Yeni hayat yeni başlangıçlar

Yeni bir hayat, yeni bir başlangıç
Sabah erkenden uyandım. Bugün Werelin kasabasına yola çıkacaktım.

Ben Laura. Hayatım boyunca annemin işleri için hep taşındım. Tam bir düzen otururken hep yeni bir hayata sürüklendim. Annem yeni bir okula atandı, bir kreş. O yüzden alıştığım, arkadaşlarımın olduğu yerden ayrıldım. Gerçi hata bende, ortam kurmamam lazımdı. Bu olacaktı zaten.

Yeni okul, yeni ortam... Hayatımın bir parçası hep aynı olaylar.

Sabah uyanınca aklımda bir sürü düşünce olur. Yavaşça yatağımdan doğruldum. Ev bomboştu. Sadece bir kamyon kalmıştı, o da bugün gidecekti bizimle birlikte. Tabi birkaç parça eşya daha vardı.

Boş eve baktım. Burası buradaki son sabahım..

Bir üzüntüyle birlikte sarı, dalgalı saçlarımı alttan at kuyruğu yaptım. Zayıftım çünkü hep okullarımda amigo kız olmuştum. Futbolla ilgili çok şey bilmesem de izlemeyi hep seviyorum.

Annem de uyandı. Malzemelerin çoğu taşındığı için aynı yatakta uyumuştuk. Babam ve annem ben sekiz yaşındayken boşandılar. Bu yüzden hep annemle büyüdüm. Babamı boşandıktan sonra görmedim. Aramadı da, sormadı da. Çocukken yokluğu kötüydü. Şimdi ise alıştım.

—Annem, üstünü giyin, hadi. Saat geç oldu, dedi.

Hemen kalkıp üstümü giyindim. Kıyafet kolisinden bol bir tişört ve bol bir şort aldım. Üstümü giyindikten sonra eşyaları taşıdık.
Eve son bir kez baktım. Kahvaltıyı yolda yapacaktık, o yüzden hemen çıktık.
Eski kasabadan çıktık. Biraz hüzünlü, biraz da mutlu bir süreçti benim için. Burada çok kalmadığım için çok da vakit geçiremedim. Sekiz ay kalmıştım bu kasabada. Ortamım da pek yoktu. Bir erkek arkadaşım olmuştu, o da taşınacağımı öğrenince ayrıldı. Uzak mesafe ilişkiyi ben de istemiyordum gerçi.

Altı saatlik bir yolculuktan sonra yeni kasabamız Werelin görünüyordu. Bir yandan yeni okulumu araştırırken bir yandan da kahvemi yudumluyordum. Yolculuktan nefret ederim. Çok sıkıcı ve araba daraltıcı dır. Küçük bir arabamız vardı, daha büyüğü bize fazla gelirdi. Gri rengindeydi. Ben çok sevmesem de annem bu arabayı çok seviyor.

Yolculukta iki kişi olduğumuz için sohbetimiz de sınırlı. Arabada müzik çalıyor. Piyanonun sesine bayılırım ama hiç öğrenmedim. Okulların açılmasına çok az kalmıştı, beş gün kadar bir şey. Annem daha önceden gelip çoktan evi düzenlemişti. Zaten eski evden çok az mobilya götürüyorduk.

Kasabanın içine girdiğimizde etrafa büyülenmiş gözlerle baktım. Bu kasaba eski kasabanın neredeyse iki katıydı. Filmlerden fırlamış gibiydi. Çok güzeldi. İçimden bir ses, bu kasabada güzel günler geçireceğimi ve adapte olabileceğimi söylüyordu. Harika görünen bir kasaba olduğundan emindim.

Daha sonra gideceğim okul gözüktü. Büyük bir okuldu. Westbrook Okulu... Kısacası WB. Yorumları gayet güzel olan bir okuldu.

Ardından yeni apartmanıma vardık. Merdivenlerden çıktım ve evet, karşımda yeni evim vardı. Annem kapıyı açtığı gibi içeriye atıldım. Çok yorulmuştum, saat de geç olmuştu.

Şanslıydım. Ya da annem öyle demişti. Aklımda kalmıştı; ilk açtığım oda benim odam olacaktı. Küçük ve gayet güzel bir odaydı. Üstümü geceliklerimi giyindim ve kendimi hemen yatağa attım. Anında da uykuya daldım.

Dört saat kadar uykudan sonra... Saat 22.17.

Sonunda uyandım. Saat geç olmuş ve ben deli gibi açım. Hemen telefonuma uzanıp konumu açtım ve en yakın 24 saat açık marketin konumuna baktım. Yakındı. Yürüme mesafesiyle altı dakika.

Hava biraz serinlemişti. Bu yüzden üstüme ince bir hırka giydim. Altıma ise bir eşofman giydim. Sanki birisi görecekmiş gibi... Zaten kimseyi de tanımıyordum. Bu yüzden sıkıntı olmayacak. Yani, umarım.

Anneme söylemek için salona girdim ama koltukta uyuya kalmıştı. Bu yüzden hiç rahatsız etmek istemedim. Anahtarı aldım ve dışarı çıktım.

