İzmir

Günlerden 1 Mayıs, cumartesiydi.

Her zamanki gibi geceyi hastanede geçirmiştik. Artık hastane koridorları bana yabancı değildi. Hatta bazen, evimizin koridorlarından daha tanıdık geliyordu.

Canım bazen öyle çok yanıyordu ki acıya dayanamayıp bayıldığım bile oluyordu.

O gün annemle evdeydik.

Babam gelmemişti.

Aslında buna alışmıştım. Onu yalnızca geceleri, yatacağımız saatlerde, bazen yarım saatliğine görebiliyordum.

Yine de onu çok seviyordum.

Hava sıcaktı. Klasik İzmir havası…
İzmir'de hava nedense hep sıcaktı.

Böyle günlerde en sevdiğim şeylerden biri arkadaşlarımla dışarı çıkıp su savaşı yapmaktı. Suyun üzerimize sıçraması, kahkahalarımız, güneşin altında saatlerce koşturmak…

Bana hastalığımı unutturuyordu.

Annemin yanına gidip,

“Anne, ben Esra'larla dışarı çıkacağım,” dedim.

Annem her zamanki gibi söylenmeye başladı.

“Arya, bu havada dışarıya mı çıkılır? Ne yapacaksın dışarıda? Otur evde, bebeklerinle oyna.”

Birkaç dakika daha söylendikten sonra yanıma geldi.

“Çıkmayı çok istiyor musun?” diye sordu.

Tam cevap verecekken…

Kalbime belirsiz bir ağrı saplandı.

Öyle büyük bir ağrı değildi.

Ama sanki kalbim beni bir şey hakkında uyarmaya çalışıyordu.

Saate baktım.

İlaçlarımı almıştım.

Her zamanki ağrıdır, diye düşündüm.

Umursamadım.

“Hı hı, istiyorum.”

Tam o sırada kapının zili çaldı.

Esra ve Gülce kapının önündeydi.

“Yasemin teyze! Arya dışarıya gelecek mi?” diye bağırıyorlardı.

Kapının arkasından anneme sessizce,

“Evet, evet,” diye fısıldadım.

Annem kapıyı açıp,

“Gelecek Esra'cım, siz inin. Arya da arkanızdan gelecek,” dedi.

Ben de gülümsedim.

Ama o sırada…

Kalbimdeki ağrı biraz daha arttı.
Hızlıca odama koştum. Üzerimi değiştirdim, en sevdiğim tacımı takıp mutfağa gittim.
Anneme sarıldım.
Nedense, ona sarıldığımda içimden hiç bırakmak gelmedi. Sanki biraz daha sarılırsam bütün kötü şeyler benden uzaklaşacakmış gibi…
Ardından abimin odasına gittim.
Evde yoktu.
“Anne, abim nerede?” diye sordum.
“Dışarı çıkmıştır meleğim,” dedi.
Hep arkadaşlarıyla dışarı çıkıyordu. Kaç kere beni de aralarına almalarını söylesem de almıyorlardı.
Gıcık.
“Akşam ezanında gelirim anne!” diye bağırdım.
“Geç kalma sakın, baban çok kızar sonra!” diye seslendi arkamdan.
Kızardı.
Babamı ne kadar çok sevsem de bazen sinirlerine hâkim olamıyordu. Sonra da beni, annemi ve abimi kırıyordu.
Ama yine de onu seviyordum.
Vakit kaybetmeden kapıya yöneldim. Ayakkabılarımı giydim.
Esra ve Gülce kapının önünde beni bekliyordu.
Kapıdan çıktığımda fark ettim ki kalbim artık ağrımıyordu.
Aslında ağrıyan kalbim değildi belki de.
Sanki biri kalbimin üzerine beş yüz tonluk bir yük bırakmıştı.
Esra ve Gülce kapının önüne seksek çizmişlerdi. Biraz onunla oynadıktan sonra parka doğru yürümeye başladık.
Yolun yarısına gelmiştik ki…
Babamın arabasını gördüm.
Kalbim bir anda hızla çarpmaya başladı.
Plakasına baktım.
Bizim arabamızdı.
Kalbim yerinden çıkacakmış gibi atıyordu.
Tam o sırada abimi gördüm. Arkadaşlarıyla bisiklet sürüyordu.
Yanına gittim.
Bana baktı.
“Arya, bir sorun mu var? Yüzün bembeyaz olmuş,” dedi.
“İyiyim abi, bir şeyim yok.”
Bir an duraksadım.
“Eve giderken bana da haber verir misin? Beraber gidelim.”
Başını, onaylar gibi salladı ve arkadaşlarının yanına geri döndü.
Yaklaşık bir buçuk saat oynadıktan sonra abim yanıma geldi.
“Hadi, ezan okunacak.”
Tam o anda ezan okunmaya başladı.
Esra ve Gülce sanki zafere ulaşmış gibi bağırmaya başladılar.
Biz de eve doğru yürümeye başladık