BABA EVİ

Bavulumu hazırlarken anneannem dönüp bana bakmıştı.Gözlerime bakıp "orada daha mutlu olacaksın merak etme.." demişti.Belkide haklıdır.. belkide babam artık değişmiştir diyerek ona yardım etmeye koyulmuştum.

bavulu hazırladıktan sonra aradan bi yarım saat geçince kapı önünde bir korna sesi duyuldu...babam gelmişti...

Aşağıya inmiştim.Gerçekten değişmişti.Artık araba alkol kokmuyordu
artık yüzündeki sinirli ifade yoktu.Arabanın kapısına gelince "canım kızım hoşgeldin" demişti.

canım kızım mı?...

o cümleye o kadar çok yabancılaşmıştım ki yüzüme tokat gibi çarpmıştı.

ağrı başladı

Son kez anneanneme sarıldıktan sonra araba kapısına doğru yöneldim tam açacakken ağrı çoğalmıştı kalbim yine beni uyarıyordu.. tıpkı... o günki gibi..

Uzun bir yoldan sonra babamın evine gelmiştim herşey çok yabancıydı..
duvarlar, renkler, kokular ve en önemlisi hisler..

evin kapısına adım attığımızda babam çok değişmişti "aha odan karşıda sesini çıkardığını duyarsam ö•ldürürüm bak seni" demişti..

ellerim istemsizce titremeye başlamıştı..
ö•ldürürüm kelimesi zihnimde yankılanıyordu

Aradan günler geçti ben hala odamdaydım..
o evde bulaşık yıkıyor ütü yapıyordum..
bi nevi evin kölesiydim

birgün tekrar evi temizlerken babam işten gelmişti elinde iki şişe...
değişmemişti.. sadece anneanneme rol yapmıştı..

kendi odasına gitmişti sarhoş olduğu için aklı düzgün çalışmıyordu bana gelmeden ütüyü hallet demişti bende halletmiştim fakat o sarhoş olduğu için bunu bile idrak edemiyordu
"lan ben sana demedim mi ütüyü yap diye!" bağırıyordu
elinde ütüyle salona gelmişti..
Ve o an...ütünün sıcaklığını derimde iliklerime kadar hissediyorumdum...
ütüyü bir anda sırtıma basmıştı..
"aahh baba acıyor yapma nolur!" diye ağlasam da nafile dinlemiyordu 1 dakika sonra kaldırdı "adam akıllı dur yoksa daha fazlasını yaparım" demişti o gün anlamıştım ki bu hayatta babana bile güvenmeyeceksin...

hayat bazen size bir baba vermez bir katil verir...