Dostluktan düşmanlığ

Mahhale'de sabah her zamanki gibi başlamıştı. Bakkalın önüne tabureler dizilmiş,kahvenin çayları demlenmiş, kadınlar balkonlarından birbirlerine seslenmeye başlamıştı. Çocuklar okul teleşındaydı. Fırının başından taze ekmek konusu geliyordu. Herşey aynıydı.
Bir tek bu mahalleden yıllar önce giden adam geri gelmişti. Siyah arabası lüks arabası mahallenin başında durdu. önce şöfürü indi. Ardından Ahmet'in kapısını açtı. Ahmetin üzerindeki pahalı takım elbise, kolundaki saat, ayağındaki pahalı ayakkabılar... Hepsi zenginliğini anlatıyordu. Mahalleli birbirlerine baktı.
— ula bu Ahmet değil mi
— yavbe kaç sena sonra hangi yüzle geri geldi
— kaan görmesin
Ahmet ona bakanlar bakatı ve şüyle dedi
— canım mahallem özlediniz mi beni?
herkes kafasını yavaşva iki yana salayıp önüne baktı taki 1 kişi hariç o kişi bakkal hasan amcaydı hasan amca Ahmet'te dündü ve
— Ahmet sakın büzenimizi bozmaya çalışma ne iş yaptığını biliyoruz mahallemizin gençlerini zehirlemene izin varmiycaz
— kaan bey fırsak kaybetmeden anlatmış herşeyi
— sakın sakın kaan oğlumun düzenini bozmaya çalışma
— tamam be ne kıymatli kaanınız varmış konuşup gidicem yada gitmiyorum bu mahalleye taşımcam
— ne yaparsan yap nerde oturursan otu ama mahallenin çocuklarına bu zehiri satmaya çalışma
— tamam tamam
Kaan çıka gelir
— uğraşma hasan amca hee ne oldu geldim ne söyleyeceksen bana söyle
— gel kahvede konuşalım kaan çok uzun zaman oldu
Aradan yıllar geçmişti ikisininde saçlarına aklar düşmüştü, yüzleri değişmiş hayatları ban başka bir yere gelmişti. Ama bazı şeyler değişmemiştir. Ahmetin gözlerindeki kibir de kaanın içindeki kırgınlıkta yerli yerinde duruyordur.
— vay be kaan yıllar oldu ama mahalle hiç değişmemiş.
Kaan gözlerine Ahmet'e dikti ve
— mahalle değişmedi ama insanları çok değişti.
Ahmet güldü
— ama bazılarıda değişmek istemediği için aynı yerde kaldılar ama
Kaan kaşalarını çattı
— laflarını tartda konuş ahmet
Ahmet masada duran çayından bir yudum aldı sanki aradan yirmi beş yıl değilde yirmi beş dakka geçmiş gibi davrandı.
— evet kaan eski günleri konuşmaya ne dersin bunca yıl sonra farklı karakterlerle
— ben sininle eski günleri konuşacak kadar unutmadım ahmet
Kahvedeki herkes sessizleşir herkes kullak kesilmişti
Ahmet'in gülümsemesi kayboldu
— hayla aynı adamsın kaan
— sende hayla aynısın ahmet
— ben çok değiştim
— onu görüyorum
Ahmet ayağa kaltı takım elbisesinin çeketini düzelti
— işlerim yolunda tahmin edemeyeceğin kadar yolunda büyük şirketlerim, yatırımlarım, tanıdığım insanlar bana artık eskisi gibi bakmıyorlar.
— Ee bunları anlatmak için mi geldin
— hayır sana bir teklifim var
Kaan susa kaldı ve ardından
— ne teklifi diye sordu
— benimle gel çalış senin aklın var e benimde param var sende benimde kaybedecek birşeyimiz kalmadı birlikte işleri dahada büyütürüz.
Kaan bir kaç dakka yüzüne baktı ve gülmeye başladı
— sen gerçekten hiç değişmemişsin biliyormusun
— bu ne demek şimdi
— Yıllar önce de aynı şeyi istedin. Benim de senin gibi olmamı istedin. Seni durdurmaya çalıştım, dinlemedin. Şimdi kalkmış, bir de beni kendi pisliğinin içine çekmeye çalışıyorsun
Ahmet'in yüzü değişti
— ağzından çıkanı kullağın duydun kaan
Kaan bir adım yaklaştı
— Sen de beni iyi dinle Ahmet. Senin kirli, pis dünyanda bana yer yok! Ben bu mahallede çocuklarımla mutluyum. Karımın yüzüne bakabiliyorum, çocuklarımın başını yastığa huzurla koyabiliyorum. Benim zenginliğim bu
— yani teklifimi teddediyor?
— sana cevadımı yirmi beş sene önce verdim bugünde aynı cevabı veriyorum
Ahmet başını öne ayıp kısa bir kahkağa etti fakat bu gülen bir adamın kahkası değildi
— iyi düşün kaan çünkü benimle birlikte yürümeyi reddeden karşımda durmaya da cesaret bulamaz .
Kaan hiç tereddüt etmeden
— ben senin adamın değilim, senin borçlunda değilim beni korkutamassın
Ahmet'in gözleri karardı
— buna çok pişman olacaksın kaan
Kaan yüzünü ona yaklaştırdı ve
— Elinden geleni ardına koyma Ahmet
Kahveden çıt çıkmıyordu.
Ahmet bir kaç saniye kaan baktı sonra çeketini düzeltti ve arkasına döndü
Gitmeden önce durdu
— bu mahallede daha sık karşılaşacağız kaan hemde sandığından daha da sık
Kaanın cevadı gecikmedi
— mahalle hepimizin ama bizim aramızda hiç birşey yok
Ahmet başını çevirip baktı
—Yanılıyordun kaan artık armızda çok şey var benim ne iş yaptığımı unutma seninde genç çocukların var her bağımlılığa açıklar şuan
Kaan koşarak Ahmet'in yakasına yapıştı —sakın sakın ahmet çocuklarıma dokunursan seni öldürürüm gözümü bile kırpmam
— sakın ol şampiyon henüz birşey yapmadım
Der ve gider
Kaanda arkasına dönüp evine gitti
Çünkü bazı düşmanlıklar bir günde başlamazdı. Bazıları, bir zamanlar kardeşim dediğin adamın yüzüne son kez baktığın gün başlardı.