Bölüm: 1

Selammlarr! Nasılsınız??

Umarım iyisinizdir çünkü bomba gibi bir bölüm sizlerlee!

İyi okumalarrr 🥹❤️

Bölüm: 1
"Sen bir canavarsın!"

Günümüz ( İrina'nın Anlatımıyla )

Babamdan geriye kalan annemden sonra parmaklarım arasında sıkıca kavradığım yayıydı.

Yüzüme kadar yaklaştırdım yayı. Üzerindeki desenleri bu yaşıma kadar sayısız kez incelemiştim. İlk defa inceliyormuş gibi daha yakından baktım. Parmaklarımı işlemelerin üzerinde gezdirdim. 'Elena' yazısının üzerinde dona kalan parmaklarım ile derin bir nefes çektim ciğerlerime. Parmaklarım hemen ardından 'İrina' yazısına yöneldi. Fakat orada fazla oyalanmadan Bay Alfred'ın sesi kulaklarımı doldurdu. "İrina Aldwyn, atış sırası sende. Ayağa kalk."

Söyleneni yaptım. Ayağa kalktım ve sınır çizgisine doğru ilerledim. Ayağım çizginin hemen gerisindeyken durdum. Bacaklarımı omuz hizasında açtım. Belimde asılı olan çantadan sivri ahşap oklardan birini çektim, aynı hızla yaya yerleştirdim. Bay Alfred'ın, "Çek!" dediğini duydum. Gergin yayı yanağıma kadar çektim, gözlerimi kıstım. Hedefime odaklanmaya çalıştım. Basit bir tahtayı, ejderha gibi hayal ettim.

Gözlerimi büyük bir hırs esir almışken Bay Alfred'ın, "Atış!" demesiyle gergin yayı serbest bıraktım. Ok, ışık hızında hedef tahtasına isabet olurken bacaklarımı kapattım ve yayı indirdim. Herkes pür dikkat hedef tahtasına bakıyordu. Tabii, uzak oluğundan dolayı kimse göremiyordu. Bu yüzden Bay Alfred görevlilerden birine işaret yaptı. Görevli koşarak hedef tahtasına vardı. Sonucuma baktı. Ve aynı hızla yanımıza geldi. Nefes nefese, "Tahtanın tam ortası efendim." dedi.

Etrafta duyduğum küçük feryatlara karşılık küçük bir tebessüm ettim.

"İrina Aldwyn," Bay Alfred'ın sesiyle ona tekrardan döndüm. "çok başarılı bir atıştı." Bana doğru bir kaç adım attı. Sıcak bir gülümsemeyle elini omzuma yerleştirdi. "Yakın bir zamanda baban gibi çok başarılı bir avcı olacaksın. Baban seninle gurur duyuyordur."

Gözlerimin yanmasına, ardından da dolmasına engel olamadım. Derin bir nefes çektiğimde, Bay Alfred'ın ki gibi aynı sıcak gülümsemeyi dudaklarıma yerleştirdm. "Sağolun Bay Alfred."

Sıra başka bir öğrenciye geldiğinde atış alanından uzaklaşıp yerime geçtim. Kenarda duran suyumu alıp kapağını açtım, içinden bir kaç yudum aldığımda hemen yanımda beliren suret ile suyu dudaklarımdan ayırıp aldığım yere geri bıraktım.

"İrina?"

"Lucien?" Lucien benim çocukluk arkadaşımdı. Livia'nın oğluydu. "Bugün gelmeyeceğini söylemiştin, seni beklemiyordum."

Açık kumral saçları alnına doğru düşmüş, üzerindeki beyaz tişört ıslak vücuduna yapışmıştı. Tişörtün altındaki cüssesi net olarak görünebilir vaziyetteydi fakat benim gözlerim doğrudan yeşil gözlerindeydi. "Sanırım dövüş çalışmalarından geliyorsun."

"Evet, öyle." Dudaklarını yukarı doğru kıvırdı. "Eğitim de şimdi bitti. Bende yanına geldim."

"İyi yaptın. Benimde şimdi bitti. Çıkalım mı buradan?" dedim gülümseyerek. Bir yandan da belime bağladığım okları yere bıraktım. Elimden hiç düşürmediğim yayım ve Lucien ile yürümeye başladım.

"Bu seferki atışın nasıl geldi?"

"Tam ortadan." Gururla söylediğim başarım ile zaten bu cevabı bekliyormuş gibi, "Benim sorduğum soruya bak işte! Affeyle efendim, bir an sizin o naif parmaklarınızdaki beceriyi unuttum!" dedi.

Gülümsememin arasından parmaklarımı onun gözüne sokarcasına yüzüne yaklaştırdım. "Gerçekten naif olduklarını mı düşünüyorsun Lucien?" Alayla güldüm ve elimi indirdim. "Yüzünü tek darbeyle paramparça edebilirler!"

Lucien, olduğu yerde durduğunda ondan bir adım kadar ileride kalmıştım. Omzumun üzerinden ona döndüğüm esnada, bedenimi de tamamen ona çevirdim. "Noldu Lucien? Korktuğunu söyleme bana."

