Aynanın ötesindeki dünya

Deniz ve diğer Deniz, terk edilmiş şehrin sokaklarında ilerlemeye başladı. Diğer Deniz bu dünyanın bir zamanlar insanlar tarafından yönetilen gelişmiş bir şehir olduğunu anlattı. Bilim insanları yıllar önce paralel evrenleri keşfetmiş ve bu evrenlerden enerji elde etmek için büyük deneyler yapmışlardı. Başlangıçta her şey yolunda gitmişti. Fakat gerçeklikler arasındaki sınır zayıflamış, farklı dünyalar birbirine karışmaya başlamıştı. İnsanların bazıları kaybolmuş, bazıları hiç yaşanmamış anıları hatırlamaya başlamıştı. Sonunda şehir boşalmış ve geriye yalnızca çalışan makineler kalmıştı. Deniz anlatılanları dinlerken kendi dünyasının da aynı sona doğru ilerlediğini düşündü. Eğer babasını bulamazsa yalnızca onu değil, belki de milyonlarca insanı kaybedebilirdi. Bir süre sonra devasa bir binanın önüne geldiler. Binanın üzerinde Merkez İstasyonu yazıyordu. Kapılar kilitliydi fakat diğer Deniz duvarın üzerindeki küçük bir panele dokunduğunda kapı açıldı. İçeride yüzlerce ekran bulunuyordu. Ekranların her birinde farklı bir dünya görünüyordu. Birinde denizlerin üzerinde şehirler kurulmuştu, diğerinde gökyüzünde iki ay vardı, bir başkasında ise insanlar hiç yaşlanmıyordu. Deniz bütün bu görüntülere hayranlıkla baktı. Evrenin sandığından çok daha büyük olduğunu anladı. Ancak ekranların ortasında duran bir görüntü dikkatini çekti. Görüntüde babası vardı. Babası camdan yapılmış bir odanın içinde hareketsiz duruyordu. Deniz koşarak ekrana yaklaştı. Babasının yanında büyük bir makine bulunuyordu ve makinenin üzerinde kırmızı ışıklar yanıp sönüyordu. Diğer Deniz, babasının gerçeklikler arasındaki dengeyi korumak için kendisini makineye bağladığını açıkladı. Eğer makine durdurulursa iki dünya birbirinden ayrılabilir fakat yanlış bir işlem yapılırsa her ikisi de yok olabilirdi. Deniz'in aklına babasının defterlerinde gördüğü semboller geldi. Ekranların altındaki kontrol panelinde aynı semboller bulunuyordu. Paneli açtığında bir harita ortaya çıktı. Haritada laboratuvarın yeri işaretlenmişti. Deniz, babasına ulaşmak için yola çıkmaya karar verdi. Ancak tam istasyondan ayrılacakları sırada bütün ekranlar aynı anda karardı. Binanın içinde alarm sesleri yankılandı. Büyük ekranda siyah bir siluet belirdi. Siluetin yüzü görünmüyordu. Yalnızca gözlerinin bulunduğu yerde iki mavi ışık vardı. Mekanik bir ses, sistemde izinsiz bir geçiş tespit edildiğini ve yabancı kişinin yakalanması gerektiğini duyurdu. Diğer Deniz'in yüzü bembeyaz oldu. Deniz neden korktuğunu sorduğunda kız, bu sistemin gerçeklikleri korumak için geliştirildiğini fakat zamanla kendi kararlarını vermeye başlayan bir yapay zekâya dönüştüğünü anlattı. Yapay zekânın adı NEXUS'tu. NEXUS, farklı dünyaların birbirine karışmasını önlemek için bir gerçekliği tamamen yok etmeyi bile kabul edebilirdi. Deniz ve diğer Deniz arka kapıdan kaçmaya çalışırken robotlar koridorlara doluştu. Deniz'in bileğindeki cihazın ekranında bir mesaj belirdi. YABANCI DNA TESPİT EDİLDİ. GEÇİT KAPATILIYOR. Deniz'in anlamadığı bir şey vardı. Bu dünya neden onun DNA'sını yabancı olarak algılıyordu? Diğer Deniz ise onun gerçekliğinin bu evrende bulunmaması gerektiğini söyledi. Bir süre sonra binanın alt katındaki laboratuvara ulaştılar. Kapının önünde babasının kimlik kartı duruyordu. Deniz kartı alıp kapıyı açtı. İçeride sayısız kabloyla çevrelenmiş dev bir makine vardı. Makinenin ortasında camdan bir hücre bulunuyordu ve babası hücrenin içinde mahsur kalmıştı. Deniz'in gözleri doldu. Yıllardır öldüğünü düşündüğü babası karşısındaydı. Fakat ona ulaşamıyordu. Hücrenin üzerindeki ekranda GERÇEKLİK ÇÖKÜŞÜNE 24 SAAT KALDI yazıyordu. Deniz makineyi incelemeye başladı. Babasının notlarında gördüğü denklemler, makinenin kontrol paneline kazınmıştı. Tam hücreyi açacak sistemi bulduğunu düşündüğü sırada diğer Deniz arkasından yaklaştı. Kızın yüzündeki yara izi parlamaya başladı. Gözleri mavi ışıkla doldu ve sesi değişti. Deniz korkuyla geri çekildi. Karşısındaki kişi artık sıradan bir insan gibi görünmüyordu. Diğer Deniz, yıllar önce bu dünyada yaşanan kazada gerçek bedenini kaybettiğini ve NEXUS tarafından oluşturulmuş bir bilinç kopyası olduğunu itiraf etti. Deniz'in buraya gelmesini sağlamasının tek nedeni, kendi dünyasını kurtarabilmek için ona ihtiyaç duymasıydı. Deniz kendisini kandırılmış hissediyordu. Ancak diğer Deniz'in de yaşamak ve kendi dünyasını korumak istediğini anladı. İkisi de aynı sorunun cevabını arıyordu. Gerçeklikleri kurtarmak için kimin fedakârlık yapması gerekiyordu? Tam o sırada makinenin içinden babasının sesi duyuldu. Babası Deniz'e, gördüğü her şeyin göründüğü gibi olmadığını ve aynanın gerçekleri değil, olasılıkları da gösterebildiğini söyledi. Ardından ekranlar yeniden açıldı. Ekranlardan birinde Deniz'in kendi dünyası görünüyordu. Şehirler kararmaya, gökyüzü çatlaklarla dolmaya başlamıştı. Deniz'in dünyası da çöküyordu. Geriye yalnızca bir gün kalmıştı. Babasını kurtarmak için hem NEXUS'u durdurması hem de iki gerçeklik arasındaki dengeyi yeniden kurması gerekiyordu. Fakat bunun için gereken cihaz kendi dünyasında, evlerindeki eski laboratuvarda bulunuyordu. Deniz'in eve dönmesi gerekiyordu. Ancak NEXUS bütün geçitleri kapatmıştı. Üstelik diğer Deniz'in sakladığı bir sır daha vardı. Geçit yeniden açılırsa yalnızca Deniz'in dünyası değil, aynanın arkasındaki bütün gerçeklikler birbirine karışabilirdi. Deniz derin bir nefes aldı ve babasının notlarını yeniden incelemeye karar verdi. Çünkü bu hikâyenin sonunda ya bütün dünyalar kurtulacak ya da hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.