Ay Işığındaki Sır

Bölüm 1 – Yeni Bir Başlangıç (1. Kısım)
Gökyüzü henüz aydınlanmaya başlamıştı. İnce bir sis tabakası, şehrin yüksek binalarının arasına yayılmıştı. Yazın son günleri olmasına rağmen sabah havası serindi. Kuş sesleri, bahçedeki ağaçların arasında yankılanırken Natasha odasının penceresini açtı.
Derin bir nefes aldı.
Bugün yeni bir başlangıç olmalıydı.
En azından öyle olmasını istiyordu.
Masasının üzerinde duran telefonun ekranı yeniden yandı.
Ryan arıyor...
Natasha birkaç saniye ekrana baktı. Parmakları "Cevapla" tuşuna gitmedi. Telefon sustu.
Ardından bir mesaj geldi.
"Konuşmamız gerekiyor. Lütfen benden kaçma."
Natasha mesajı okudu, gözlerini kapattı ve telefonu sessize aldı.
İki hafta önce aldığı kararın doğru olduğuna inanıyordu.
Ryan'ı seviyordu...
Ya da sevdiğini sanıyordu.
İlk zamanlarda her şey çok güzeldi. Birlikte saatlerce geziyor, gelecek hayalleri kuruyorlardı. Ama zaman geçtikçe Ryan değişmişti. Natasha'nın kimlerle konuştuğunu sorguluyor, arkadaşlarını kıskanıyor ve her konuda hesap soruyordu.
Bir gün Natasha aynanın karşısında durmuştu.
Kendi kendine şu soruyu sormuştu:
"Ben ne zaman gülmeyi bıraktım?"
O gün ilişkiyi bitirmişti.
Fakat Ryan bunu kabul etmemişti.
Kapısını çalmış...
Çiçekler göndermiş...
Defalarca aramıştı.
Natasha ise her seferinde aynı cevabı vermişti.
"Bitti."
Kapısı çalındı.
"Natasha!" diye seslendi annesi.
"Geç kalacaksın."
Natasha aynadaki yansımasına baktı.
Uzun kahverengi saçlarını topladı. Açık mavi gömleğini düzeltti ve çantasını omzuna aldı.
Bugün üniversitenin ilk günüydü.
Yeni insanlar...
Yeni dersler...
Ve bilmediği yeni bir kader...
Merdivenlerden indiğinde babası çoktan gazeteye dalmıştı.
"Günaydın."
Babası gazeteyi indirmeden başını salladı.
"Günaydın."
Annesi masaya sıcak çay bıraktı.
"Heyecanlı mısın?"
"Biraz."
Babası ilk kez gazeteyi kapattı.
"Unutma Natasha."
"Kendini kimseye ezdirme."
Natasha gülümsedi.
"Merak etme baba."
Babasının bu sözü her zaman söylediğini biliyordu.
Ama bugün sesinde farklı bir sertlik vardı.
Sanki yaklaşan bir tehlikeyi hissediyordu.
Natasha bunun nedenini henüz bilmiyordu.
...
Natasha kahvaltısını bitirdikten sonra çantasını omzuna astı.
Annesi her zamanki gibi kapıya kadar eşlik etti.
"Ders çıkışı haber ver, olur mu?"
"Merak etme anne."
Annesi kızının alnına küçük bir öpücük kondurdu.
"Yeni başlangıçlar bazen insanın hayatını değiştirir."
Natasha gülümseyerek başını salladı.
"İnşallah güzel şeyler değişir."
Evin kapısını kapatıp sokağa adım attığında hafif bir rüzgâr saçlarını savurdu.
Kulaklığını taktı ve yürümeye başladı.
Telefonu yeniden titredi.
Bu kez arayan Ryan değildi.
En yakın arkadaşı Lina'ydı.
"Natashaaa! Neredesin?"
"Yoldayım."
"Çabuk gel! Kampüs inanılmaz güzel."
Natasha gülümsedi.
"Beş dakikaya oradayım."
Telefonu kapattı.
Otobüse bindi ve cam kenarına oturdu.
