Bölüm: Giriş

TARİHLERİ ALALIMMM

01.11.2026
🩷

Bölüm: Giriş
"Anne, babam nerede?"

15 Yıl Önce ( İlahi Bakış Açısı )

"...ve kurt kuzuyu yemiş."

Babasının elindeki masal kitabını kapattığını gören küçük kız, babasının son sözleri ile gözlerini kocaman açmış; üzerindeki battaniyeyi yüzünün yarısına kadar çekmişti. Masalın böyle bir sonla bitmesini beklemiyordu. Sonuçta ona göre masallar mutlu sonla biterdi. Bu sonu sevmemişti.

"Ama baba, kurt kuzuya kıyamaz ki. Ona sevgiyle bakmıyor muydu? Onu kötülüklerden korumuyor muydu? Neden yedi?" Art arda sorduğu sorular babasını güldürmüştü. Küçük kız, bir gülen babasına bakıyordu, bir de içeriye elinde bir bardak süt ile giren annesine. "Anne! Babam çok kötü bir masal okudu bana! Sonunda, kurt kuzuyu yiyordu. Hiç beğenmedim." diye hızlıca şikayet etti babasını.

Küçük kız, battaniyesini indirip kollarını göğüsünde bağlamıştı. Hâlâ gülen babasına dudaklarını büzmüş, kaşlarını çatmış bir şekilde bakıyordu. "Bir daha babam bana masal okumasın anne. Sen oku. Senin anlattığın bütün masallar mutlu sonla bitiyor." Annesinin uzattığı bardağü minik parmakları ile kavrayıp dudaklarına götürmeden önce ekledi küçük kız. "Babam ise sürekli üzgün sonla bitiriyor."

Sütünü iştahla içti, boş bardağı annesine uzattı ve yatağına tekrar uzandı. Bu sırada annesi gülümseyerek bardağı komidine bıraktı, hemen yanındaki sandalyeye oturdu ve elini kızının saçlarına yerleştirdi. "Baban sana şaka yaptı bebeğim. Masalın sonunda kurt kuzuya aşık oluyor. Ve sonsuza kadar, kurt kuzuyu koruyor."

Babası da kızının elini tuttu. "Üstelik seninde söylediğin gibi. Kurt kuzuya hiç kıyamamış. Ona hep sevgiyle bakmış. Ve birbirlerine yemin etmişler. Kurt kuzuyu asla bırakmayacaklarmış."

Küçük kız, masalın sonunun iyi bitmesinin rahatlığı ile derin bir nefes verdi. "Nihayet," dediğinde gözleri yavaş yavaş kapanmak üzereydi. "Peki, kurt kuzuyu hiç bırakmamış mı?"

"Hiç." dedi babası bir yandan gözlerini eşine çevirerek. "Kurt kuzuyu hiç bırakmamış. Çünkü onu çok seviyormuş."

"Sen ve annem gibi mi baba?"

"Evet bebeğim," diyen annesi, kızının alnına bir buse kondurdu. "baban ve benim gibi. Sen ve biz gibi. Bir aile olmuşlar."

Babası da küçük kızının alnına küçük bir buse kondurduktan sonra, "İyi uykular." dedi ve önce babası, ardından da eşi kızlarının odasından çıkıp kapıyı kapattılar.

Kadın, büyük bir aşkla kocasına baktı. Kahverengi gözleri karanlık salonu adeta aydınlatıyordu. Son derece parlaktı. Aynı parıltı kocası içinde geçerliydi. Eli karısının bel boşluğuna ilerlediğinde bir kaç saniye içerisinde bedenleri birbirine yapışmıştı bile. "Ronan... Sence, kızımızı bu dünyada koruyabilecek miyiz?"

"Koruyacağız sevgilim." Karısının yüzüne düşen saçını kulağının arkasına doğru ittirdi Ronan. "Üstelik o bizim kızımız. Kendisini koruyacaktır. Ama buna müsade etmeyeceğiz. Onu bütün kurtlardan koruyacağız."

Kadın gülümserken, kollarını Ronan'ın boynuna doladı. "Ya kızımıza bir kurt aşık olursa?" diye sordu kaşları havalanırken. "O zaman ne yapacağız Ronan Aldwyn?"

Ronan'ın anında kaşları çatıldı ve karısının belindeki parmakları adeta kas katı kesildi. Çenesi gerilirken, dudakları zar zor aralanmıştı. "Bir kere, benim kızım evlenmeyecek Elena Aldwyn. O benim kızım. Bir eşe ihtiyacı yok."

"Ne yani, benim bir eşe ihtiyacım var mıydı?"

"Hayır, yani..." Ronan her şeyi batırmamak adına dudaklarını birbirine baştırdı ve susturdu kendini. Elena ise, kollarını Ronan'dan çekip ondan uzaklaştı ve odalarına geçti. Arkasından gelen Ronan'ı görmezden geldi. Evliliklerinin tatlı trip saatlerini yaşıyorlardı.