"Hayır hayır, ne korkması?" Gülümsedi. Aramızda ki bir adımlık mesafeyi tek bir hamlede kapattı. Hiç beklemediğim bir şekilde elini elime doğru uzattı ve tuttu. Dudaklarına yaklaştırıp elimin üzerini öptüğünde ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışıyordum. Yeşil gözleri, dudakları hâlâ elimin üzerindeyken benim anlamadığım türden, anlam dolu bakıyordu. "Ne kadar sert darbeler indirse de bu parmakların, benim için son derece naifler."

Kaşlarımın çatılmasına engel olamadığım sırada elimi elektrik çarpmış gibi elinden çektim. Neden böyle bir tepki vermiştim bilmiyordum. Belki de bakışlarındandır.

Lucien, verdiğim tepki karşısında afallamıştı. Onun da kaşları çatılmıştı. "İrina... Benim seni sevdiğim kadar senin beni sevmediğini biliyorum. Bunu kabul ederek seni hâlâ seviyorum." Gözlerinin dolduğunu gördüğümde boğazımda bir yumru oluştu. Yutkunamadım. Gözlerimi gözlerinden kaçırmaya çalıştım fakat izin vermedi. Elleri iki kolumu da kavradığında, "Artık dayanamıyorum İrina." dedi hızlıca. "Benden uzak durman, canımı yakıyor. Sevdiğim insanın bana böyle yabancıymışım gibi bakması..."

Sözlerini, ellerimin ellerini tutup indirmesi kesmişti. Eli kolumdan ayrıldığında tekrar nefes almaya başlamıştım. O ise kaşlarını biraz daha çatmıştı. "Lucien bak... sana değer veriyorum. Bu krallıkta nefes almamı sağlayan tek dostumsun. Seni kaybetmek en büyük korkum ama beni yanlış anlaman ya da benden duyamayacağın bir sevgiyi beklemen ikimize de zarar veriyor. Ben buraya aşk için değil, hayatta kalmak ve hesapsızca ödenen bedellerin hesabını sormak için geldim. Babamın kanı hâlâ yerdeyken, ben aşk düşünemem. Yapamam."

Lucien, gözlerini gözlerimden kaçırıp ellerini yüzüne kapattı. Derin bir iç çekerek ellerini yüzünden çektiğinde ona yalnızca, "Üzgünüm," diyebildim.

Ardından Lucien'ı arkamda bırakarak hızlı adımlarla oradan uzaklaşmaya başladım. Kalbim, aklıma yeniden babamı getirdiğimden beri hâlâ göğsümde vahşi bir kuğu gibi çırpınıyordu. Ne geçmişin acı hayaletleri ne de Lucien'in bana sunduğu o karşılıksız sığınak zihnimi sakinleştirebiliyordu. Tek ihtiyacım olan biraz yalnızlık, biraz sessizlikti. Annemin kollarında huzurlu bir uyku çekmek...

Fakat eğitim alanının çıkışına doğru ilerlerken, köşeyi döndüğüm anda adımlarım aniden kesildi.

Karşımda duran kişiye aval aval bakakaldım.

Altın sarısı saçları, üzerindeki ipeklerin ve mücevherlerin ağırlığına rağmen dimdik duran asil duruşu ve yüzüne yerleşmiş o kibirli ifadeyle Prenses Seraphine tam karşımdaydı. Onu burada görmeyi hiç beklemiyordum.

Bakışlarım istemsizce üzerinde gezinirken onun gözleri de üzerime dikilmişti. Yüzündeki donuk öfke, beni gördüğü için pek de memnun olmadığını açıkça belli ediyordu. Ancak asıl dikkatimi çeken, bakışlarının bir anda omzumun üzerinden arkamdaki Lucien'a kaymasıydı. Gözlerinde beliren o kısa, tehlikeli pırıltıyı fark etmemek mümkün değildi.

Seraphine, gözlerini benden tamamen ayırıp Lucien'a çevirdi. Sesine tatlı olduğunu düşündüğü -ama tatlı olmayan- bir ton katıp, "Ne yapıyorsunuz burada?" diye sordu.

Lucien'ın çenesi gerilirken cevabı hiç gecikmedi: "Neden soruyorsun, Seraphine?"

Sesindeki sertlik karşısında şaşkınlıkla ona baktım. Lucien'ın bir prensese bu kadar rahat karşılık verebilmesine anlam verememiştim. Onu böyle terslemeye nasıl cesaret edebilmişti?

Tabii ben de Seraphine'e karşı çıkabilirdim. Fakat bunun başıma açabileceği belaları düşünmek bile istemiyordum.

Neyse, belki de araları iyi diye geçirdim aklımdan. Lucien'ın bu kadar rahat davranmasının başka bir açıklamasını bulamamıştım.

Gerçi, beni ilgilendirmezdi.

"Size iyi sohbetler." dememle birlikte oradan bir kaç adım uzaklaştım. Daha fazla kalmaya niyetim yoktu.