Şehir hızla geride kalırken gözleri dışarıdaki insanlara takıldı.
Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.
Ama onun içinde hâlâ garip bir huzursuzluk vardı.
Sanki bugün kötü bir şey olacaktı.
Yaklaşık yirmi dakika sonra otobüs üniversitenin önünde durdu.
Natasha derin bir nefes alarak aşağı indi.
Kampüs beklediğinden de büyüktü.
Yüksek ağaçlar, rengârenk çiçekler ve öğrenciler...
Her yerde kahkahalar yükseliyordu.
Tam o sırada biri arkadan gözlerini kapattı.
"Tahmin et bakalım kim?"
Natasha gülerek elleri tuttu.
"Lina."
"Evet!"
İkili birbirine sarıldı.
Lina her zamanki gibi enerjik ve neşeliydi.
"Hadi! Kampüsü gezelim."
Birlikte yürümeye başladılar.
Kütüphaneyi, kafeyi ve derslikleri gezdiler.
Lina konuşurken Natasha'nın dikkati uzaktan geçen siyah bir spor arabaya takıldı.
Araba kampüsün tam ortasında durdu.
Kapısı yavaşça açıldı.
İçinden uzun boylu, siyah saçlı bir genç indi.
Üzerindeki siyah gömlek ve kendinden emin tavrı dikkat çekiyordu.
Etrafındaki öğrenciler fısıldaşmaya başladı.
"İşte geldi..."
"Gerçekten o mu?"
"Damon..."
Natasha bu ismi ilk kez duyuyordu.
"Kim bu?" diye sordu.
Lina hafifçe eğilip fısıldadı.
"Damon Blackwood."
"Kim?"
"Bu şehrin en güçlü ailelerinden birinin oğlu."
"Öyle mi?"
"Hem de oldukça kibirli olduğu söyleniyor."
Natasha omuz silkti.
"Benim umurumda değil."
Damon arkadaşlarıyla birlikte yürüyüp gözden kayboldu.
İkisi birbirini fark etmemişti.
Henüz...
Ders zili çaldı.
Profesör sınıfa girip yoklama almaya başladı.
"Bu dönem bazı derslerde grup projeleri yapacağız."
Sınıftan hafif bir uğultu yükseldi.
Profesör gülümsedi.
"Grupları haftaya açıklayacağım."
Natasha not defterini açarken telefonuna gizlice bir bildirim geldi.
Ryan: "Bugün seni gördüm."
Natasha'nın yüzü bir anda soldu.
"Nasıl yani?"
Hızla etrafına baktı.
Kimse dikkat çekmiyordu.
Ama sanki biri onu uzaktan izliyordu.
Telefon yeniden titredi.
Ryan: "Kaçamazsın."
Natasha telefonu çantasına koydu.
Dersi dinlemeye çalışsa da aklı tamamen dağılmıştı.
O sırada sınıfın kapısı açıldı.
Profesör başını kaldırdı.
"Geç kaldınız."
Kapıda duran kişi sakince konuştu.
"Özür dilerim hocam."
Natasha istemsizce başını çevirdi.
Kapıda duran kişi...
Sabah kampüse siyah arabayla gelen gençti.
Damon.
Profesör boş sırayı gösterdi.
"Geç yerine."
Sınıfta sadece Natasha'nın yanındaki sıra boştu.
Damon ağır adımlarla yürüdü...
Ve hiçbir şey söylemeden Natasha'nın yanına oturdu.
Natasha şaşkınlıkla ona baktı.
Damon ise sadece kısa bir bakış attı.
İkisi de tek kelime etmedi.
Ama ikisinin de haberi yoktu...
Bu sessizlik, hayatlarını sonsuza kadar değiştirecek olayların ilk adımıydı.
…
Sınıfta derin bir sessizlik hâkimdi.
Profesör tahtaya önemli notlar yazarken herkes defterine bir şeyler karalıyordu. Natasha ise yanında oturan Damon'ın varlığını görmezden gelmeye çalışıyordu.
Aralarındaki sessizliği Damon bozdu.
"Kalemin düştü."