"Elena," Ronan, odalarına girdiklerinde arkasından kapıyı kapatıp, Elena'nın bileğinden narin bir dokunuşla tuttu ve kendisine çevirdi. Elena'nın bedeni bedenine yaslandı. "Kızımız hep bizimle kalsın istiyorum. Onun bizden başka bir aile kurması düşüncesi nedense beni sinirlendiriyor."

"Beni nedense duygulandırıyor." dedi Elena, kolları tekrar Ronan'nın boynuna dolanırken. "Kızımız büyüyüp aşk denen duygunun tadına vardığındaki mutluluğunu düşündükçe duygulanıyorum."

"Aşk..." Ronan'ın dudaklarından bir fısıltı gibi dökülmüştü bu kelime. "Eğer benim seni sevdiğim gibi, bir adam onu sevecekse tamam." Söylediği ile boğazını temizledi. "Yani öyle hemen tamam değil. Asla hemen tamam olamaz." Hemen ardından devam etti. "Eğer aksi olursa da onu ejderhalara yem ederim."

"Ronan." Elena, huzursuzca geri çekildi. Üzerinde ki geceleğin gereksiz parçasını kenara gelişi güzel bıraktı. Yatağa doğru ilerlerken konuşmasına devam etti: "Ejderhalardan bahsetmesen mi? Boğuluyormuş gibi hissediyorum."

"Neden?" Ronan'da üzerinde ki tişörtü ve pantolonu çıkarttı ve ışığı kapatıp yatağın diğer ucuna geçti. "Seni bu kadar rahatsız eden şey ne?"

Elena, dolu gözleri ile boşluğa bakıyordu. Cevap vermek için dudaklarını her araladığında dudakları birbirlerine tekrar kenetleniyordu. Ronan, bunu farkettiğinde onun üzerine gitmek istemedi. Yalnızca, "Anlatırsan rahatlarsın." diyerek elini eşinin yüzüne yerleştirdi.

"Elena..." derken Elena'nın yüzünü kendi yüzüne çevirmişti. Gözleri kesiştiğinde, "Ne oldu Elena? Neden ağlıyorsun?" diye sordu. Baş parmağı ile nazikçe Elena'nın gözünden yanağına düşen göz yaşını sildi. "Sevgilim..?"

"Ronan ben..." Elena'nın dudakları arasından derin bir hıçkırık feryat etti. "Ben İrina doğduğundan beri kabuslarımda onun bir ejderha tarafından..." Kelimeleri toparlayamıyordu. Konuşamıyordu. Konuşmasına da gerek yoktu, Ronan onu anlamıştı ve başını göğüsüne yaslamıştı. Dudaklarını Elena'nın saçlarına yaslarken, "Şşş... öyle bir şey olmayacak." dedi Ronan. "Adı üstünde, bu bir kabus. Demek ki, bu senin en büyük korkun ve kabuslarında da sürekli bunu görüyorsun."

"Yine de korkuyorum Ronan." Elena, kollarını Ronan'nın koca gövdesine doladı. "Belki de Tanrı bir işaret gönderiyordur. Eryndor Krallığından kaçmamızı, tamamen uzaklaşmamızı söylüyordur." Başını daha fazla Ronan'ın çıplak göğüsüne yasladı. "Burada yaşayan yaşlıların cadı olduğundan resmen eminim. Çarşıda birbirlerine bakarak çoğunu bilmediğim kelimeler mırıldanıyorlardı. Resmen lanet okuyorlardı ki, sadece bu da değil..."

"Başka ney?"

"Ronan, biliyorsun bende yarı cadıyım. Evli olmamam lazım. Onun dışında bildiğim ritüeller ve büyüler var. Ama benim geldiğim soyda büyüler kötüye kullanılmaz. İnsanlığın yararına olmayan büyüyü yapan her cadı idam edilir. Üstelik, ejderhalar adına yapılan ritüeller... Onların çağırılması ve insanların onlara kurban edilmesi. Özellikle kadınların. Neden bilmiyorum, bunları hiç sorgulamamıştım. Ta ki buraya gelene kadar. Eryndor'ın efsanelerini, hatta efsane diye anlatılan gerçeklerini duyduğumda... Bilmiyorum Ronan. Burada olmak doğru mu, kestiremiyorum."

Ronan sıkıntılı bir nefes alıp verdi. "Kendimi bildim bileli burada yaşıyorum Elena. Efsane dedikleri şeyden kastettiğin ne bilmiyorum ama ben bir avcı olarak büyüdüm. Bir çok ejderhaya ok attığımı biliyorum ama hiçbirini ritüelle çağırmadık. Onlar kendileri geldiler ve avlandılar."

"Neden geldiler?"

"Bilmiyorum. Son 5 yıldır ejderhaların neslinin artık tükendiği söyleniyor. Bu yüzden bıraktım avcılığı. Odağımı tamamen sana ve biricik kızımıza çevirdim. Tek amacım ikinizin mutluluğu ve huzuru." Gözlerini Elena'nın büyüleyici gözlerine hapsetti Ronan. "Gitmek mi istiyorsun buradan? Gidelim. Hemen yarın."

