AYIN LANETİ

Bölüm 1 — Ay Tutulması
Krallıkta büyü yapmak yasaktı.Bu kuralı herkes bilirdi.Çocuklar daha konuşmayı öğrenmeden önce büyünün tehlikeli olduğu öğretilirdi. Sarayın duvarlarında bile aynı cümle yazılıydı:“Büyü, sahibine itaat etmez. Bedelini mutlaka ister.”Elara Veyne bu sözleri hayatı boyunca defalarca duymuştu.Ama o gece, ilk kez onlara gerçekten inanmak zorunda kalacaktı.Sarayın kütüphanesinde yalnızdı.Gece yarısını çoktan geçmişti. Büyük salonun duvarlarındaki mumların çoğu sönmüş, yalnızca birkaç tanesi titrek bir ışık bırakmıştı.Elara önündeki eski kitapları düzenlerken esnedi.“Bir gün,” diye mırıldandı, “şu sarayda gerçekten normal bir iş yapacağım.”Elindeki kitabı rafa kaldırdı.Tam arkasını dönecekken gözü pencereden dışarı kaydı.Ay tutulması başlamıştı.Ay yavaş yavaş kararıyordu.Elara kaşlarını çattı.“Bu gece mi?”Çocukluğundan beri ay tutulmalarından hoşlanmazdı. Annesi, onun küçükken ay tutulması gördüğü her gece garip rüyalar gördüğünü söylerdi.Fakat bu kez farklı bir şey vardı.Ay tamamen karardığı anda…Elara’nın sağ eli yanmaya başladı.“Ah!”Elini tuttu.Avucunun ortasında ince, gümüş renkli bir çizgi belirmişti.Çizgi büyüdü.Sonra bir mühür şekline dönüştü.Elara’nın nefesi kesildi.“Bu… ne?”Mührün ortasında hilal şeklinde bir işaret vardı.Ve o anda kütüphanenin bütün mumları aynı anda söndü.Fısss.Karanlık.Elara olduğu yerde dondu.Sonra arkasından bir ses geldi.“Onu nereden aldın?”Elara hızla döndü.Kütüphanenin kapısında bir çocuk duruyordu.Siyah saçları, karanlıkta bile belli olan altın gözleri ve yüzündeki ciddi ifadeyle ona bakıyordu.Elara onu daha önce hiç görmemişti.“Sen kimsin?”Çocuk cevap vermedi.Bakışları Elara’nın eline kaydı.Yüzündeki sakin ifade ilk kez bozuldu.“Bu imkânsız…”Elara geri çekildi.“Ne?”Çocuk birkaç adım yaklaştı.“Avucundaki mühür.”Elara elini saklamaya çalıştı.“Bunun ne olduğunu biliyor musun?”Çocuk bir süre sustu.Sonra çok daha alçak bir sesle konuştu:“Evet.”“Öyleyse söyle.”Çocuğun gözleri ay tutulmuş aya döndü.“Çünkü o mühür bana ait.”Elara’nın kalbi hızlandı.“Ne demek sana ait?”Çocuk ona baktı.“Ben Kael Veyron.”Elara’nın yüzündeki ifade değişti.Veyron.O soyadı herkes biliyordu.Lanetli büyücü ailesi.Krallığın yıllardır aradığı aile.Elara bir adım geri gitti.Kael ise yalnızca şunu söyledi:“Ve eğer mühür senin elinde ortaya çıktıysa…”Kısa bir sessizlik oldu.“…krallığın düşündüğünden çok daha büyük bir sorun var.”Tam o anda sarayın bütün çanları çalmaya başladı.DONG!Kael pencereye baktı.“Bizi buldular.”Elara fısıldadı:“Kim?”Kael’in altın gözleri ona döndü.“Kraliçenin muhafızları.”Ve kütüphanenin kapısının dışından ayak sesleri yükseldi.