Bölüm 2

Miray’ın Mert’e söyledikleri okulda hızlı yayıldı.
Koridorda yürürken fısıltılar başladı.
Kızlar bakıp güldü.
Bazıları bilerek omzuna çarptı.
“Kim olduğunu sanıyor?” diyorlardı.
“Mert’e laf eden tek kız.”
Mert’e aşık olan kızlar Miray’dan nefret ediyordu.
Çünkü Miray korkmamıştı.
Çünkü Miray Mert’e hayır demişti.
Mert ise değişmişti.
Artık Miray’ı görmezden gelmiyordu.
Derste arkasına yaslanıp ona bakıyordu.
Koridorda yolunu kesiyordu.
Bilerek laf atıyordu.
“Niye sessiz kaldın bugün?” dedi bir gün.
“Cesaretin bitti mi?”
Miray dişini sıktı.
“Sen benim umurumda değilsin,” dedi.
Ama yalan söylediğini ikisi de biliyordu.
Çünkü kalbi hızlı atıyordu.
Bir gün teneffüste büyük bir olay çıktı.
Kızlardan biri Miray’ın çantasını yere attı.
Defterler dağıldı.
Herkes izledi.
Kimse yardım etmedi.
Mert uzaktan baktı.
Gülmedi.
Ama durmadı da.
Miray yere eğildi. Defterleri topladı.
Eli titriyordu ama ağlamadı.
Ayağa kalktı ve Mert’e baktı.
“Bunların hepsi senin yüzünden,” dedi.
Sınıf buz kesti.
Mert ilk defa ne diyeceğini bilemedi.
İlk defa biri onu suçladı.
O günden sonra her şey daha sert oldu.
Kızlar Miray’ı dışladı.
Mert onu hedef aldı.
Öğretmenler bir şey fark etmedi.
Ama Mert’in içinde bir şey değişiyordu.
Sinirle karışık bir merak.
Nefretle karışık bir ilgi.
Miray ise güçlü durmaya çalışıyordu.
Ama yalnızdı.
Bu bir savaş gibiydi.
Ve kimse kazanmayacaktı.