Elena, söyleyeceklerini Ronan'ın dudaklarına dudaklarını yaslayarak söylemişti. Kısa öpüşmelerinin ardından Elena, "Teşekkür ederim sevgilim." demişti. "Peki, nereye gideceğiz?"

"Sen nereyi istersen oraya."

Aralarında derin bir sössüz bakışma geçtikten sonra Ronan, gülümseyerek dudaklarını araladı. "Hani, salondayken demiştin ya; 'Ne yani, benim bir eşe ihtiyacım var mıydı' diye."

"Hmhm." dedi Elena, başını daha fazla Ronan'ın göğsüne yaslarken.

"Benim sana ihtiyacım vardı... Senin sevgine, senin bakışına, dokunuşuna... Sen sen yapan her şeye ihtiyacım vardı."

Elena, gülümseyerek Ronan'ın gözlerine baktı. "Anca mı geldi aklına?"

"Maalesef karıcığım. Jeton yeni düştü."

"Pislik!" Elena yavaşça Ronan'ın göğsüne vurduğunda ikisi de gülümsüyordu.

Mutlulardı.

Fakat o esnada, camın ardında onları izleyen köylü, dudaklarına yerleşen sinsi gülümsemeye engel olamamıştı. "İşin bitti Elena!" demişti adeta tıslayarak. "Demek ki sende bir cadıydın ve bunu sakladın. Kral tarafından duyulduğunda senin gitmene gerek kalmayacak. Zaten idam ediliyor olacaksın! Ronan ise, tekrar benim olacak."

/ SABAH /

Elena, yüzüne vuran güneş ile araladığında karşısında onu izleyen Ronan ile göz göze geldi. Dudakları yukarı doğru kıvrılırken, "Günaydın." dedi yarı uykulu haliyle. "Erkencisin bakıyorum."

"Günaydın sevgilim." deyip Elena'nın dudaklarına bir öpücük kondurdu ve geri çekildi. "Düşünüyordum."

"Ne düşünüyordun?"

"Nereye gideceğimizi." dedi derin bir nefes alıp vererek.

"Bilmiyorum. Yeter ki buradan uzak bir yer olsun." Elena sol kolunu Ronan'ın gövdesine sarıp gözlerinin içine baktı. "Ve biz üçümüz birkikte olalım."

Ronan gülümsedi ve Elena'nın çenesinden tutup, yüzlerini hizaladı. Eşinin gözlerine bakarken, kalbi adeta kuş gibi çırpınmaya başlamıştı. "Sence de ailemiz üç kişi az değil mi?" diye sordu Ronan, Elena'nın dudaklarına doğru.

Sorusu Elena'nın gözlerini kocaman açmasına sebep olurken kendisinin de bu manzara karşısında küçük bir kahkaha atmasına sebep olmuştu. "Ne? İrina'ya kardeş yapma fikri sana pek cazip gelmemiş gibi?"

"Saçmala Ronan! İrina daha küçük. Zamanı değil."

"İrina 5 yaşında sevgilim."

"E tamam işte," Elena yerinde kıpırdandı. "Daha küçük." Boğazını temizleyip Ronan'ın hâlâ gülen yüzüne baktı. "Neden gülüyorsun?"

"Korkuyor musun?" Sorusu ile gözleri baştan aşağı Elena'yı süzdü. Elena neyi kast ettiğini anlar anlamaz, "Tabii ki de senden korkmuyorum." diyerek gözlerini devirdi. "Ben doğuruyorum Ronan, sen değil."

"Ben doğrusam yapar mıydın?" Ronan'ın sorusuna Elena resmen kahkahayı basmıştı. "Saçmalama istersen!"

Onlar gülerken, kapıları açılmıştı. Kızları İrina, koşarak yanlarına doğru gelirken önce yatağa çıkmış ardından da ortalarına dalmıştı. "Günaydın anne ve baba!"

"Günaydın bebeğim." dedi Ronan ve Elena kızlarına sarılıp yanağından öperken.

İrina, ikisinin bu sevgisine karşılıp gülmeye başladı. Bunun üzerine Ronan, "İrina, kardeş ister misin?" diye sormuştu bir anda. Elena'nın koluna hızla ve sertçe vurmasını umursamamıştı bile.

İrina omuz silkti. "Ben size yetmiyor muyum?" Sorusuyla gözleri adeta dolmuştu. "Yoksa beni artık sevmiyor musunuz? Benden sıkıldınız ve yeni bir bebekle mi ilgileneceksiniz?"

"Annesi kılıklı!" diyen Ronan tek hamlede İrina'yı kucaklayıp göğsüne yatırdı. Bu sırada Elena gülerek, "Sanırım masalları azaltmamız gerekiyor." diye mini bir teşhiste bulundu ve hemen ardından ekledi: "Eğer bir kardeşin olursa İrina, bu senden sıkıldığımız ya da seni daha az sevdiğimiz anlamına gelmiyor. Bizim sana olan sevgimiz sonsuz. Senden nasıl sıkılabiliriz biz meleğim..."

