Ay izimin uyanışı

Herkes kahvaltı masasındaydı. Ben sandalyeye oturdum. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Yıllardır beklediğim an buydu.

"Evet, anlatın. Ben kimim? Benim annem babam kim?" dedim. Sesim titriyordu ama geri adım atmıyordum.

Masadaki simitler taş gibi olmuştu. Çaydan buhar bile çıkmıyordu. Kimse yemek yemiyordu. Sadece sessizlik vardı.

Annem ağlayarak, "Kızım..." dedi.

Babam masaya vurdu: "Tamam artık Defne, bu konu burada kapandı!"

"Hayır baba, bana olanları anlatmanız lazım. Anne söz verdin, anlat hadi!"

Annem halsiz bir şekilde, "Kızım, daha çok küçüksün..."

"Hayır, ben 18 oldum. Artık büyüdüm. Anne yapma, anlat!"

Babam tekrardan elindeki çatalı masaya vurdu: "Yeter artık Defne, sus!"

Ama ben susmak değil, bütün gerçeği öğrenmek istiyordum.

Annem halsiz bir şekilde, "Senin annen benim..." dedi.

O kadar çok kırılmış ve sinirliydim ki babam gibi ben de masaya vurdum. Sinirden gözüm dönmüştü. Resmen bir anda bileğimdeki ay izinden hafif bir parlama ve yanma hissi başladı. Acıdan dişlerimi sıktım. Sanki bileğime kızgın demir değiyordu.

Babam ve annem hemen ayağa kalkıp yanıma geldiler. "Neler oluyor, iyi misin kızım?" diye bileğime bakıyorlardı.

"Bırakın beni!" dedim. "Ya gerçekleri anlatırsınız ya da bu evi ve sizi ömür boyu terk ederim. Karar sizin!" dedim ve sustum.

Ev bir anda sessizliğe boğuldu ama benim kafamın içi hâlâ susmuyordu. Sanki kafamın içinden yük treni geçiyor gibiydi, kafam patlayacaktı.

"Ben gidiyorum. Anlatacaklarınız sizin olsun, ben kendim öğrenirim gerçekleri. Hoşça kalın."