Kısa süreli bir yürüyüş yaptıktan sonra evimin önüne gelmiştim. Kapıya birkaç kez tıklattım. Saniyeler içinde annem tarafından açılan kapıdan içeri girdim ve anneme sıkı sıkı sarıldım. Annemde aynı şefkatle sarılışıma karşılık verdiğinde, "Livia içeride." dedi. "Sende gel, sohbet edelim beraber."

"Tamam anneciğim. Üzerimi değiştireyim geliyorum." Annemin yanağına küçük bir öpücük kondurul odama geçtim. Kapımı kapatıp yayımı kapının arkasına yerleştirdim. Üzerimde ki elbisenin korsesini çözerken gözlerim kitaplığımdaki masal kitaplarında takılı kaldı.

Babam öldüğünden beri masallara olan inancımı kaybetmiştim. O zamandan beri anneme asla masal okutturmamıştım. Bende okumamıştım. Masalların bir yalan olduğuna inanmıştım.

Gözlerim dolmaya başladı. Korsemin iplerini sıkı sıkı tutan parmaklarım gevşedi ve kitaplığa doğru uzandı. En altta duran Kurt Ve Kuzu kitabını elime aldığımda kendimi yatağıma bıraktım. Başım yastığım ile buluştu, bacaklarımı kendime doğru çekerek sol kolumun üzerine uzandım. Elimdeki kitabın sayfalarında gezinirken gözlerimden düşen yaşlar yastığa düştü.

O günü hatırlıyordum.

Babam bana hikayenin sonunda kurdun kuzuyu yediğini söylemişti. Beni kandırmıştı ve bende onu anneme şikayet etmiştim. Anneme, babamın bana bir daha masal anlatmamasını; onun masalların sonunu kötü bitirdiğini söylemiştim.

"Baba... bana masal okur musun..." Fısıltı gibi çıkan sesimi ben bile duyamamıştım fakat içimde haykırış olarak geri dönmüştü.

Ne vardı ki bir cadı evlendi diye? Neden bunun cezası idamdı? Neden?

Soruların cevabını yıllardır arıyordum. Bulamıyordum. Ne annem bir şey söylüyordu ne de krallıktaki kitaplarda bir şey yazıyordu.

Babamın sebepsizce öldürüldüğünü düşünmüştüm bende.

Anneme sorduğumda sadece hikayenin başını anlatmıştı. Morgana diye bir kadın varmış. Babama aşıkmış. Annemle evlenmesine dayanamamış. Annemle ilgili her şeyi öğrenmeye çalışmış. Sonuç olarak annemin cadı olduğunu öğrenmiş. Hem.cadı olduğunu, hemde evli. Doğruca krala yetiştirmiş. Sonrasında annemin bana odama gitmemi söylediğini hatırlıyorum.

Ben odamdayken, bir şeyler oldu. Muhafızlar annemi götürmüştü. Babam evde resmen sinir krizi geçiriyordu. Üzerine avcı kıyafetlerini hızla geçiriyordu. Yayını eline aldığı gibi de onunla göz göze gelmiştik. Sanki hissetmişti. Bana var gücüyle sarılmıştı. Saçıma sayısızca öpücükler kondurup kokumu derince içine çekmişti. Çocuk aklımla ne olduğunu anlamamıştım. Ne yaparsa izin veriyordum. Sorgulamıyordum.

Ardından babam beni Livia'ya götürdü. Bana kısa bir süreliğine sahip çıkmasını rica etti ve gitti. Ben arkasındna bakıp ağladım. Livie beni kucağına alıp evine soktuğundaysa hâlâ ağlamaya devam ediyordum.

Beni nazikçe koltuğa oturttu. Sakinleştirmehe çalıştı.

O esnada içeri Lucien girdi. O zamanlar yeşil gözleri kocamandı. Bana şaşkın şaşkın bakarak Livia'ya, 'Bu kim anne?' diye sormuştu.

O gün Lucien, benim arkadaşım olmuştu. Tek dostumdu. Fakat zaman acımasızdı. Kalbe söz geçmiyordu. Lucien bana her geçen gün daha anlamlı bakıyordu. Her şeyini paylaşıyor, her yere benimle gidiyordu. Ben ise babam.gibi gerçek bir avcı olmak için çalışıyordum. Onu hep boşluyordum. O ise daha da kaptırıyordu kendini bana karşı.

Ve bugün patladığı gündü. Benim cevabım ise fazla sıradandı. Bahanelerin arkasına saklanırcasına.

Ne kadar öyle olmasa da.

Annemi daha fazla bekletmemek adına yataktan kalktım. Masal kitabını kitaplığa geri yerleştirdim, üzerimdeki kıyafetleri çıkartıp yerine beyaz elbisemi giydim. Saçlarımı saldığımda odanın kapısını aralayıp salona geçtim.

"Hoş geldin Livia teyze." Gülümseyerek yanına kadar geldim ve kollarımı açıp ona sıkı sıkı sarıldım.

"Hoş buldum tatlım." dediğinde ondan ayrılıp annem ile ikisinin arasına oturdum. "Eee, ne konuşuyorsunuz siz burada?"