Elena, onu dikkatle dinleyen kızının minik elini tutup öptü. "Üstelik baban sana şaka yaptı. Henüz kardeşin sırası değil." derken Ronan'a kısa ve ters bir bakış attı.

Ronan ise sırıtmaya devam ederek, "Henüz." dedi.

Bu esnada, kapıya delice vuruluyordu. Elena ve Ronan birbirlerine bakarlarken, Ronan İrina'yı hemen yanına yatırıp ayağa kalktı. Üzerine tişörtünü ve şortunun üzerine de pantolonunu giyerken aynı hızla kapıya yöneldi. Elena da üzerine dolabından eline ilk geçen elbisesini giydiğinde İrina'yı da kucağına alıp salona yöneldi. Gelen her kimse, iyi niyetle gelmemiş gibiydi.

Elena, Ronan'ın koca cüssesi ardından kapıda kimin geldiğine bakarken gördüğü kılıçlar ile muhafızların geldiğini anlamıştı. Korku çoktan bedenini ele geçirmişti.

"İrina," diye fısıldadı Elena kızının kulağına doğru onu yere indirirken. "Sen şimdi doğruca odana geç. Anne ve baba birazdan gelecek."

İrina kaşlarını çattı. "Onlar kim anne?"

"Soruna cevao vereceğim ama şu an sırası değil bebeğim. Bizi odanda bekle. Lütfen."

İrina daha fazla ısrar etmedi ve koşarak odasına geçtim kapının ardından annesine bakarken korku ona da bulaşmıştı.

Elena ise, Ronan'ın yanına yaklaştığında muhafızların gözü direk olarak Elena'nın üzerinde durmuştu. Ronan, omzunun üzerinden Elena'ya döndüğünde Elena dehşete kapılmıştı. Ronan'ın gözünden bir damla yaş düşmüştü.

"Neler oluyor?" Elena sorusu ile bir adım daha öne çıktı ve muhafızların tamamen görüş açısına girdi. Muhafızlardan biri, "Elena Aldwyn, bizimle gelmelisiniz." dedi. Elena anlam vermez bakışlarını bir muhafızlara bir de Ronan'a çevirirken Ronan cevap olarak onu kendine doğru çekti. Asla bırakmak istemiyordu. Ona sımsıkı sarılıyordu.

"Ronan ne oluyor?" Ronan'ın göz yaşları, Elena'nın omzunu ıslatıyordu. Elena'nın kalbi adeta yanıyordu. Acıyordu. Ronan'ın söylediği o son cümle ile, artık anlamıştı: "Yemin ederim, seni kurtaracağım."

Elena için zaman dolmuştu.

"Ayrılın artık. Kral'ı daha fazla bekletmeyin."

Her şey çok hızlı gerçekleşmişti.

Elena zorla Ronan'dan ayırılmış, bilekleri kelepçelenmiş bir şekilde Eryndor Krallığının meydanına kadar getirilmişti. Herkes meydanın çevresinde toplanmıştı. Tüm gözler Elena'nın üzerindeydi. Herkes aynı şeyleri söylüyordu: "Yazık oldu." "Ne kadar da gençmiş. Bir de çocuğu varmış." "Bilmiyor muydu, cadı bir kadının evlenmemesi gerektiğini." "Bir de cadı olduğunu saklamış." "Çocuk da peydahlamış. Üstelik bir avcıdan!"

Elena, dik durmaya çalışsa da kızını ve Ronan'ı arkasında bırakacak olma düşüncesi onu paramparça ediyordu. Boynunu eğmesine ve sessizce ağlamasına sebep oluyordu. Kendisini suçluyordu, Ronan'a her şeyi daha önceden anlatıp buradan gitmeleri gerektiğini düşünüyordu. Ama içten içe, artık çok geç olduğunu söylüyordu. Kurallara uymamıştı. Ve idam edilecekti.

Meydana çıkan yüksek merdivenlerden tek tek çıkardı muhafızlar Elena'yı. Son basamağın ardından adeta fırlattırcasına meydana attılar. Elena, acıyla yüzünü buruşturduğu esnada bir el onu saçlarından kavradığı gibi başını yukarı doğru kaldırdı ve yüz yüze gelmelerine sebep oldu.

Bu köylülerden biriydi. "Ne kadar acınası bir durumdasın Elena." derken nefesi Elena'nın yüzüne vuracak kadar yakındı. "Kızını ve kocanı geride bırakacaksın. Ne uğuruna? Cadı arzularının önüne geçemediğin için."