Natasha başını çevirdi. Gerçekten de kalemi sırasının altına yuvarlanmıştı.
"Teşekkür ederim."
Damon kalemi uzattı.
"Rica ederim."
Bu, aralarında geçen ilk sakin konuşmaydı.
Tam o sırada sınıfın kapısı sertçe açıldı.
Herkes dönüp baktı.
Kapıda nefes nefese kalmış bir genç duruyordu.
Ryan...
Natasha'nın kalbi hızla atmaya başladı.
"Ryan?" diye fısıldadı.
Profesör sert bir sesle konuştu.
"Sen kimsin?"
Ryan'ın gözleri sadece Natasha'yı arıyordu.
"Natasha'yla konuşmam gerekiyor."
"Şu an ders işleniyor. Lütfen dışarı çık."
Ryan birkaç saniye daha Natasha'ya baktı.
"Bu iş burada bitmedi."
Sonra arkasını dönüp koridorda kayboldu.
Sınıfta fısıldaşmalar başladı.
"Kimdi o?"
"Natasha'nın sevgilisi galiba."
"Eski sevgilisiymiş."
Natasha utancından yerin dibine girmek istedi.
Damon sessizce ona baktı.
"İyi misin?"
Natasha başını salladı.
"İyiyim."
Ama sesi hiç de öyle söylemiyordu.
Ders sonunda öğrenciler sınıftan çıkmaya başladı.
Lina hemen Natasha'nın yanına geldi.
"Az önceki çocuk Ryan'dı değil mi?"
"Evet."
"Buraya kadar gelmesi normal değil."
"Biliyorum."
Damon da sınıftan çıkıyordu. Koridorda Ryan'ın duvara yaslanmış beklediğini gördü.
Ryan doğruca Natasha'nın önüne geçti.
"Beş dakika konuşacağız."
"Konuşmayacağız."
"Neden benden kaçıyorsun?"
"Kaçmıyorum. Sadece artık hayatımda değilsin."
Ryan'ın yüzü gerildi.
"O çocuk yüzünden mi?"
Natasha şaşırdı.
"Hangi çocuk?"
Ryan başını Damon'a doğru çevirdi.
"Yanında oturan."
Damon konuşmaları duymuştu ama karışmadı.
Natasha ise sert bir sesle cevap verdi.
"Hayır. Bu tamamen benim kararım."
Ryan derin bir nefes aldı.
"Tamam... Ama seni geri kazanacağım."
Bunu söyledikten sonra uzaklaştı.
Lina, Natasha'nın koluna girdi.
"İyi misin?"
"Biraz yoruldum."
Damon birkaç saniye Natasha'nın arkasından baktı.
İçinden, "Bu çocuk kolay vazgeçecek gibi görünmüyor," diye geçirdi.
O sırada kampüsün girişinde siyah bir araç durmuştu.
Araçtan orta yaşlı bir adam indi ve uzaktan Damon ile Natasha'yı izledi.
Cebinden telefonunu çıkarıp kısa bir mesaj yazdı.
"İlk karşılaşma gerçekleşti."
Mesajı gönderdiği kişinin kim olduğu bilinmiyordu.
Ama bu kişi, iki ailenin yıllardır sakladığı sırrı biliyordu.
Ve o sır, Natasha ile Damon'ın hayatını geri dönülmez şekilde değiştirecekti.
…
Natasha derin bir nefes alarak kampüsün bahçesine çıktı. Gün batmaya başlamıştı. Gökyüzü turuncu ve pembe tonlara bürünmüş, öğrenciler yavaş yavaş evlerine dönüyordu.
"Bugün gerçekten çok yoruldum..." diye mırıldandı.
Lina çantasını omzuna geçirirken gülümsedi.
"İstersen kafeye gidelim."
"Başka zaman olur. Eve gitmek istiyorum."
Tam ayrılacakları sırada Natasha'nın telefonu yeniden çaldı.
Ryan.
Bu kez telefonu açtı.
"Ne istiyorsun?"
"Konuşmamız lazım."
"Hayır."
"Beş dakika."