"Livia bana Lucien'ın gizli aşığından bahsediyordu." Annem kıs kıs gülerek söylediği cümle ile bende gülümsedim. Livia'da bize eşlik ederken Lucien gibi olan açık kumral saçlarını hızla yukarıda toplayıp bedenini tamamen annem ile bana çevirdi. "Dün gece bir mektup geldi. İsim yoktu, sadece yazılar vardı. Merakıma yenik düşüp açtım. Okudum!"

"Eee! Ne yazıyordu kız çatlamasana bizi!" Annemin heyecan dolu sesine karşılık Livia devam etti: "Bu gece buluşma yeri ayarlamış mektubu bırakan kız. Altına da not düşmüş, seni seven biri diye. Sanırım gizlk bir aşık. Üstelik utangaç."

Dikkatimi çeken şey... Hey! Bana neden böyle imalı imalı bakıyordu?

"Ben değilim." dedim hızlıca. Kaşlarım hafiften çatılmışken, annem ve Livia aynı anda kahkaha atmaya başladı. Ah, aptal kafam! Zaten beni kastetmiyorlardı. Niye üstüme alınıyordum ki!

"Ahh İrina, Tanrı iyiliğini versin! Ne güldürdün ama bizi." Livia kahkahalarının arasından kurduğu cümle ile mahçup bir ifadeyle hafifçe gülümsedim. "Yani... Şey... öyle bir anlatınca, ben sandın zannettim Livia teyze."

"Yoksa seninde mi gönlün var Lucien'da?" Ah Livia ah. Lucian tembihledi dimi. Tamam, mektup gerçek olabilirdi ama şu an Livia benim ağzımı arıyordu.

"Lucien benim tek arkadaşım." dedim boğazımı temizleyerek. "Üstelik onu seven biri varmış işte. Mektubu gönderen kız."

Livia derin bir ah çekip elini dizine vurdu. "Sor bakalım, mektubun asıl alıcısı ne yaptı?"

"Ne yaptı?"

"Öylesine savurdu mektubu tabi. İşim olmaz falan dedi."

Belki de aklında bugün bana söyledikleri vardı ve bu yüzden başka bir kızın teklifini reddetmişti.

Ama onu ben bugün reddetmiştim. Belki de o kızla bu gece buluşurdu ve mutlu olurdu.

"Bence gidecektir." dedim kendimden emin bir şekilde. "Sana belli etmemiştir, utanmıştır."

"Umarım." Livia önündeki kahvesine uzanıp bir yudum aldı. Ardından aklına yine bir şey gelmiş olacak ki bardağı hızla sehpaya bırakıp bana dòndü. "İrina, sende gitsene Lucien ile. Yani, ona görünmeden. Gizlice. Bak bakalım kiminle buluşuyor."

"Livia teyze, onun özel hayatı. Beni ilgilendirmez ki."

"Ya lütfen. Hadi!"

Israrları, o gidene kadar devam etmişti.

Evet, şaka yapmıyorum.

Hava kararana kadar Livia'nın Lucien'ı takip etmem için yaptığı ısrarlara maruz kalmıştım.

Ve kararımı Livia'nın zoruyla vermiştim.

Gidecektim.

Çünkü başından beri hiç merak etmediğim kızı şimdi deli gibi merak ediyordum.

Dışarısı soğuk olduğu için üzerimdeki beyaz elbiseyi çıkardım. Yerine beni sıcak tutacak başka bir elbiseyi giyip, korsenin iplerini özenle bağladım. Belime kadar uzanan saçlarımı geriye savurup kulaklarımın arkasına sıkıştırdım. Elime gelen tokayla yerlerini sabitledikten sonra hazırdım.

Evden çıkmadan önce annemin yanına uğradım. Koltukta uzanıyordu ve gözleri üzerimdeydi. "Çok güzel olmuşsun." dediğinde yanağına doğru uzanıp öptüm. "Kimin kızıyım? Tabii ki de güzel olacağım."

Birbirimize gülümsedikten sonra doğruldum. "Ben gideyim. Saat yaklaşıyor."

"Dikkat et kızım."

"Sende anneciğim." Anneme el sallayıp önce salondan ardından da evden ayrıldım. Livia'nın tarifini ettiği yer, meydanın arka tarafında kalıyordu. Yavaş adımlarla oraya doğru ilerledim. Çok geçmeden oradaydım. Gözlerim etrafta gezindi, sırtım arkamdaki taş duvara yaslandı. Karanlığı aydınlatan tek şey, bankın yanında duran sütunun üzerindeki şamdanlardı.

Bir gölge gibi sırtımı iyice taş duvara yasladım. Gözlerimi kısıp etrafı taradım. Saniyeler sonra duyduğum ayak sesleri aksiyon dolu bir masaldaymışım gibi hissettiriyordu. Heyecanlı değildim, yakalanma korkum yoktu ama kalbim yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Heyecanın doruklarındaydım.

Ayak sesleri banka doğru yaklaştı. Saatin kaç olduğunu bilmesemde bu saatte buraya kimsenin gelmeyeceğini bildiğim için ya o kız ya da Lucien diye düşündüm.