Kadın, Elena'dan elini çekti. Aynı hızla Elena'nın kafası sert taşa çarptı. "Arkanda bıraktığın iki kişiyi de sakın merak etme. Onlara çok iyi bakacağımdan emin olabilirsin." Kadın tekrar Elena'nın saçlarını eline doladı. "Özellikle de kocan Ronan'a çok iyi bakacağım." Kulağına doğru eğildi. "Seni çok kısa sürede unutacak." Yüzüne sinsi bir gülümseme yerleştirdi ve Elena'nın acı çeken yüzüne zevkle baktı. "Eskiden olduğu gibi. Ronan tekrar benim olacak. Ve sen onun için hep bir keşke olarak kalacaksın."



Elena bu acıya daha fazla dayanamadı. Ayağını kaldırıp kadına olabildiğince sert bir şekilde vurdu ve geriye doğru düşmesine sebep oldu. Fakat kadının geri kalkması çok uzun sürmemişti. Hatta Elena'nın yüzüne sert bir tokat yapıştırmış, elbisesinin yakasından tutarak, "Seni sürtük!" diye bağırmıştı. "Dua et son günün olduğu için sana iyi yaklaşıyorum. Dua et!"

Elena ise göz yaşları arasından dişlerini sıkarak gülümsedi ve "İğrençsin." dedi kadının gözlerinin içine baka baka. "Aynı zamanda da hayalperest. Ronan'ın seni seveceğini düşünecek kadar aciz."

"Seni var ya!" Kadın bir tokat daha atacakken arkasından, "Morgana!" diye seslenilmesi ile Elena'yı bıraktı. Üzerine bulaşan tozu eliyle süpürdükten hemen sonra ellerini önünde birleştirdi. "Buyurun Kralım."

Kral, set sesinin ardından meydandaki tüm sesler susmuştu. Tüm gözler üç kişinin arasında gidip geliyorken, sahneye muhafızlarda dahil oldu. Elena'yı kollarından tutup kral ile yüz yüze gelecek şekilde hizaladılar.

"Elena Aldwyn bu kadın mı, Morgana?" Sert adımları meydanda inledi. Morgana'ın yanında geçip, Elena'nın tam karşısında durdu. Gözleri Elena'yı incelerken Morgana, "Evet efendim." dedi. "Bir cadının evlenmesi yasak. Fakat o, Ronan Aldwyn ile evlendi ve üstelik bir çocukları bile var."

"Ne kadar yazık." Kral, gözleri Elena'dayken Elini ona doğru uzattı ve çenesinden kavradığı gibi başını sola doğru çevirdi. "Bu güzelliğe gerçekten yazık oldu. Bir adam için canını vereceksin birazdan. Kocan nerede, söylesene Elena Aldwyn." Elena gözlerini sıkıca kapattı. Ronan'ın ona, 'Yemin ederim, seni kurtaracağım.' demesini aklına getirdi. İçinden, 'keşke ona daha çok sarılsaydım' diye geçirdi. İçindeki öfke ve korku ateşini dindirmeye çalıştı. Fakat çenesinde ki Kralın parmakları buna engel oluyordu. Elena'yı daha da öfkelendiriyordu.

"Ama ne yazık ki, size yasak olanı yaptınız. Kuralları hiçe saydınız. Ve Eryndor'da bunun cezası ölümdür." Kral, parmaklarını Elena'dan çekip kollarını açtı ve halka doğru seslendi. "Her kim, bir kuralı çiğnerse sonu işte böyle olacak! Göz yaşına bakılmaksızın, idam edilecek."

Tekrar Elena'ya doğru ilerledi Kral. "Bütün cadılar, meydana! Ritüel gerçekleştirilecek! Elena Aldwyn, ejderhaya kurban gidecek!"

Sonrasında her şey çok hızlı gerçekleşmişti.

Tüm cadılar meydanda bir çember çizmişti. Elena tam ortadaydı. Muhafızlar yanında yoktu. Kendisi ise elleri bağlı ve dizinin üzerinde oturuyordu. Ritüel başlamak üzereydi. Tüm gözlerde korku vardı. Özellikle, ejderhayı daha önceden görmüş yaşlılarda. Resmen titriyorlardı.

Elena ise gözlerini kapatmış, Tanrı'ya dua ediyordu.

Ronan ve İrina hep mutlu olsun...

Bütün cadılar ellerini birleştirdiler. Her birinin ağzından aynı yabancı kelimeler döküldü: "Aethra vael, Vaerath! Thora vel, thora naer! Draem vorath, kael aethra! Saer vael, saer thora! Vaerath, aethra! Vaerath, aethra!"

Uyan, ejderha! Kadim çağrıya kulak ver! Gücünü hatırla, uyan! Yeniden yüksel, yeniden doğ! Ejderha, uyan! Ejderha, uyan!

Herkes sessizdi. Nefesler tutulmuştu. Kral bile parlayan gözlerini gökyüzüns dikmişti. Morgana heyecanlıydı. Ronan'ın onun olma hayallerine kendini fazlasıyla kaptırmıştı. Cadılar ise hırsla aynı şeyi tekrar söylemeye başlamıştı. "Aethra vael, Vaerath! Thora vel, thora naer! Draem vorath, kael aethra! Saer vael, saer thora! Vaerath, aethra! Vaerath, aethra!"

