habersizdi.
Peki ya annem?
Onca yıl boyunca neden bana hiçbir şey söylememişti?
Tülin teyze koluma hafifçe dokundu.
— Çağla, iyi misin?
Başımı kaldırıp ona baktım. Dudaklarımı araladım ama tek bir kelime bile çıkmadı. Konuşamıyordum. İçimde binlerce soru vardı fakat hiçbirini işaretlerimle anlatacak gücü kendimde bulamıyordum.
Gözlerim doldu.
Tülin teyze bunu fark edince beni kendine çekti. Başımı omzuna yasladım. Yağmur saçlarımızdan süzülürken uzun süre öylece kaldık.
Sonra bir anda aklıma annem geldi.
Sabah evden çıkarken bana bakışı…
Yüzündeki yorgunluk…
Beni görünce gözlerini kaçırışı…
Acaba annem, babamın adını duyduğumu bilse ne yapardı?
Tülin teyzeye döndüm ve ellerimle yavaşça sordum:
— Babam nerede?
Tülin teyzenin yüzü bir anda değişti. Gözleri yere kaydı. Sanki bu soruyu bekliyordu ama cevabını vermeye hazır değildi.
— Bilmiyorum, dedi kısık bir sesle. Yıllar önce onu son gördüğümde başka şehirde yaşıyordu. Sonrasında ne oldu, evlendi mi, çocukları var mı… hiçbirini bilmiyorum.
İçimde küçücük bir umut doğmuştu ama söylediği sözlerle yeniden kayboldu.
Demek babamın nerede olduğunu kimse bilmiyordu.
Bir süre sonra Tülin teyzeyle birlikte eve doğru yürümeye başladık. Yol boyunca tek kelime etmedi. Ben de konuşamadığım için yalnızca çevreme baktım.
Ama artık her şey farklı görünüyordu.
Dün, babasız olduğumu düşünüyordum.
Bugün ise bir babam olduğunu öğrenmiştim.
Belki bir yerlerde yaşıyordu.
Belki benim varlığımdan hâlâ haberi yoktu.
Belki de yıllardır beni arıyordu…
Eve yaklaştığımızda kalbim hızlandı. Annemle yüzleşmek istiyordum. Ona neden beni yıllarca bu kadar büyük bir gerçekten mahrum bıraktığını sormak istiyordum.
Kapının önüne geldiğimizde Tülin teyze kolumu tuttu.
— Çağla, annene hemen yüklenme. Bazı gerçekler insanın söyleyemediği kadar ağır olabilir.
Başımı iki yana salladım.
Hayır.
Bu kez susmayacaktım.
Konuşamıyordum ama ona her şeyi işaretlerimle anlatabilirdim.
Kapıyı açıp içeri girdim.
Salon karanlıktı.
Annem pencerenin önünde oturuyordu. Elinde bir fotoğraf vardı. Bizi görünce telaşla fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
Ama ben görmüştüm.
Fotoğrafta genç bir adam vardı.
Kıvırcık saçları ve koyu renk gözleri…
İçimde bir şey koptu.
Yavaşça masaya doğru yürüdüm. Fotoğrafı elime aldım.
Arkasında solmuş bir yazı vardı:
“Melih’e… Bizi hiçbir şey ayıramaz.”
Annem ayağa kalktı.
— Çağla, onu bana ver.
Fotoğrafı sıkıca tuttum ve anneme baktım.
Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı.
Sonra ellerimi kaldırdım.
İşaret diliyle tek bir soru sordum:
— Bu benim babam mı?
Annemin yüzü bembeyaz oldu.
Tülin teyze sessizce kapının yanında duruyordu.
Annem bir süre bana baktı. Sonra gözleri doldu.
Ve yıllardır sakladığı gerçeği ilk kez söyleyecekmiş gibi dudaklarını araladı:
— Evet, Çağla… O senin baban.
Elimdeki fotoğrafa tekrar baktım.
İlk kez babamın yüzünü görüyordum.
Ama o anda fark etmediğim bir şey vardı…
Fotoğrafın arkasında, annemin yıllardır sakladığı başka bir sır daha bulunuyordu.
Ve o sır, yalnızca babamın kim olduğunu değil…
Neden beni yıllarca aramadığını da açıklayacaktı.