Ayak sesleri daha da yaklaştığında ilk düşüncemin doğru olduğunu kabullendim. Çünkü yüzünü peleriniyle örtmüş bir kadındı. Yüzünü göremiyordum. Sanırım gizemleri seven bir kızdı.

Kız, banka doğru yaklaştı. Bu sırada başını her tarafa yöneltmişti. Birinin onu izleyip izlemediğine bakıyordu. Kimseyi görmediğinde banka oturdu. Bekledi, bekledim. Huzursuzlaştığı çok belliydi. Yerinde kıpırdanıyor, etrafa bakınıyordu. Başını eğdi, eliyle oynamaya başladı. Sanırım Lucien'ın gelmeyeceğini düşünmeye başlamıştı.

Ben bile Lucien'ın geleceğinden umudu kesmişken karşımda gördüğüm Lucien ile kızın adına mutlu olmuştum. Kız, henüz Lucien'ı fark etmemişti. Lucien ona doğru yaklaştı, aralarındaki mesafeyi bir adıma indirdiğinde kız nihayet farketmişti. Banktan öyle bir fırladı ki heyecanı bana da bulaşmıştı.

"Kimsin sen?" Lucien'ın sakin tutmaya çalıştığı sesi ile kız başını eğdi. Kendisini göstermekten çekiniyor gibiydi. Sessiz kaldı, Lucien'da onu ürpertmemek adına ondan biraz uzaklaştı. "Özür dilerim, böyle söylemek istememiştim. Rahatsız mı ettim seni?"

Kız hayır anlamında başını iki yana salladı. Lucien'a doğru elini uzattı ve Lucien'ın bileğini kavradı. Lucien, kızın her hareketini inceliyordu. Kızın ona dokunuşu yüzünün bembeyaz olmasına sebep olmuştu.

Kız ona doğru yaklaştı. Aralarındaki kısa mesafeyi biraz daha kısalttı. Başını kaldırmamaya yeminli gibiydi. Bakışları doğrudan Licuen'ın göğsüne doğruydu.

Eli de gözlerine eşlik etti. Parmakları Lucien'ın göğsüne yaslandığı an, etraftaki hava sanki bir anda Lucien için buz kesti. Lucien gerildi; gelenin kim olduğunu ya da ne amaçla orada bulunduğunu anlamaya çalışarak başını hafifçe öne eğdi.

​"Beni buraya çağırdın," dedi Lucien, sesi gecenin sessizliğinde yankılanarak. Ellerini ceplerine yerleştirdi, bir adım kadar uzaklaştı kızdan. Eli önüne düşen kız sessizliğini devam ettirdi. "Ama yüzünü benden gizliyorsun. Kim olduğun da bu buluşma kadar gizemli mi?" Ses tonu ciddiydi. Bu oyundan sıkılmaya başladığını hissediyordum.

Kız yavaşça başını kaldırdı. Ben bile heyecandan bayılmak üzereydim. Biliyorum, konu benden tamamen bağımsızdı. Lucien'ın meselesiydi fakat merak ediyordum.

Kız, yavaşça elini pelerine doğru kaldırdı. Parmakları kumaşı sıkı sıkı tutuyordu. Bir süre tereddüt etse de, başlığını geriye doğru itti. Başlığın altından dökülen sarı saçları karşısında nefesim boğazımda düğümlendi.

Seraphine?

"Seraphine?" Lucien'da karşısında onu görmeyi beklemiyordu. Bir adım daha gerilediğini gördüm. "Senin amacın ne Seraphine? Ne istiyorsun benden?" Evet, bende kendi kendime bunları soruyordum. Seraphine, neden Lucian'ı istiyordu?

"Lucian. Beni görmezden gelmeyi kes artık." Sesi karanlık gecede adeta yankılanıyordu. "Kime hayır dediğine dön bir bak. Ben, Prenses Seraphine. Bana bu şekilde davranmaya nasıl cüret edersin?"

Lucian inanamıyormuş gibi başını iki yana salladı. "Sen aklını kaçırmışsın. Önce geliyorsun bana mektup yazıyorsun, beni çağırıyorsun..."

"Ne var ki bunda?" Seraphine Lucian'a doğru bir adım attı. "Ben seni sevemez miyim? Ben sana aşık..."

"Sus Seraphine!" Lucian tekrar geriledi. Elini öne doğru uzatıp Seraphine'nın ona doğru yaklaşmasına izin vermedi.

Neden böyle davranıyordu?

"Sus." dedi bir kez daha. "Sen beni sevmiyorsun. Sen bana aşık da değilsin. Sadece... Sadece diğer tüm erkekler gibi İrina'yı seviyor olmam prenseslik gururunu zedeliyor. Sende en ulaşılabilir olan bana ulaşmaya çalışıyorsun!"

Lucien'in bu keskin sözleri karşısında meydandaki hava bir anda buz kesti. Aynı şekilde bende. Benim hakkımda gerçekten böyle mi düşünüyordu?