Kara bulutlar yerini almıştı. Elena, gözlerini sıkı sıkı yummuştu. Ağlıyordu. Bu seferki korkudan değildi. Sevdiği adamı ve kızını acı içinde bırakacaktı. Belki de kızı, onu bir daha hatırlamayacaktı.

"Uyan kadim güç, uyan!"

Cadıların birlikte söylediği son cümle ile gök adeta yarıldı. Yer sallandı. Herkes bir yerlere kaçıştı. Cadılar birbirlerinden ayrılıp meydandan indi. Çığlıklar gökyüzünü inletti. Morgana'da cadılar ile birlikte çığlık çığlığa meydandan inmişti. Yalnızca Kral ve Elena kalmıştı meydanda. Kral sinirli görünüyordu, cadıların ritüeli bozduğunu düşünüyordu. Her birine yer ve gök sallanırken azarlıyordu. Yerlerine geçmelerini emrediyordu.

Emrine karşı gelmeyen her cadı tekrar yerine aldıklarında oldukları yerde zor duruyorlardı. Sarsıntı git gide artıyordu. Cadılar durmuyordu: "Vaerath, saer vora! Aethra thalan, aethra mor! Nara velith, thora naer! Thora kael, thora draem! Ven aethra! Ven thora! Saer naer, saer vael! VEN HIC! VEN HIC!"

Ejderha, gücünü yükselt! Kadim çağrıya kulak ver! Bağ seni bekliyor, buraya yönel! Çağrıyı izle, gücünü takip et! Gel, kadim güç! Gel, buraya! Bağlan ve çağrıya uy! BURAYA GEL! BURAYA GEL!

Yer sarsılmaya devam ediyordu. Sanki Eryndor'un temelleri yerinden sökülüyordu. Gökyüzünden yükselen uğultu giderek büyüdü. Kara bulutlar meydanın üzerine çökerken güneş tamamen kayboldu. Ardından gökyüzünde devasa bir gölge belirdi. Önce kimse ne gördüğünü anlayamadı. Fakat gölge yaklaştıkça kalabalığın çığlıkları birbirine karıştı. İnsanlar kaçışıyor, muhafızlar ne yapacaklarını bilemeden oldukları yerde kalıyordu. Kralın yüzündeki kendinden emin ifade silinmişti. Elena ise başını yavaşça kaldırdı.

Ejderha gelmişti.

Ejderhanın kanatları gökyüzünü kapladığında meydandaki herkes olduğu yerde donup kalmıştı. Birkaç saniye öncesine kadar yükselen çığlıklar bile kesilmişti. Kral, karşısındaki devasa yaratığa bakarken bir adım geriledi. Onu çağıran kendisiydi ama şimdi ne yapacağını bilmiyordu.

Tam o esnada bir yay gerilme sesi geldi ve tüm gözler o sese sevrildi. Fakat aynı hızla yaydan çıkan oy ejderhaya saplandı. Ejderhanın acı içinde kükreyişi ile Elena'nın gözleri herkesin odak yerine çevrildi.

"Ronan..." Dudaklarından dökülen isim ile gözlerinin şahit olduğu adam aynıydı. Ronan onu kurtarmaya gelmişti. Oysaki Elena, ölümü kabullenmişti. Şimdi Ronan'ın ne yaptığını gözlerindeki öfkeden anlayabiliyordu. "RONAN! GİT BURADAN! ÖLECEKSİN!"

Morgana'nın çığlı Ronan'a ulaşmıyordu. Ronan doğrudan Elena'ya bakıyordu. Birbirlerine gözleri ile ne çok şey söylemişlerdi.

Ejderha acı içinde inlerken Ronan tekrar oku alıp yayı gerdi ve nişan alıp yayı bıraktı. Ok, birkez daha Ejderhaya saplandığında ejderha tekrar acı içinde inledi, devasa kanatlarını açıp kapatarak yer yüzüne fırtına yaşattı. Herkes savruldu, Elena olduğu yere sağ kolunun üzerinde düştü. Gözleri Ronan'da kalbi ağızındaydı. Dudaklarını korkudan açamıyordu. Kaç diyemiyordu sevdiği adama. Adeta dili tutulmuştu.

Ronan, son bir ok daha koydu yayına. Parmakları okun ucunda bir an duraksadı. Ardından nefesini tutarak yeniden nişan aldı ve yayı bıraktı. Üçüncü ok da ejderhaya saplandığında meydanı çok daha şiddetli bir kükreme sarstı. Bu kez ses o kadar güçlüydü ki bazı köylüler kulaklarını kapatmalarına rağmen acıyla yere çöktü. Kalabalık birbirine karışmıştı, insanlar ayakta durmakta güçlük çekiyordu.

Ejderha devasa kanatlarını bir kez daha açtı. Ardından ağır gövdesini aşağıya doğru indirmeye başladı. Kanatlarının yarattığı rüzgâr meydandaki herkesi savururken gözleri kalabalığın arasında tek bir kişiyi arıyordu. Ronan'ı bulduğunda bakışları ona kilitlendi. Artık hedefi belliydi.