"Ryan, bitti dedim."
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Ryan'ın sesi değişti.
"Beni buna sen zorladın."
Telefon kapandı.
Natasha'nın kalbi sıkıştı.
Lina endişeyle sordu.
"Bir şey mi oldu?"
"Hayır... Eve gideceğim."
"İstersen seni bırakayım."
"Yok, iyiyim."
Natasha kampüsten çıktı.
Sokak her zamanki gibi sakindi.
Arkasında ayak sesleri duydu.
Önce önemsemedi.
Ama sesler hızlanıyordu.
Arkasını döndüğünde Ryan'ı gördü.
"Dur!"
Natasha geri çekildi.
"Ryan, lütfen..."
"Sadece konuşacağız."
"Hayır."
Ryan bir adım attı.
Natasha da geri çekildi.
Tam o sırada başka bir ses duyuldu.
"Bir insanın 'hayır' demesini anlamıyor musun?"
Natasha başını çevirdi.
Damon.
Elinde motosiklet kaskıyla birkaç metre ötede duruyordu.
Yüzündeki sakin ifade gitmişti.
Yerini buz gibi bir bakış almıştı.
Ryan sinirle güldü.
"Yine sen."
Damon yaklaşmaya devam etti.
"Buradan git."
"Gitmezsem?"
"Bunu denemeni tavsiye etmem."
İkisi birkaç saniye birbirine baktı.
Sokaktan geçen insanlar da durup onları izlemeye başlamıştı.
Ryan, Natasha'ya son kez baktı.
"Bu bitmedi."
Arkasını dönüp uzaklaştı.
Natasha derin bir nefes verdi.
"Beni yine kurtardın."
Damon omuz silkti.
"Tesadüf."
"İki kere mi tesadüf?"
Damon ilk kez hafifçe gülümsedi.
"Belki."
Natasha da istemsizce gülümsedi.
İkisi de bunu fark edince aynı anda gülümsemelerini sakladılar.
"Evine nasıl gideceksin?" diye sordu Damon.
"Otobüsle."
"Saat geç oldu."
"Alışığım."
Damon birkaç saniye düşündü.
"İstersen bırakabilirim."
Natasha şaşırdı.
"Sen mi?"
"Evet."
"Biz daha yeni tanıştık."
"Doğru."
"Üstelik ailelerimiz..."
"...Birbirinden nefret ediyor."
İkisi de sustu.
Rüzgâr ağaçların yapraklarını sallıyordu.
Damon cebinden motosiklet anahtarını çıkardı.
"Karar senin."
Natasha bir an tereddüt etti.
Aslında kabul etmek istemiyordu.
Ama Ryan'ın yeniden karşısına çıkmasından korkuyordu.
Yavaşça başını salladı.
"Tamam."
Damon kaskını ona uzattı.
"Bunu tak."
Natasha kaskı aldı.
"Teşekkür ederim."
Motosiklete bindiler.
Motor çalıştığında şehir ışıkları tek tek yanmaya başlamıştı.
Natasha ilk kez Damon'a bu kadar yakındı.
Ve ilk kez onun sandığı kadar soğuk biri olmadığını hissetmeye başlamıştı.
Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı...
Onları uzaktan takip eden siyah SUV, motosikletin peşine takılmıştı.
Aracın içindeki adam telsizine konuştu.
"Patron... İkisi birlikte."
Karşı taraftan tek bir cümle geldi.
"Artık oyun başlasın..."
…
Motosiklet şehrin ışıklı caddelerinde ilerliyordu.
Natasha, ilk başta mesafesini korumaya çalışsa da motosiklet hızlanınca dengesini kaybetmemek için istemeden Damon'ın montunu tuttu.
Damon hafifçe gülümsedi ama hiçbir şey söylemedi.
Natasha bunu fark edince hemen elini çekti.
"Özür dilerim."
"Gerek yok."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonunda Damon konuştu.
"Ryan uzun zamandır mı peşinde?"
Natasha derin bir nefes aldı.
"İki haftadır."
"Polise gitmeyi düşündün mü?"
"Hayır."