​Seraphine'in o an yüzündeki renk soldu. Söyledikleri, Seraphine'in gururuna saplanan zehirli bir hançer gibiydi. Gözlerinde alevlenen öfke, neredeyse görünür hale gelmişti. Titreyen ellerini yavaşça iki yanında indirdi; o asil, kibirli duruşunun arkasındaki kırılgan ve ezilmiş gurur gün yüzüne çıkmıştı.

​"Demek böyle düşünüyorsun..." dedi Seraphine, sesi fısıltı gibi çıkmasına rağmen zehir gibi akıyordu. Dudaklarında alaycı, korkunç bir gülümseme belirmişti. "Benim gururumu o cadının kızı olan İrina bozuntusuyla bir mi tutuyorsun, Lucien? Sana sunduğum bu sevgiyi, bu sadakati bir gurur meselesi olarak mı görüyorsun?"

Tırnaklarımı avucumun içine öyle bir bastırmıştım ki, canımın yanması umrumda bile değildi. Hakkımda böyle konuşuyor olması, onu burada parçalamam için geçerli bir sebepti.

Kendimi tutuyordum.

Ta ki söylediği son cümleye kadar.

"Gitmiş, o soysuz avcının kızına mı bakıyorsun?"

Ayaklarım, sanki artık irademi dinlemiyormuş gibi beni Seraphine'a doğru taşımaya başladı. Her adımda içimde biriken öfke biraz daha büyüyor, göğsümde sıkışıp kalan nefesim boğazıma düğümleniyordu. Parmaklarım istemsizce yumruk hâlini alırken tırnaklarım avuçlarıma daha da gömüldü.

Onun ağzından çıkan her kelime, sabrımın biraz daha tükenmesine neden oluyordu. Fakat gözlerimin yanmasına sebep olan öfkem değildi yalnızca.

Gözlerimde biriken sıcaklığı hissettim. Ağlamak için değildi bu. Gözlerim gerçekten yanıyordu. Önümdeki görüntüler bulanıklaşırken nefes alışverişim de düzensizleşti. İçimde bir şeyler beni kontrol ediyordu. Sanki ben değil de içimdeki öfke hareket ediyordu. Sanki içimde kopan fırtınanın ateşi, artık dışarı çıkmak için çırpınıyordu.

Seraphine'in gözleri birdenbire karanlığın içinden onlara doğru öfkeyle ilerleyen bana çevrildiğinde, o zehirli gülümsemesi bir anlığına yüzünde dondu. Ardından sanki beni zaten burada bekliyormuş gibi, tehlikeli bir ifade yerleştirdi yüz hatlarına.

Lucien şaşkınlıkla başını hızla çevirip, karanlığın içinden bana baktı. Yeşil gözleri dehşetle açıldı. "İrina...?" dedi dehşet içinde. "Gözlerin..."

​O an, içimdeki o tuhaf yanmanın ve gözlerimi yakan sıcaklığın ne anlama geldiğini sorgulayacak zamanım yoktu. Lucien'ın ne söylediği şu an umrumda değildi. Öfke tüm bedenimi kontrol ediyordu. Adeta gözüm dönmüş, Seraphine'a doğru hızla ilerliyordum.

Aramızdaki mesafe sıfırlandığında parmaklarım boğazına dolanmıştı.

Gözleri fal taşı gibi açıldı, parmakları elimi yırttı. Durmadım. Daha doğrusu kendimi durduramadım. Hâlâ sıkmaya devam ettiğim esnada, karnımda hissettiğim yanma ile aniden geri çekildim.

Seraphine, elindeki bıçağı karnıma saplamıştı.

Gözlerimdeki yanma dayanılmaz bir hâl almıştı. Sanki damarlarımda dolaşan kan, bedenimin geri kalanını terk edip bıçağın saplandığı noktada toplanıyordu. Nefes almakta güçlük çekiyordum. Fakat hissettiğim acı, içimde kabaran öfkenin yanında silik kalıyordu. Tek odak noktam, birkaç adım ötemde elindeki kanla bana bakan Seraphine'dı.

Bakışlarımı yüzünden ayırmadan elimi karnıma götürdüm. Parmaklarım bıçağın soğuk kabzasına değdiğinde kısa bir an duraksadım. Lucien, bana acı dolu baktığında diğer elimi ona doğru uzattım. Gelme demek istemiştim fakat elimi kaldırmamla geriye doğru savrulması bir olmuştu.

Odaklanamıyordum. Gözlerim Seraphine'dan başka hiçbir şey görmek istemiyordu. İçimde ki İrina, Lucien'a bakmam için bağırıyordu. Bedenimi ele geçiren ateş ise buna izin vermiyordu.

Bıçağı sıkıca kavrayıp tek hamlede kendime doğru çektim. Dudaklarımın arasından bastırılmış bir nefes kaçtı. Acı bütün bedenime yayılsa da geri çekilmedim. İrina beyaz bayrağı kaldırmış olabilirdi. Ama o durmuyordu.

Aksine, bir adım attırdı bedenime.

Sonra bir adım daha...