"RONAN!" Elena'nın çığlığı meydanda yankılandı ama artık çok geçti. Ejderha, devasa gövdesini hızla Ronan'ın üzerine indirdi. Keskin pençeleri Ronan'ı kavradığı anda Elena'nın dünyası başına yıkılmıştı. Ronan'ın elindeki yay yere düşerken meydandaki kalabalık korkuyla geri çekildi. Ejderha güçlü kanatlarını açarak yeniden havalandı. Geride kalanlar, az önce yaşananların şokuyla oldukları yerde donup kalmıştı. Elena ise gözlerini Ronan'dan ayıramıyordu. Üzerine sıçrayan kana rağmen bakışları hâlâ onu arıyordu. Dudakları titredi, gözleri doldu. İçi yanıyordu. Öylesine büyük bir acı çekiyordu ki, dayanamıyordu. Haykırıyordu.

Ejderhanın devasa kanatları rüzgârı yutarak göğe doğru yükseldiğinde, meydanda kalan tek şey kulakları sağır eden bir sessizlik ve havada asılı kalan o ağır barut kokusuydu.

​Elena'nın dizlerinin bağı çözülmüştü. Gözleri, Ronan'ın az önce durduğu boşlukta takılı kalmıştı. İçindeki tüm umut, tüm nefes, sanki o kanatların arasında gökyüzüne çekilip gitmişti. Ağzından dökülen feryatlar sesini kaybetmiş, boğazında keskin bir bıçak gibi kalmıştı.

​"Ronan..." diye fısıldayabildi sadece. Parmakları meydanın sert ve soğuk taşlarına saplanmış, boynunu eğerek ağlıyordu. Dünyası başına yıkılmıştı; nefes alıyor olması bile ona bir zulüm gibi geliyordu. Hıçkırıkları, meydanı inleten bir çığlığa dönüştü. O, sevdiği adamın gidişine ağlarken, hemen arkasından gelen hıçkırık sesleriyle irkildi.

​Morgana, olduğu yere diz çökmüştü. Yüzü bembeyazdı; dudakları titriyor, gözlerinden ardı arkası kesilmeyen yaşlar dökülüyordu. O, Ronan'ın kendisini sevmesini, o enkazın içinden aralarında yeni bir bağ kurulmasını hayal etmişti; fakat şimdi adam, gözlerinin önünde can vermiti. Ronan'ın yok oluşu, onun da tüm dünyasını karartmıştı.

​Hırsla ve acıyla sarsılarak Elena'nın üzerine yürüdü. Hınçla Elena'nın saçlarından tuttuğu gibi başını aşağıdan yukarıya doğru sertçe kaldırdı. Gözyaşları kendi yüzünden süzülürken sesindeki öfke meydanda yankılandı: ​"Ne diye ağlıyorsun hâlâ?! Hâlâ nefes alıyorsun ya!" diye bağırdı Morgana, hıçkırıklarının arasından boğuk bir sesle. "O öldü! Benimle olabilecekken, onu da kendini de mahvetti! Neden hâlâ o acınası feryatları koparıyorsun? Hayattasın işte!"

​Elena, Morgana'nın yüzüne baktı; kadının gözlerindeki o bencil acıyı ve hayal kırıklığını gördü. İçindeki sönmeyen öfke ateşi bu kez hırsla harlanarak dışarı taştı.

​Morgana hızla arkasını dönüp meydanın bir köşesinden dehşetle olanları izleyen Kral'a doğru yürüdü. Gözyaşlarını silmeye bile tenezzül etmeden, sesini meydandakilere duyuracak kadar yüksek bir tonla çıkıştı: ​"Kralım! Bu nasıl bir adalettir? Kurban edilecek olan bu cadıydı! O avcı kendi kaşındı, kendi ayağıyla geldi ve canını verdi. Neden hala burada öylece duruyoruz? Asıl ölmesi gereken, bu kuralları çiğneyen kadının kendisidir!"

​Kral, Morgana'nın bu saygısız çıkışına karşı ne sinirlendi ne de geri adım attı. Yüzündeki o donuk ve otoriter ifadeyle bir süre hırsla ağlayan Morgana'yı süzdü, ardından bakışlarını yerde yığılı duran Elena'ya çevirdi.
​Sakin ama buz gibi bir sesle, "Artık evli bir cadı değil, dul bir cadı," dedi Kral. "Kocası cezasını kendi elleriyle aldı. Kurallarımız koca üzerinden işlerdi; şimdi o koca bir ölü."

​Bu sözler Elena'nın kalbine saplanan son hançer oldu. Dul. Bu kelime kulaklarında çınladıkça içi daha da yandı. Dayanamıyordu; bu adaletsizliğe, bu vahşete, bu caniliğe karşı içindeki tüm nefret dışarı taştı. Başını kaldırıp var gücüyle yeniden haykırdı.