"Neden?"
"Çünkü hâlâ düzeleceğine inanmak istiyorum."
Damon başını iki yana salladı.
"Bazı insanlar değişmez."
Natasha bu cümleyi duyunca sustu.
Sanki Damon da geçmişte benzer bir şey yaşamış gibiydi.
Bir süre sonra motosiklet büyük bir villanın önünde durdu.
"Burada mı oturuyorsun?" diye sordu Damon.
"Evet."
Natasha kaskını çıkarıp uzattı.
"Tekrar teşekkür ederim."
Damon kaskı aldı.
"Rica ederim."
Tam Natasha kapıya yönelmişti ki villanın kapısı sertçe açıldı.
Orta yaşlarında, ciddi bakışlı bir adam hızla dışarı çıktı.
Natasha'nın babası...
"Natasha!"
"Bab..."
Adamın bakışları doğrudan Damon'a çevrildi.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Öfke...
Şaşkınlık...
Ve yıllardır sakladığı bir acı...
"Sen..."
Damon da adamı tanımış gibiydi.
İlk kez yüzündeki soğukkanlı ifade kayboldu.
"Bay Volkov..."
Natasha şaşkınlıkla ikisine baktı.
"Siz birbirinizi tanıyor musunuz?"
Babası sert bir sesle konuştu.
"İçeri gir."
"Baba ama..."
"Hemen!"
Natasha istemeyerek içeri girdi.
Kapı kapanmadan önce Damon'a son kez baktı.
Damon hâlâ olduğu yerde duruyordu.
Motorunu bile çalıştırmamıştı.
Evin salonunda ağır bir sessizlik vardı.
Babası pencerenin önünde durmuştu.
"Bir daha o çocukla görüşmeyeceksin."
"Neden?"
"Çünkü söyledim."
"Ama o bana yardım etti."
"Yardım etmiş olması hiçbir şeyi değiştirmez."
"Sebebini söyle."
Babası derin bir nefes aldı.
"Onun babası yüzünden kardeşimi kaybettim."
Natasha'nın gözleri büyüdü.
"Ne?"
"Evet."
"O yüzden o aileyle hiçbir bağın olmayacak."
Natasha ilk kez ailesinin geçmişiyle ilgili böyle bir şey duyuyordu.
Küçüklüğünden beri sadece "Blackwood ailesinden uzak dur." denilmişti.
Ama nedenini hiç kimse anlatmamıştı.
Aynı dakikalarda...
Damon da evine dönmüştü.
Gösterişli malikanenin kapısından içeri girdiğinde hizmetçiler sessizce selam verdi.
Çalışma odasının kapısı açıktı.
Babası içeride onu bekliyordu.
"Damon."
"Evet."
"Natasha Volkov'u evine bırakmışsın."
Damon şaşırmadı.
"Bunu nereden biliyorsun?"
Babası hafifçe gülümsedi.
"Benim bilmediğim çok az şey vardır."
"Yolda sorun yaşamıştı."
"Onunla bir daha görüşmeyeceksin."
"Neden?"
Babası masasındaki eski bir fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta iki genç adam vardı.
Biri Damon'ın babası...
Diğeri Natasha'nın amcası...
İkisi de gülümsüyordu.
Damon şaşkınlıkla fotoğrafa baktı.
"Onlar... arkadaş mıydı?"
Babası uzun süre sustu.
Sonra yavaşça konuştu.
"Bir zamanlar kardeş gibiydik..."
Damon'ın kaşları çatıldı.
"Öyleyse neden şimdi düşmanız?"
Babası gözlerini kapattı.
"Çünkü biri bize ihanet etti."
Odanın içini yeniden sessizlik kapladı.
Ama söylenmeyen gerçekler, söylenenlerden çok daha ağırdı.
Ay ışığı pencereye vururken iki farklı evde iki genç aynı soruyu düşünüyordu:
"Gerçekten düşman olmamızın sebebi ne?"
Ve hiçbiri, cevabın hayatlarını altüst edeceğini henüz bilmiyordu...
Bölüm 1 Sonu. 🌙📖