Seraphine'ın yüzündeki ifade değişmeye başladı. Az önceki kendinden emin bakışlarının yerini şaşkınlık, ardından da gizleyemediği bir korku aldı. Geriye doğru sendeledi. Sırtı taş duvara çarptığında kaçacak yeri kalmamıştı.

Elimdeki bıçağı kaldırıp boğazına yasladım. Aramızdaki mesafe neredeyse yok olmuştu. Gözlerimi onunkilere diktim. Tiksinircesine bakıyordum gözlerine. O ise korkuyordu. Karşımda tir tir titriyordu.

Onun titremesi bedenimi esir alan ateşi memnun etmişti. Gözlerim mümkünmüş gibi daha fazla yanmaya başlamıştı.

Seraphine yutkundu. Bakışları önce elimdeki bıçağa, ardından yeniden yüzüme kaydı. Dudakları aralandı ama tek kelime edemedi.

Ben de konuşmadım.

Çünkü o an, karşımdaki kadının bir prenses olduğunu, Lucien'ın birkaç adım ötede dehşet içinde bizi izlediğini ya da karnımdaki yaranın giderek daha fazla acı verdiğini düşünemiyordum.

Yalnızca Seraphine'ı görüyordum.

Ve gözlerimdeki ateşin onun gözlerine yansıdığını hissediyordum.

Gözlerim... Kırmızı bir alev topu gibiydi.

Gözlerimi görmem ile kendimi geriye savurmam bir olmuştu.

Elimdeki bıçak yere düştü. Bıçakla birlikte bende dizlerimin üzerine düşmüştüm.

Ben neydim? Ben ne yapıyordum?

Delirmek üzereyken karanlığın içinden yükselen bir ses, sessizliği böldü. "Lucien!"

Livia...

Başımı sesin geldiği yöne çevirdim. Birkaç adım ötede duran Livia, telaşlı bakışlarını önce yerde beni dehşetle izeleyen Lucien'a ardından bana çevirmişti. Koşar adım Lucien'ın yanına vardığında eğilip "Oğlum, noldu sana?" diye sormuştu. Eli oğlunun yüzünü şefkatle okşadıktan hemen sonra bana tekrar döndü. Beni tekrar gördüğünde yüzündeki ifade değişmişti.

"İrina?"

Livia ban seslendiği an Seraphine'ın hareketlendiğini fark ettiğimde bakışlarımı yeniden Seraphine'a çevirdim. Yerdeki bıçağa uzanıyordu. Ne yapmaya çalıştığını anlamam uzun sürmedi.

Benden önce davranmasına izin veremezdim.

Elimi hızla uzatıp bıçağı ondan önce kavradım. Ardından ayağa kalktım. Gözlerim yeniden Livia'yı buldu. Bana doğru geliyordu. Yüzünde endişe, gözlerinde ise anlamlandıramadığı bir korku vardı.

"İrina, neler oldu sana?" Sesi titremişti. Gözlerinde ki korkuyu saklayamıyordu.

Birkaç adım daha yaklaştı. Elimdeki bıçağa, sonra yüzüme baktı. Ardından gözlerime. Onu böyle endişelendirmek istemiyordum. Dudaklarım aralanıyordu, ona iyi olduğumu söylemek istiyorlardı ama söyleyemiyordum. Dudaklarım hareket etse bile sesim çıkmıyordu. Kelimeler boğazımda düğümleniyordu.

Sonunda "Livia..." diye fısıldayabildiğimde bana biraz daha yaklaştı. Elini uzatıp yüzüme dokunmak ister gibi hareket etti.

Tam o sırada parmaklarımda tuhaf bir karıncalanma hissettim.

Önce önemsemedim. Ancak birkaç saniye içinde elimdeki bıçağın kabzasını kavrayan parmaklarımın istemim dışında gerildiğini fark ettim. Bileğim ağırlaşmış, kolum sanki bana ait değilmiş gibi hareket etmeye başlamıştı.

Elimi gevşetmeye çalıştım, bıçağı elimden atmayı denemedim. Başaramadım.

"İrina?" Livia'nın sesi bu kez daha yakındı. "Bana bak. İyi misin?"

Başımı ona çevirdim. Gözlerimi gözlerine sabitledim. "Yaklaşma..." diyebildim güçlükle.

Kendimi kontrol etmeye çalışırken Seraphine'ın dudaklarında beliren belli belirsiz gülümsemeyi gördüm. Bakışları bir anlığına karanlığın içindeki bir noktaya kaydı. Orada birinin olduğunu anlamam uzun sürmedi.

Bir cadı.

Bu... tuzaktı.

Mektup, Livia... Hepsi birer oyundu.

Seraphine'nın bir oyunuydu.

İçimdeki ateş yeniden alevlendi. Kolumu kendime doğru çekmeye çalıştım. Fakat bileğimdeki görünmez baskı giderek güçleniyordu. Parmaklarım bıçağın kabzasını daha sıkı kavradı.

"Hayır..." diye fısıldadım.

Livia duraksadı. Yüzündeki endişe büyüdü. "İrina, korkma. Ben buradayım."

