Kırılan gerçeklik

Zamanın bir gününde, 2049 yılında Deniz adında on altı yaşında bir kız yaşardı. Deniz diğer çocuklardan biraz farklıydı. Küçüklüğünden beri bilime, uzaya ve insanların henüz keşfedemediği şeylere meraklıydı. Geceleri penceresinden yıldızları izler, bir gün başka gezegenlerde yaşam bulacağına inanırdı. Ancak Deniz'in hayatında kimsenin bilmediği bir eksiklik vardı. Babası, o henüz altı yaşındayken ortadan kaybolmuştu. Annesi babasının bir laboratuvar kazasında hayatını kaybettiğini söylese de Deniz buna hiçbir zaman inanmamıştı. Çünkü babası kaybolduğu gece evlerindeki bütün aynalar aynı anda çatlamıştı ve o günden sonra Deniz, aynaların karşısında tuhaf olaylar yaşamaya başlamıştı. Bazen aynadaki yansıması birkaç saniye gecikiyor, bazen de odasında olmayan nesneler aynanın içinde beliriyordu. Küçükken bunları hayal gücüne bağlamıştı fakat büyüdükçe bunun sıradan bir durum olmadığını anlamaya başladı. Bir gün okuldan eve döndüğünde annesinin şehir dışına gittiğini öğrendi. Ev sessizdi. Deniz çantasını odasına bıraktıktan sonra yıllardır açmadığı tavan arasına çıktı. Babasından kalan eşyaları bulmayı umuyordu. Eski kutuların arasında siyah, demirden yapılmış küçük bir sandık gördü. Sandığın üzerinde babasının adının yazılı olduğu bir etiket vardı. Deniz'in kalbi hızla atmaya başladı. Sandığı açmak için uğraştı fakat kilidi açılmıyordu. Tam vazgeçmek üzereyken cebinde taşıdığı eski anahtarı hatırladı. Bu anahtar, babasından kalan tek eşyaydı. Anahtarı kilide soktu ve çevirdi. Sandık büyük bir gıcırtıyla açıldı. İçinde birkaç defter, küçük bir metal cihaz ve üzeri siyah bir örtüyle kapatılmış bir ayna vardı. Deniz önce defterleri inceledi. Sayfalar karmaşık denklemlerle, çizimlerle ve anlamını bilmediği sembollerle doluydu. Defterin son sayfasında ise babasının el yazısıyla yazılmış bir cümle bulunuyordu. Ayna bir eşya değil, iki dünya arasındaki kapıdır. Deniz cümleyi birkaç kez okudu. Ardından örtüyü kaldırdı. Karşısında eski, gümüş çerçeveli bir ayna duruyordu. İlk bakışta sıradan görünüyordu. Deniz aynaya yaklaştı ve kendi yansımasını izlemeye başladı. Birkaç saniye sonra aynadaki görüntü hareket etmeyi bıraktı. Deniz elini kaldırdı fakat yansıması hareketsiz kaldı. Sonra aynadaki Deniz yavaşça başını kaldırdı ve doğrudan onun gözlerinin içine baktı. Deniz korkuyla geriye çekildi. Aynadaki görüntü ise elini cama doğru uzattı. Camın yüzeyinde kelimeler belirmeye başladı. DENİZ, BENİ DUYABİLİYOR MUSUN? Deniz'in nefesi kesildi. Aynadaki görüntü kendisiydi ama hareketleri kendisine ait değildi. Tam o sırada odanın ışıkları titredi ve elindeki metal cihaz kendiliğinden çalışmaya başladı. Cihazın ekranında daha önce hiç görmediği bir tarih belirdi. 17 Ekim 2099. Deniz'in yaşadığı yıldan tam elli yıl sonrasıydı. Ardından ekranda yeni bir mesaj belirdi. GERÇEKLİK ÇÖKÜŞÜNE 72 SAAT KALDI. Deniz ne olduğunu anlamaya çalışırken aynanın yüzeyi dalgalandı. Görüntü değişti ve karşısında metal duvarlarla çevrili devasa bir laboratuvar belirdi. Laboratuvarın ortasında beyaz saçlı bir adam duruyordu. Deniz'in gözleri doldu. Adamın yüzünü tanıyordu. Bu, yıllardır kayıp olan babasıydı. Babası elindeki cihazı aynaya yaklaştırdı ve Deniz'e bakarak onu duyabiliyorsa çok dikkatli olması gerektiğini anlattı. Deniz'in babası hayattaydı fakat başka bir yerde, hatta belki başka bir zamanda mahsur kalmıştı. Görüntü aniden kesildi. Deniz aynaya yaklaşıp babasını tekrar görmek istedi ancak yüzey tamamen karardı. O gece Deniz uyumadı. Babasının defterlerini sabaha kadar okudu ve sonunda önemli bir bilgiye ulaştı. Babası, paralel gerçeklikler arasında geçiş yapabilen bir sistem geliştirmişti. Bu sistem sayesinde farklı evrenlerdeki olayları görmek ve hatta o evrenlere geçmek mümkündü. Ancak deney sırasında bir hata meydana gelmiş ve babası iki gerçeklik arasında sıkışıp kalmıştı. Deniz'in bulduğu ayna, bu geçişin merkezindeydi. Metal cihaz ise geçidi açmak için kullanılıyordu. Deniz, babasını kurtarabileceğine inanıyordu. Ertesi akşam cihazı aynanın karşısına yerleştirdi. Ekranda bilinmeyen semboller belirdi ve odanın ortasında mavi bir ışık oluştu. Ayna su gibi dalgalanmaya başladı. Deniz elini uzattığında parmaklarının camın içinden geçtiğini gördü. Geri çekilmek istedi ama geçit onu kendisine doğru çekiyordu. Bir adım attı ve bütün dünya karardı. Gözlerini açtığında kendisini tanımadığı bir şehirde buldu. Gökyüzü mor renkteydi, gökdelenler havada asılı duruyor ve yolların üzerinde ışık çizgileri hareket ediyordu. Fakat sokaklarda tek bir insan bile yoktu. Deniz'in bileğindeki cihaz çalıştı ve ekranda ALTERNATİF GERÇEKLİK: 7-B yazısı belirdi. Deniz artık başka bir dünyadaydı. Tam ne yapacağını düşünürken arkasından bir ses duydu. Ses, kendisine çok benzeyen bir kızdan geliyordu. Kızın saçları kısaydı ve yüzünde ince bir yara izi vardı. Deniz'e yaklaşarak onun buraya gelmemesi gerektiğini söyledi. Çünkü bu dünyanın sonu yaklaşıyordu ve Deniz'in gelişi her şeyi daha da kötüleştirebilirdi. Deniz, kızın kim olduğunu sorduğunda aldığı cevap karşısında donup kaldı. Kızın adı da Deniz'di. Fakat o, başka bir gerçeklikte yaşayan Deniz'di. Diğer Deniz, Deniz'in babasının kendi dünyasında hâlâ hayatta olduğunu ve onu kurtarmanın tek yolunun Merkez İstasyonu'na ulaşmak olduğunu açıkladı. Deniz ona güvenmek istiyordu fakat içindeki şüphe büyüyordu. Çünkü babasının defterinde sonradan fark ettiği bir uyarı vardı. Aynanın arkasındaki her görüntü gerçek değildir. Deniz henüz bu cümlenin ne anlama geldiğini bilmiyordu. Ancak çok geçmeden öğrenecekti.