Bölüm 8

Salon kalabalıktı.
Herkes bağırıyordu.
Takımlar yerini aldı.
Miray tahtanın başındaydı.
Planı o anlatıyordu.
Takımı yönlendiriyordu.
Mert yanındaydı.
Sessizdi.
Onu dinliyordu.
Son soru geldi.
Zordu.
Herkes durdu.
Süre akıyordu.
Miray hızlıca cevapladı.
Zil çaldı.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra öğretmen konuştu:
“Birinci… Miray ve Mert’in takımı.”
Salon karıştı.
Alkışlar yükseldi.
Miray’ın kalbi hızlandı.
Başardığını anladı.
Refleksle döndü…
ve yanlışlıkla Mert’e sarıldı.
Sadece bir saniye.
Ama yeterliydi.
Mert dondu.
Eli havada kaldı.
Sonra yavaşça Miray’ın sırtına dokundu.
Miray ne yaptığını fark etti.
Hemen geri çekildi.
“Şey… ben—” dedi.
Mert gülümsedi.
Sessiz bir gülümseme.
“Önemli değil,” dedi.
“Sadece kazandık.”
Miray yüzünü çevirdi.
Kulakları kızarmıştı.
“Büyütme,” dedi.
“Anlıktı.”
Mert başını salladı.
“Aynen,” dedi.
“Anlık.”
Ama ikisi de biliyordu.
O an
hiç de boş değildi.
Kızlar uzaktan bakıyordu.
Fısıltılar başlamıştı bile.
Miray çantasını aldı.
Hızla salondan çıktı.
Mert arkasından baktı.
İçinde garip bir huzur vardı.
İlk defa
ona dokunmuştu.
Ve Miray,
kaçmıştı.