Hayır. Burada olmamalıydın. "Yaklaşma Livia teyze! Uzaklaş!"

Bütün gücümle kolumu durdurmaya çalıştım. Omzum titredi, nefesim kesildi. Kontrol edemiyordum.

Gözlerim bir anlığına Lucien'a kaydı. Yeşil gözleri korkuyla açılmıştı. "Lucien!" Sesim çıktığı kadar bağırdım.

Korktuğu zamanlarda kitlenirdi.

Bağırmam, onu kendine getirdiğinde bana doğru koşmaya başlamıştı.

Ama artık çok geçti.

Kolum, iradem dışında hareket etti.

Livia'nın yüzündeki endişe, bir anda şaşkınlığa dönüştü. Aramızdaki mesafe kapanırken gözlerimi sıkıca kapattım.

Önce Livia'nın haykırışını duydum.

Ardından Lucien'ın çığlığı karanlığı doldurdu.

Gözlerimi açtığımda Livia'nın yüzündeki ifadeyi gördüm. Elimdeki bıçak göğsüne saplanmıştı.

Hayır...

Hayır, bunu ben yapmamıştım.

"Anne!"

Lucien'ın sesindeki dehşet, içimdeki bütün öfkeyi bir anda susturdu. "ANNE!"

Livia, Lucien'ın kolları arasına yığıldığında parmaklarım onun düşüşüyle birlikte bıçaktan ayrıldı. Gözlerim dehşet içinde açılmıştı. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde öylece kaldım.

"Anne!"

Lucien'ın sesi karanlığı doldurdu. Dizlerinin üzerine çökmüş, annesini kollarının arasına almıştı. Bir eliyle onu kendine doğru çekiyor, diğer eliyle yüzüne dokunuyordu.

"Anne, lütfen... Bana bak. Anne!"

Dizlerimin bağı çözülmüştü. Olduğum yere, dizlerimin üstüne düşmüştüm.

Ben... ben ne yapmıştım...

Livia... Livia ölmüş müydü?

Gözlerimden dökülen yaşlar yanağıma düştüğünde dudaklarım aralanmıştı. "Livia..." Dudaklarımdan dökülen tek kelime, Lucien başını kaldırıp gözlerini üzerime dikmesine sebep olmuştu.

Yeşil gözleri benimkileri bulduğunda yüzündeki acı, yerini öfkeye bıraktı. Bir anda annesinin yanından doğrulup bana döndü.

"Sen!" Sesi öyle sert çıkmıştı ki olduğum yerde irkilmiştim.

"Lucien..." Dudaklarımdan güçlükle dökülen ikinci kelime buydu.

"NE YAPTIN SEN?!"

Bana doğru bir adım attı. Gözleri dolmuştu. Yüzündeki ifade, hayatım boyunca unutamayacağım türdendi.

"Annemi öldürdün!" diye bağırdı. "Duyuyor musun beni? Annemi öldürdün, İrina!"

Başımı iki yana salladım. "Ben... Ben yapmadım..."

"Sen yapmadın mı?" Sesi acıyla çatladı. "Bıçağı elinde tutan sendin! Anneme saldıran sendin! Onu benim gözlerimin önünde öldürdün!"

"Lucien, lütfen... Lütfen inan bana. Bu bir tuzaktı... Seraphine'ın tuzağı. Ben, yapmadım."

"Sus! Yalan söylüyorsun!" Üzerime doğru geldi, annesinin kanını taşıdığı elinin işaret parmağını bana doğru salladı. "Ben sana güvenmiştim. Annem sana güvenmişti. Seni kendi evladı gibi görürdü!"

Ellerini başına koydu, gözlerini sıkıca kapattı. Dişlerinin arasından haykırmaya devam etti: "Senin için endişelendi. Sana yardım etmek için yanına geldi. Sen ise... Sen ona bunu yaptın!"

"Bedenimi kontrol edemiyordum..." diye fısıldadım. "Lucien, yemin ederim, ben yapmadım. Birisi... Birisi beni kontrol ediyordu. Bu... tuzaktı."

Lucien ellerini başından çekip acı acı güldü. Gözlerindeki yaşlar yanaklarından süzülürken başını iki yana salladı. "Gördüm seni! Gözlerindeki öfkeyi gördüm! Anneme nasıl baktığını gördüm!"

Nefesim boğazımda düğümlendiğinde o hiç terettüt etmeden gözlerimin içine baka baka, "Sen bir canavarsın." diye bağırdı.

"Lucien..."

"Sen bir canavarsın, İrina. Ve annemi elimden aldın."

Ardından arkasını dönüp yeniden Livia'nın yanına çöktü. Seraphine'da ağlayarak onun yanına dizlerinin üzerine çöktüğünde artık söyleyeceklerimin hiçbir anlamı olmayacağını farkettim.

Olduğum yerde kaldım.

Az önce hayatımda en çok güvendiğim insanın gözlerinde gördüğüm şey, artık bana duyduğu sevgi değildi.

Bana inanmamıştı ve benden nefret ediyordu.

Ve belki de ilk kez, kendimden ben de korkuyordum.

Bölüm Sonu