​Kral, muhafızlarına dönerek elini kaldırdı. "Çözün ellerini."

​İki muhafız hızlıca merdivenlerden çıkıp Elena'nın arkasına geçti ve sıkıca bağlı olan iplerini çözdü. Serbest kalan ellerini bir saniye bile düşünmeden öne savuran Elena, gözü dönmüş bir şekilde doğrudan Morgana'nın üzerine atıldı.

​Tüm gücüyle Morgana'nın saçlarına yapıştı, onu sertçe yere sarstı.

Öfkeden gözleri parlıyordu. İçinde uyuyan cadı güçleri uyanmak istiyordu. Elena onlarla da savaşıyordu. Hepsini tekrar ruhunun en derinliklerine gömüyordu. Ona göre şu an güçleri uyanamazdı. Eğer uyanırsa doğuş amacına itaatsizlik ederdi.

​"Hepsi senin suçun!" diye kükredi Elena, gözlerinden yaşlardan çok öfke akarken. "Senin o fesatlığın, senin o pis ruhun yüzünden! Kocam senin yüzünden öldü, Ronan senin yüzünden kendini feda etti! Sen öldürdün onu, senin hastalıklı hırsların katletti onu!"

​Morgana acıyla ve şokla çığlık atıp kurtulmaya çalışırken, Elena onu bırakmıyor, her kelimesinde biraz daha hırpalıyordu. "Duydun mu Kral! Bu kadın bir masumun, bir insanın ölümüne sebep oldu!" Başını hızla kaldırıp kürsüdeki Kral'a baktı, parmağıyla yerde kıvranan Morgana'yı işaret etti. "Onu da idam edin! Onu da verin o ejderhaya! Hak ettiği son bu, verin onu da ejderhaya!"

​Meydandaki herkes sessizliğe bürünmüştü. Kral, Elena'nın bu haykırışları karşısında tek bir kasını bile oynatmadı. Yalnızca başını hafifçe yana eğdi ve muhafızlara Morgana'yı işaret ederek soğuk bir emir verdi: ​"Alın bu kadını buradan. Gözüm görmesin."

Elena şok olmuştu. Neden onu öldürmüyorlardı? Neden Morgana'yı kayırıyorlardı?

Meydandaki kalabalık, kralın emriyle yavaş yavaş ve ürkek adımlarla dağılmaya başladı. Herkes evlerine, köşelerine çekilirken, o büyük ve kan donduran meydanda geriye yalnızca rüzgârın sesi ve taşlara sinen acı kaldı.

​Elena, dizlerinin üzerine çökmüş bir halde, geride kalan boşluğa bakarak sessizce ağlıyordu. Ne ayağa kalkacak gücü ne de bu acıyı göğüsleyecek bir nefesi vardı. Hatta hayata daha fazla tutunmak istemiyordu. Oracıkta can vermek istiyordu. Fakat ardında bıraktığı küçük bir can vardı. Kızı...

​Tam o sırada, kalabalığın arasından aceleci ve minik adımların sesi duyuldu.

​"Anne!"

​Gelen, küçük İrina'ydı. Yanındaki komşu Livia, küçük kızın elinden tutmuş, gözyaşları içinde meydana doğru koşturuyordu. Livia, İrina'yı daha fazla tutamayarak serbest bıraktığında, küçük kız bütün hızıyla koşarak annesine doğru atıldı.

​İrina, doğrudan Elena'nın kucağına atladı ve kollarını sıkıca boynuna doladı. "Anne!" diye hıçkırdı küçük kız, minik bedeni korkudan ve şoktan titriyordu. "Çok korktum... Herkes bağrışıyordu, sen buradaydın..."

​Elena, kollarını kızına öyle bir sardı ki, sanki onu bu acımasız dünyanın tüm kötülüklerinden tek başına korumaya çalışıyordu. Kokusunu içine çekti, saçlarına dudaklarını bastırdı. Kızı yanındaydı, nefes alıyordu; bu dünyada tutunduğu tek dal buydu. Gözyaşları İrina'nın saçlarına damlarken, boğazındaki düğüm çözüldü ama konuşamadı. Sadece sarıldı, daha da sıkı sarıldı.

​İrina, annesinin gömleğine sinen o ağır barut ve kan kokusunu fark etti. Geriye doğru biraz çekildi; ellerini Elena'nın omuzlarına koyup büyük, meraklı ve korku dolu gözleriyle annesinin yüzüne baktı. Etrafa, meydanın boşluğuna, sonra yeniden annesine çevirdi bakışlarını.

​Küçük kalbi göğsünü sıkıştırıyordu. Babasının her sabah onu nasıl güldürdüğünü, 'Anne ve baba seni hiç bırakmayacak' dediği o anları hatırladı.

​Titreyen dudaklarıyla, o minicik sesiyle sordu:

​"Anne... Babam nerede?"

Annem sessiz kaldı.

Anlamıştım.

Her masal, mutlu sonla bitmezdi.

Ben İrina. Bu da benim masalım.

Bölüm Sonu