Asansöre bindim. Normalde ilk tercihim hep merdivendir ama bu sefer hiç uğraşasım yoktu. Bu yüzden asansörü tercih ettim.

Asansöre girdim, butona bastım ve inmeyi bekledim. Asansör bir alt katta durdu ve fit bir vücudu olan, sarışın, yakışıklı bir çocuk bindi. Muhtemelen bir alt katımızda oturuyorlardı.

Bindiği gibi eline telefonunu aldı. Bir süre sonra bana "Ne bakıyon?" bakışı attı.
Ha siktir

Gözüm çocukta kalmış. Hemen gözümü çektim ve çok hafif bir sesle:

— Tanrım, dedim.

O da güldü.

Ardından asansör açıldı. Ben rezil olduğum için hızlı adımlarla asansörden çıktım. O hafifçe eğildi ama nedenini anlamadım.

Hemen telefonumu açıp konuma baktım ve hızlı bir şekilde yürümeye başladım.

Bir dakika sonra arkamda birinin bana yaklaştığını hissettim. Adımlarımı daha da hızlandırdım. O da hâlâ peşimden geliyordu.

Yolumu değiştirdim ama hâlâ arkamdaydı.

Telefonla konuşuyormuş gibi yaptım. Bir cama bakarak peşimde birinin olduğunu kesinleştirdim.

Artık resmen köşeye sıkışmış gibi hissediyordum. Bu yüzden elimi bir ağaca götürüp bir dal kırdım. Hızla arkamı dönüp vurmak için hamle yaptım ama elimi tuttu.

Asansördeki çocuktu.

— Sakin ol. Anahtarını düşürdün asansörden inerken, dedi.

Elimi bıraktı.

Hemen ellerimi ceplerime attım ve gerçekten anahtarımın olmadığını fark ettim. Anahtarı parmağında salladı.

— Al.

Hemen aldım.

— O zaman niye o kadar takip ettin? dedim.

Aptalca bir soruydu resmen. Koşmuştum.
- Sence neden?

O arkasını döndü ve yürümeye başladı. Ben etrafıma baktım. Çoktan bilmediğim bir yerdeydim. Çocuk da gözden kaybolmuştu.

Etrafa bakarken birini gördüm. Öylece bekliyordu.

Hemen yanına koştum.

Yine o çocuktu.

— Kayıp mı oldun, matmazel? dedi.

Ama umursamadım. Umursayamazdım da. Olumlu anlamda kafa salladım.

Telefonuma baktım ama çoktan şarjı bitmişti.

— Nereye gideceksin? diye sordu.

— 24 saat açık bir markete, dedim.

Bileğimden tuttu ve yürümeye başladı. İtiraz etmeden onu takip ettim.

İki dakika sonra bir marketin önüne vardık.

— Bekleyeyim mi, yoksa evini bulur musun? diye sordu.

Bekleme demek aptallık olurdu. Bekle demeye de öyle bir cesaret gösteremedim.

— Beklersen sevinirim, dedim.

— Tamam o zaman, dedi ve beklemeye başladı.

İçeriye girip hızlıca birkaç şey aldım. Ödeyip dışarı çıktım. Beni beklemişti.
— Evin orası mı? diye sordu.

— Neresi? dedim.

— Asansörde karşılaştığımız, senin beni dikizlediğin yer.

— Ha, evet, dedim.

— Tamam, takip et.

Yürüdü. Ben de yine onu takip ettim.

Birkaç dakika sonra apartmanın oradaydım.

— Görüşürüz, dedi.

El salladım. O gitti.

Ben de apartmana girdim.

Bu kimdi ve bana niye yardım etmişti?

Her şey çok karışık ama çok fazla aklımı yormak istemediğim için çok da düşünmedim bunları. Merdivenlerden çıkmaya başladım ve eve vardığımda hemen koltuğa uzandım, favori dizimi açtım ve aldıklarımı yemeye başladım. En sonunda da dizimi bitirdim. Zaten bu sezonunda az bölüm kalmıştı, bu yüzden hemen bitti. Yiyeceklerim de bittiği için odama gittim ve hemen uykuya daldım.

Sabah uyandığımda erkenden kahvaltıyı annem yapmıştı. Ben de hemen hızlıca mutfaktan bir şeyler alıp sandviç yaptım. Bugün sabah erkenden forma bakmaya gidecektik, bu yüzden annem bana sürekli acele ettiriyordu.

“Kızım, hadi! Saat kaç oldu? Güneşin altında oyalanacağız,” dedi.

“Anne, olsun. Güneş insan için yararlı,” dedim.

Annem de, “Bu saatte zararlı ama,” dedi.

Hiç kavgaya girmek istemedim.

Hızlıca yemeğimi yedikten sonra formaları alacağımız yere varmıştık. Formalar çok güzel değildi ama çok da kötü değildi. Hatta ortalamadan daha güzel bir formaydı.

Formacıdan çıkarken o çocuğu da gördüm. Bana piç gülüşü attı. Tam anlamıyla umursamadan yola devam ettim.